Bahagi 3
Akala ko aalis na lang ako nang tahimik pero pagbalik ni Carlo sa condo may dala siyang kasinungalingang mas masakit pa sa nakita ko sa tren

Pagbukas ng pinto kinabukasan, alas otso ng gabi, pumasok si Carlo na may dalang paper bag ng dried mangoes at otap. Amoy pawis at pabango pa rin. Ngumiti siya na parang walang nangyari.

“Love, nandito na ako! Miss mo ako?” Sabi niya at akmang hahalikan ako sa noo.

Umusog ako. Hindi ko siya sinigawan. Hindi ko siya binato ng resibo agad. Gusto kong makita hanggang saan siya magsisinungaling.

“Mustang Cebu?” tanong ko, kalmado.

“Pagod, love. Sunod-sunod client meeting. Buti na lang may kasamang staff kaya medyo gumaan,” sagot niya habang naghuhugas ng kamay sa lababo, yung lababong ako ang naglinis bago ako umalis pa-Cebu.

“Staff? Sino kasama mo?” tanong ko ulit.

“Sekretarya sa Cebu, bago lang. Si Bea. Tinulungan ako sa presentation.”

Tumango ako. “Ah, si Bea. Yung nakahiga sa dibdib mo sa tren?”

Natulala siya. Nabitawan niya ang baso sa lababo pero hindi nabasag. Agad bumawi.

“Ano? Anong sinasabi mo?”

“Row nine ka, Carlo. Row twelve ako. Magkasama tayo sa tren papuntang Cebu. Nakita kita. Nakita ko kayong dalawa sa taxi papuntang Grand Crest International. Tumawag ako sayo, sabi mo Golden Crest ka. Pero nasa Grand Crest ka.”

Tahimik ang buong condo. Yung aircon lang ang umuugong.

“Love, nagkakamali ka ng iniisip,” sabi niya, lumapit. “Client namin kapatid niya, nagkataon lang na sabay kami. Wala yun.”

“Wala? Nakahiga siya sayo, nagpakain ka ng dalandan, naka-akbay ka. Client ba ganun?”

Umiba ang tono niya. Medyo mataas na. “Grace, wag kang gumawa ng eksena. Pagod ako. Huwag mong gawing big deal ang wala.”

Doon ako nasaktan nang husto. Hindi dahil sa babae, kundi dahil ang bilis niyang gawing kasalanan ko pa na nakita ko siya.

“Big deal? Pitong taon tayo, Carlo. Pitong taon. Naaalala mo ba sinabi mo sa kasal? Poprotektahan mo ako? Ito ba yun?”

Naupo siya sa sofa, yung sofa kung saan nakasampay dati ang jacket niya na ngayon nasa trash bag na. “Grace, lasing ka ba? Lahat na lang pinapalaki mo.”

Hindi ako umiyak nang malakas. Tumulo lang luha ko habang nakatayo. Pero sa loob, parang may nagising. Yung Grace na laging nag-aadjust, laging “sige, intindihin ko, busy ka”, biglang napagod.

Pumasok ako sa kwarto, binuksan ang lumang album. Picture namin nung grad school, sa tren din, ako nakasandal sa bintana, siya nakangiti. Yung tingin niya sa akin noon totoo. Kailan ba nawala?

Kinabukasan, maaga akong umalis. Pumunta ako sa Makati, sa main office nila. Hindi para gumawa ng gulo, gusto ko lang malaman totoo.

Naabutan ko si Marco sa pantry. “Ate, totoo yan, si Bea sekretarya sa Cebu branch. Pero ate, hindi lang client meeting. Sabi ng taga-Cebu, dalawang gabi sila sa Grand Crest, isang room lang binayaran ng company pero may extra guest. Si Carlo nagbayad ng extra.”

Pinakita ni Marco yung expense report na naisend sa group chat ng admin, nakita ko pangalan ni Carlo, Grand Crest International Hotel Cebu, 2 nights, ₱15,000 per night, total ₱30,000, charged sa project budget.

Doon ko naramdaman na hindi lang ako ang niloko, pati trabaho niya ginamit niya.

Umuwi ako ng Quezon City. Binuksan ko ang drawer kung saan nakatago ang titulo ng lupa ng condo. Condo na nabili namin nung mag-asawa pa lang, ₱3.5 million, pero nakapangalan sa akin kasi ako ang nag-down ng malaki galing sa ipon ko bago pa kami ikasal. Joint ang bank account na ₱800,000 pero mas malaki ang ambag ko.

Tumawag ako sa bank manager na kakilala ko sa BGC branch. Sabi ko i-separate na ang account, i-hold muna ang pera ko. Pumayag siya, sabi niya dadaanin sa legal.

Maliit na desisyon pero malaki sa akin. Hindi ako aalis sa condo na ako ang bumuo. Kung may dapat umalis, siya. At hindi ko na hahayaan na ako pa ang magmukhang may kasalanan.

Gabi na nung bumalik si Carlo. Nakita niya yung trash bag na may jacket niya sa may pinto.

“Anong to?” tanong niya.

“Yung pabango ni Bea, nandoon pa. Labhan mo bago mo isuot ulit,” sabi ko.

Tinitigan niya ako. Sa unang pagkakataon, hindi siya nakangiti.

“Grace, ayusin natin to. Mali ako. Pero hindi ibig sabihin na hindi na kita mahal.”

Tumingin ako sa kanya, diretso.

“Carlo, bukas pupunta ako sa opisina mo. Kasama si Bea. Mag-uusap tayong tatlo sa harap ng boss mo. Kung wala lang talaga yun, madali mong mapapatunayan.”

Natahimik siya. Hawak niya ang paper bag ng pasalubong na hindi ko pa ginagalaw.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖