Bahagi 4
Anim na buwan ang lumipas. Araw ulit ng anibersaryo ng angkan. Lahat ng De Leon nasa Forbes mansion. Dumating ang mga tito, tita, at mga matatanda.

At dumating din si Isabelle. Bumalik galing US na walang paalam. Nakasuot ng mamahaling dress, kasama ang best friend niyang si Trish na gusto niyang ipakilala kay Miguel noon pa.

Pagpasok pa lang, maingay na siya. “Lola, nandito na ako! Miss niyo ba ako? Dinala ko si Trish, marunong din siya magburda, galing Paris pa!”

Nakita ko ang bagong burda ko na nakabalot sa seda, 1000 bulaklak, anim na buwan kong tinahi, 10 oras bawat araw, mas maraming dugo at puyat kaysa dati. Nasa gitna ang mukha ni Miguel, nakangiti, yung ngiti na siya lang at ako lang ang nakakaalam.

Lumapit si Isabelle at bumulong, “Akala mo tapos na? Probinsyana ka pa rin. Tingnan natin kung anong sasabihin nila pag nalaman nilang niloloko mo lang si Kuya dahil mamamatay na siya at makukuha mo pera niya.”

Hindi na ako natakot. Sa unang pagkakataon, tinitigan ko siya diretso.

Nagsimula ang seremonya. Ako ang tinawag para mag-alay. Hindi na ako pinaluhod. Nakatayo ako sa harap ng altar. Dahan-dahan kong binuksan ang burda.

Nagulat ang lahat. Hindi 100 bulaklak. 1000. Iba-ibang kulay, iba-ibang klase, parang hardin. At sa gitna, si Miguel, buhay na buhay sa sinulid.

Naiyak si Lola Corazon. Lumapit siya at hinawakan ang mukha ko. “Mara, anak, mas maganda pa ito kaysa sa burda ng mga ninuno natin. Ikaw na talaga ang tunay na maybahay ng De Leon.”

Biglang tumayo si Isabelle at sumigaw. “Wag kayong maniwala dyan! Peke yan! Ginayuma niya kayo! Alam niyang may sakit si Kuya kaya nagpapaawa siya!”

Tahimik ang buong hall. Lahat napatingin kay Miguel.

Tumayo si Miguel, pero bago siya makapagsalita, ako na ang nagsalita. Sa unang pagkakataon, sa harap ng buong angkan, hindi ako umiyak.

“Sige, totoo,” sabi ko, malinaw ang boses ko kahit nanginginig ang kamay ko. “Alam ko may sakit si Miguel. Congenital heart disease. Sinabi sa kanya hindi siya lalagpas ng 40. At alam ko isang taon pa lang ang meron kami. Pero hindi ako nandito para sa pera niyo.”

Tumingin ako kay Isabelle. “Ikaw, kapatid ka niya pero kailan mo siya inalagaan? Kailan mo tinanong kung nakainom na siya ng gamot? Ako, probinsyana, pero ako ang nagluluto ng lugaw niya tuwing umaga. Ako ang naglalagay ng gamot niya sa pouch na tinahi ko. Hindi ko kailangan ng mana. May kamay ako. Kaya kong kumita ng ₱50,000 sa isang burda. Kaya kong magbukas ng sarili kong shop sa Rockwell. Hindi ko kailangan ng pera niyo para mahalin siya.”

Napaatras si Isabelle. “Sinungaling!”

Sumagot si Luis na nasa tabi lang pala. “Totoo ang sinasabi ni Mara. Ako ang doktor ni Miguel. At si Mara ang dahilan kung bakit ngayon regular na siyang umiinom ng gamot, nag-eexercise, at hindi na nagpupuyat sa opisina. Dati ayaw niyang magpagamot. Ngayon gusto na niyang mabuhay.”

Doon na lumuhod si Miguel. Sa harap ng lahat. Kinuha niya sa bulsa ang maliit na box. Diamond ring, malaki at kumikislap. Hindi yung dati naming wedding ring na simple lang sa Sagada.

“Mara,” sabi niya, nanginginig ang boses, hindi na malamig. “Isang taon na ang nakalipas pinakasalan kita dahil kailangan ko ng marunong magburda para kay Lola. Akala ko responsibilidad lang yun. Pero ngayon alam ko na, ikaw ang pag-ibig ng buhay ko. Ikaw ang gusto kong makasama sa huling taon ko. Pakasalan mo ulit ako? Hindi dahil sa burda, hindi dahil sa panuntunan, kundi dahil mahal kita, higit pa sa buhay ko. Kahit 5 taon na lang ang meron ako, gusto kong sa iyo lang yun.”

Tumulo ang luha ko, pero tumango ako. “Oo, kahit isang araw na lang meron ka, sasamahan kita. Magbuburda ako para sa iyo araw-araw para hindi ka malungkot.”

Niyakap niya ako at hinalikan sa noo. “Salamat, Mara. Salamat dumating ka sa buhay ko. Salamat pinaramdam mo sa akin kung anong magmahal.”

Mula noon, nagpagamot na talaga si Miguel. Sumunod siya kay Mara. Regular na gamot, exercise sa BGC tuwing umaga, hindi na nagpupuyat. Sabi ng doktor sa St. Luke’s, stable na ang puso niya. Pwede pa siyang mabuhay ng 20, 30 taon pa kung aalagaan.

Si Mara naman, binuksan ang maliit na shop na “Burda Manila” sa Power Plant. Siya mismo nagbuburda ng inabel at piña para sa mga misis ng Forbes at mga bride. Sumikat ang burda niya sa buong Maynila, pati mga taga ibang bansa umoorder. Siya ang naging pinakabatang kilalang manghahabi.

Si Miguel, umatras sa harap. Ibinigay niya kay Mara ang management ng telaan na may 500 tao. Siya ang nasa bahay, nagluluto, nag-aalaga kay Mara, ang lalaking nasa likod ng matagumpay na babae.

Isang taon pa ang lumipas, nanganak si Mara ng baby girl, kamukhang-kamukha niya, may maliliit na kamay na parang marunong na agad humawak ng karayom. Pinangalanan nilang Amara, ibig sabihin ay hindi malilimutan, at magpapatuloy sa paghahabi ng nanay at Lola niya.

Binubuhat ni Miguel ang anak nila, tinititigan si Mara na nagbuburda sa tabi ng bintana, sinag ng hapon tumatama sa mukha niya, kasing ganda ng burda. Ngumiti siya, masayang-masaya. Alam niyang sa wakas nahanap na niya ang tahimik niyang tahanan, may mabait na asawa, may anak, at may Burda Manila na makulay.

At ngayong gabi, habang pinapanood ko silang mag-ama na mahimbing na natutulog sa tabi ng mga sinulid ko, alam kong hindi na ako naligaw na probinsyana mula sa bundok, ako na ang babaeng bumuo ng sarili niyang tahanan sa Maynila.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨