Bahagi 4
Akala ko hindi ko na kayang harapin si Carlo matapos niyang ibenta ang pangarap naming condo, pero kailangan ko palang bumalik sa Makati para bawiin hindi lang ang pera ko kundi pati ang dignidad ko at ng baby ko.

Kinabukasan, alas nuwebe, nasa Quezon City Hall na ako kasama si Angela. Kabado ako kasi hindi ko alam kung paano magsimula. Ang dala ko lang ay yung lukot na pregnancy test na pinlantsa ko ulit, yung mga bank transfer screenshots na nasa cellphone ko, at yung kopya ng deed of sale na nakuha ni Mang Jose para sa akin. Nakita kami ni Atty. Reyes, isang babaeng nasa apatnapu na, mabait ang mukha.

Sabi niya, “Grace, maupo ka. Ikwento mo sa akin mula sa simula, pero yung totoo lang.”

At ikinuwento ko. Mula sa walong taon, sa nanay kong namatay, sa condo, sa kumpanya. Habang nagkukuwento ako, hindi ako umiyak. Tapos na ako sa iyak. Sabi ni Atty. Reyes, “May laban ka. Hindi pwedeng ilipat ang property na may ambag ka nang walang malinaw na consent. At yung pinapirma sa’yo na akala mo ay loan, pwedeng ipa-void dahil sa fraud.”

Binigyan niya ako ng sulat. Demand letter para kay Carlo. Nakasaad doon na within seven days, kailangan niyang ibalik ang lahat ng dokumento, i-cancel ang deed of sale kay Liza, at magbigay ng accounting ng pera ng kumpanya. Kung hindi, magpa-file kami ng kaso.

Pagkahapon, pumunta ako sa opisina sa Makati kasama si Atty. Reyes. Hindi ko inasahan na nandoon pa rin si Liza. At si Carlo, mukhang dalawang araw nang hindi natutulog.

Pagpasok namin, tumayo si Carlo. “Grace, ano to? Dinadamay mo pa ang abogado? Buntis ka, huwag ka nang magpa-stress.”

Sabi ni Atty. Reyes, kalmado, “Mr. Carlo, nandito kami para i-serve ang demand letter. Basahin niyo po.”

Binasa ni Carlo. Habang binabasa niya, namumutla siya. Si Liza naman, lumapit sa akin.

Sabi niya, “Ate Grace, please. Huwag niyo na akong idamay. Hindi ko naman alam na may pera ka pala sa condo. Sabi ni Carlo, sa kanya lang yun.”

Tinitigan ko siya. “Liza, matalino ka. Alam mong hindi sa kanya lang yun. Alam mong may girlfriend siya ng walong taon. Pero pumayag ka pa rin.”

Umiyak siya. “Kasi mahal ko siya, Ate. Mahal ko siya. At sabi niya mahal niya rin ako. Sabi niya hihiwalayan ka na niya matagal na.”

Doon parang may sumabog sa dibdib ko. Tumingin ako kay Carlo. “Totoo ba yun? Sinabi mong hihiwalayan mo na ako? Kailan pa?”

Hindi makatingin si Carlo. “Grace, hindi sa ganun…”

Sabi ni Atty. Reyes, “Mr. Carlo, sagutin niyo na lang ang demand letter. Ang usapin ng relasyon, labas na kami doon. Pero ang usapin ng pera at ari-arian, legal ito.”

Sumigaw si Carlo, “Pera lang ba talaga ang habol mo, Grace? Akala ko mahal mo ako!”

Doon ako natawa, pero yung tawang may luha. Sabi ko, “Carlo, walong taon kitang minahal. Pinakain kita nung wala kang makain. Inalagaan kita nung may sakit ka. Hinintay ko nanay kong mamatay dahil sabi mo pupunta ka. Tapos ngayon ako pa ang mukhang pera?”

Lumapit ako, kinuha ko yung deed of sale sa mesa. “Yung ₱800,000 na downpayment ko, galing yun sa freelance ko habang ikaw natutulog. Yung ₱50,000 monthly na hulog, galing yun sa pagtitipid ko sa pagkain. Yung ₱300,000 na nilabas ko nung nalugi tayo, binenta ko yung singsing na bigay ng nanay ko. Tapos ibibigay mo lang kay Liza?”

Tahimik ang buong opisina. Yung mga empleyado, nakikinig sa labas.

Sabi ni Liza, “Ate, ibabalik ko. Ipa-cancel natin. Ayoko na ng gulo.”

Sabi ni Carlo, biglang lumambot, “Grace, sige na. I-cancel ko. Ibabalik ko lahat. Huwag ka lang magdemanda. Maawa ka sa kumpanya. Maawa ka sa akin.”

Tiningnan ko siya. Dati, pag nakikita ko siyang ganyan, naaawa ako. Ngayon, wala na. Sabi ko, “Hindi na awa ang kailangan mo, Carlo. Kailangan mo matutong manindigan. Hindi yung manloloko ka ng babaeng nagmahal sayo para lang mapasaya yung bago.”

Sabi ni Atty. Reyes, “Maganda kung magkaayos kayo nang maayos. Pirmahan niyo ang cancellation bukas sa harap ko. At ibalik ang pera ni Ms. Grace na ₱1.2 million na total contribution niya sa condo at kumpanya. Pwede hulugan.”

Pumayag si Carlo. Pumirma siya sa harap namin na ika-cancel niya ang deed of sale. Si Liza, pumirma rin na wala siyang habol.

Paglabas namin, hinawakan ako ni Atty. Reyes. Sabi niya, “Grace, magaling ka. Maraming babae, hindi kayang gawin yan lalo na buntis.”

Pag-uwi ko kay Angela, biglang may tumawag. Si Carlo. Hindi ko sinagot nung una. Pero tumawag ulit. Sa pangatlo, sinagot ko.

Umiiyak siya sa kabilang linya. “Grace, patawarin mo ako. Hindi ko alam kung paano ako napunta dito. Akala ko mahal ko si Liza kasi bago, kasi masaya kasama. Pero nung nawala ka, saka ko na-realize, ikaw pala yung tahanan ko.”

Sabi ko, “Carlo, huli na. Namatay si Nanay na hindi ka nakita. Nawala yung tiwala ko. Hindi na kayang ayusin ng sorry lang.”

Sabi niya, “Yung baby? Akin ba talaga? Aalagaan ko kayo.”

Sabi ko, “Oo, sayo. Pero hindi mo kailangang alagaan kami dahil lang sa obligasyon. Aalagaan ko siya mag-isa kung kailangan. Pero kung gusto mong maging tatay, patunayan mo muna na kaya mong maging tao.”

Binaba ko.

Lumipas ang isang linggo. Na-cancel ang deed of sale. Naibalik sa pangalan namin ang condo, pero pinabenta ko na. Sabi ko kay Carlo, hati tayo sa pinagbentahan, pero yung share ko, kukunin ko nang buo. Pumayag siya.

Binenta namin ang condo sa BGC ng ₱4.5 million. Nakuha ko ang ₱2.2 million. Sapat na yun para makapagsimula ulit.

Lumipat ako sa maliit na apartment sa Quezon City malapit kay Angela. Doon ko pinagpatuloy ang pagbubuntis ko. Nag-freelance ulit ako. Yung titulo ng lupa ni Nanay sa Batangas, hindi ko binenta. Sabi ko, doon kami titira ng baby ko paglaki niya.

Isang hapon, habang nag-aayos ako ng gamit, may dumating na package. Galing kay Carlo. Walang sulat, pero may maliit na kahon. Pagbukas ko, yung singsing na binenta ko dati. Nabili niya ulit. At may note: “Para sa baby natin. Kahit hindi mo na ako patawarin, gusto kong malaman mong nagsisisi ako.”

Hindi ko sinuot yung singsing. Nilagay ko sa tabi ng ultrasound picture.

Si Liza, nabalitaan kong umalis na sa kumpanya. Nag-abroad daw sa Cebu para magsimula ulit. Hindi ko na siya ginalit pa.

Si Carlo, nag-message minsan. Hindi na tungkol sa amin, kundi sa baby. Sabi niya nag-iipon siya. Gusto niyang suportahan ang check-up.

Sabi ko, pwede siyang sumuporta, pero hindi na kami babalik sa dati.

Isang gabi, nanaginip ako kay Nanay. Nakangiti siya. Suot ko yung scarf na ginawa niya. Sabi niya sa panaginip, “Anak, okay na ako. Nakita kong kaya mo na.”

Nagising ako na umiiyak, pero magaan ang pakiramdam ko.

Ngayon, limang buwan na akong buntis. Araw-araw, kinakausap ko yung baby ko. Sabi ko, “Anak, hindi man perpekto ang simula natin, pero pangako, bubuo tayo ng bagong tahanan na puno ng pagmamahal, hindi ng kasinungalingan.”

At sa wakas, naintindihan ko. Yung pagmamahal, hindi nasusukat sa tagal. Walong taon, pero nasira sa isang gabi. Ang tunay na pagmamahal, yung marunong rumespeto, kahit masakit.

Nakatayo ako ngayon sa bintana ng maliit kong apartment, hawak ang tiyan ko, tinitingnan ang ilaw ng Quezon City.

Hindi na ako yung Grace na naghihintay sa polo na plantsahin.

Ako na yung Grace na marunong nang magplano ng kinabukasan naming dalawa ng anak ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨