Bahagi 3
Akala ko kapag umalis ako ng hapag na yun, matatapos na ang lahat pero doon pa lang pala talaga nagsisimula ang bangungot na tinatago ng pamilya ni Carlo sa loob ng maraming taon

Paglabas ko ng condo nina Aling Cora sa Quezon City, diretso akong sumakay ng Grab papuntang condo namin sa BGC. Buong biyahe, hawak ko pa rin ang kaliwang pisngi ko. Hindi pa rin humuhupa ang pamamaga. Sa salamin ng sasakyan, nakita kong may bahagyang pasa na.

Pagdating ko sa condo, hindi ako umiyak agad. Naupo lang ako sa sofa, nakatulala sa dingding. Labing-tatlong araw pa lang kaming kasal, pero pakiramdam ko, ang tagal-tagal ko nang pagod.

Maya-maya, sunod-sunod ang tawag ni Carlo. Hindi ko sinagot. Nag-message siya: “Umuwi ka na. Nag-ooverthink ka lang.” Tapos, “Si Mama nag-aalala sayo.” Tapos, “Grace, huwag kang gumawa ng drama.”

Drama. Yun pa rin ang tingin niya sa sampal na iniwan niya sa mukha ko.

Bandang alas-singko, may kumatok. Si Bea pala. Hingal na hingal, may dalang maliit na plastic ng yelo.

“ Ate, okay ka lang ba?” Halos maiyak siya pagpasok pa lang. “Pasensya ka na talaga. Hindi ko alam na gagawin yun ni Kuya.”

Pinaupo ko siya. Kinuha niya yung yelo at marahang idinikit sa pisngi ko. “Ate, matagal ko nang gustong sabihin sayo, pero natatakot ako.”

Doon nagsimulang lumabas ang kwento. Yung kaldero at sandok pala, hindi basta gamit sa kusina.

Matagal na raw may OCD at sobrang pagiging possessive si Carlo pagdating sa mga gamit. Lalo na yung mga gamit na bigay o hinawakan ng dati niyang girlfriend. At yung set ng palayok na yun, regalo daw yun ng ex niya na halos limang taon niyang nakasama.

Si Aling Cora, alam daw lahat. Kaya nung sinabi niyang “huwag mong hawakan ang kaldero”, hindi dahil sa mainit, kundi dahil ayaw niyang may ibang babaeng humawak nun.

“Si Kuya, simula nung iniwan siya ni Ate Liza, nag-iba na. Akala namin naka-move on na nung ikaw na, ate. Pero nung nakita niyang hahawakan mo yung sandok, parang nabaliw siya.”

Kaya pala ganun ang reaksyon niya. Hindi dahil sa sandok, kundi dahil sa alaala na ayaw niyang pakawalan.

Nang gabing yun, bumalik si Carlo. Amoy alak, pero hindi lasing. Pagpasok niya, nakita niya si Bea at agad siyang nagalit.

“Anong ginagawa mo dito? Sino nagsabing pumunta ka?”

Tumayo si Bea. “Kuya, kailangan mong kausapin si ate nang maayos. Nasaktan mo siya.”

“Ayos lang kami. Umuwi ka na.” Pilit siyang ngumiti sa akin. “Grace, tara na, pag-usapan natin.”

Hindi ako gumalaw. “Anong pag-uusapan natin? Na hindi mo sinasadya? Na hawak lang yun?”

Lumuhod si Carlo. Sa harap ko. Sa unang beses sa buhay ko, nakita kong umiyak siya.

“Sorry, Grace. Hindi ko talaga sinasadya. Natakot lang ako. Yung set na yun lang ang meron ako galing kay Liza. Kapag may humahawak, parang nawawala siya lalo.”

Tinitigan ko siya. “Carlo, asawa mo ako. Labing-tatlong araw pa lang tayong kasal. Pero yung ex mo, limang taon, mas importante pa rin ba siya kaysa sa akin?”

Hindi siya nakasagot. Yumuko lang siya.

Doon ko naramdaman yung pinakamasakit. Hindi yung sampal, kundi yung realization na sa loob ng bahay na tinatawag kong tahanan, may ibang babae pa ring nakatira sa alaala.

Kinabukasan, kinausap ko si Aling Cora sa phone. Akala ko hihingi siya ng tawad. Pero ang sabi niya, “Grace, intindihin mo na lang si Carlo. Masyado siyang nasaktan noon. Ikaw na ang asawa, ikaw na dapat ang mas malawak ang pang-unawa.”

“Ma, sinaktan niya ako sa pisikal. Hindi po yan usapin ng pang-unawa.”

Bumuntong-hininga siya. “Alam mo, kung hindi mo kasi ginalaw yung gamit, hindi sana mangyayari yun. Minsan kasi, kailangan din ng babae na matutong makiramdam.”

Doon ko naputol ang tawag. Hindi dahil galit ako, kundi dahil pagod na akong makipagtalo sa taong ayaw makinig.

Pagkatapos ng tawag, binuksan ko ang bank account namin. Joint account na dapat sana para sa honeymoon sa Boracay na hindi natuloy. May ₱2.5 million kami doon, ipon ko mostly bago ikasal, dagdag ng bigay ng magulang ko. Nakita kong may binawas na ₱300,000 kahapon lang. Walang paalam.

Tinawagan ko si Carlo. “May kinuha ka ba sa account natin?”

Tahimik siya sa kabilang linya. “Pang-ayos lang ng kotse ni Mama. Nasira kasi.”

“₱300,000 para sa kotse? Carlo, hindi mo man lang ako tinanong. Pera ko yun, ipon ko bago pa tayo ikasal.”

“Mag-asawa na tayo, pera mo pera ko na rin, di ba? Tsaka babayaran ko rin naman.”

Doon na ako tuluyang natauhan. Hindi lang pala ang pisngi ko ang sinaktan niya. Pati yung tiwala, yung respeto, yung pinaghirapan ko, unti-unti na niyang ginagalaw nang walang paalam.

Huminga ako nang malalim. Kumuha ako ng maliit na maleta, nilagyan ko ng ilang damit, mga dokumento, at yung titulo ng lupa na nakapangalan pa sa akin, na binili ko bago pa kami ikasal. Hindi ko pwedeng iwan yun dito.

Bago ako umalis ng condo namin sa BGC, iniwan ko sa mesa ang singsing. At isang sulat na may isang linya lang: “Hindi ako gamit na pwedeng saktan at hindi sabihin ang totoo. Babalik ako kapag marunong ka nang humingi ng tawad nang totoo.”

Sumakay ako ng taxi papuntang Makati, sa condo ng kapatid ko. Kailangan ko munang lumayo para makahinga.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖