Bahagi 3
Akala ko tapos na ang gulo pero sa bulsa ng coat ng mister ko nakita ko kung saan niya ginagastos ang pera namin buwan-buwan
Hawak ko pa rin yung resibo na yun habang nakaupo ako sa sahig ng closet. ₱85,000. Makati. Chloe Tan. Parang sinampal ako nang paulit-ulit kahit wala nang luha na lumalabas.
Hindi yung amount ang masakit. Ang masakit, sa loob ng tatlong taon, ako yung nagtitipid. Hindi ako bumibili ng bagong bag. Hindi ako nagpapamani-pedi sa mamahaling salon sa BGC. Kasi iniisip ko, conjugal kami, dapat matipid. Yun pala, may ibang condo na binabayaran ang asawa ko.
Kinuha ko ang cellphone ko at pinicturan yung resibo. Sinend ko kay Migs.
Makalipas ang sampung minuto, tumawag siya.
“Angela, saan mo nakuha yan?”
“Sa bulsa ng blazer niya. Naiwan nung nag-empake ako.”
Tahimik siya sa kabilang linya tapos sabi niya, “Hindi yan yung ebidensya na magpapatunay ng pangangaliwa sa korte, pero malakas yan para ipakita na may pattern siya ng paglustay ng pera na dapat conjugal. Itago mo. Original.”
Tinupi ko ulit yung resibo at nilagay sa wallet ko. Hindi na ako umiyak. Parang naubos na.
Kinabukasan, bumalik ako sa BGC para kunin yung natitirang papeles ko. Pagbaba ko ng elevator sa lobby, nandoon yung biyenan ko at yung hipag ko. Nakaupo sila sa sofa ng lobby na parang naghihintay ng away.
Pagkakita sa akin, tumayo agad yung biyenan ko.
“Angela! Anong klaseng ugali yan! Pinahiya mo si Carlo sa buong kumpanya! Anong sasabihin ng mga tao!”
Yung hipag ko, si Trish, nakahalukipkip.
“ Ate, OA mo naman. Si Chloe lang yun. Sekretarya lang ni Kuya. Alam mo namang busy si Kuya sa Guevarra Holdings. Natural lang na may kasama siya sa late nights.”
Tiningnan ko silang dalawa. Tatlong taon akong tumatawag sa kanilang Nanay at Trish. Tatlong taon akong nagluluto pag may family dinner sa Dasmariñas Village. Tatlong taon akong ngumiti kahit hindi ako pinapansin.
“Nay, Trish,” sabi ko, mahinahon lang. “Tatlong taon po akong hindi pinakilala ni Carlo bilang asawa niya. Sa year-end party, ako lang yung walang name tag na Mrs. Guevarra. Sa lahat ng picture ng kumpanya, si Chloe ang nasa tabi niya. Ako po ba talaga ang OA?”
Natigilan yung biyenan ko. Hindi niya inasahan na sasagot ako.
“At saka,” dagdag ko, “yung condo na tinitirhan namin, kay Carlo nakapangalan pero ako nagbabayad ng lahat. Ilaw, tubig, groceries. Yung suit na suot niya sa meeting, ako nagpa-laundry. Yung condo na binabayaran niya sa Makati na ₱85,000 a month, hindi ako kasama dun.”
Namula ang mukha ni Trish. “Wala kang ebidensya!”
Hindi ko na pinakita yung resibo. Hindi pa panahon.
Sabi ng biyenan ko, “Bumalik ka na sa bahay ninyo. Mag-usap kayo ni Carlo nang maayos. Lalaki lang yan, natural na matukso pero babalik din yan. Pamilya kayo!”
Doon ako tuluyang natauhan. Hindi pala ako pamilya sa kanila. Parang staff lang ako na pwedeng pagsabihan na magtiis.
Sabi ko, “Nay, yung bahay na tinitirhan namin, hindi ko na po bahay yun simula nung pinalitan ko yung passcode. Yung tunay kong bahay, yung bigay ni Papa sa akin sa may ilog. Doon po ako uuwi. At yung pera ko sa bank account, hindi ko po pinakialaman ang pera ni Carlo, kaya huwag niyo rin pong pakialaman ang sa akin.”
Umalis ako habang nakatingin sila. Hindi ako lumingon.
Pumunta ako sa bangko sa may High Street. Nag-request ako na palitan ang lahat ng access. Pinalitan ko yung security questions. Sinigurado ko na ako lang ang may access sa ₱2.8 million na ipon ko.
Pagkatapos, dumiretso ako sa bahay sa may ilog sa east. Matagal nang walang nakatira pero malinis. Si Papa kasi pinapalinis linggo-linggo. Yung titulo ng lupa, nasa vault doon, nakapangalan talaga sa akin, Angela Reyes Santos. Walang pangalan ni Carlo.
Nakaupo ako sa sala ng bahay na yun habang umuulan sa labas. Naamoy ko yung amoy ng kahoy at ng ilog. Doon ko lang naramdaman na humihinga ako nang maluwag.
Tumawag ulit si Migs. Sabi niya nag-file na si Carlo ng counter. Gusto daw niyang bawiin yung divorce at sinasabi na emotional lang daw ako. Gusto niya raw makipag-usap sa akin kasama ang HR ng Guevarra Holdings para “ayusin” yung issue sa group chat.
Sabi ko kay Migs, “Sige, mag-usap kami. Pero sa opisina mo, hindi sa kanila. At kasama ka.”
Doon ko naisip yung desisyon na matagal ko nang dapat ginawa.
Hindi na ako babalik sa BGC condo para tumira. Kahit sabihin nilang conjugal yun, hindi ko na kaya. Dito na ako sa bahay ko. At simula bukas, hindi na ako Mrs. Guevarra sa kahit anong papel na pipirmahan ko. Angela Santos lang. Yung babaeng may sariling titulo ng lupa at sariling bank account na hindi kailanman ginalaw ng asawa niya.
Kinagabihan, habang nag-aayos ako ng mga gamit ko sa lumang kwarto, may kumatok. Si Mama at Papa dumating, may dalang mainit na sinigang at kanin.
Walang maraming salita si Papa. Nilagay lang niya yung kamay niya sa balikat ko.
Sabi ni Mama, “Dito ka muna. Ayusin natin lahat nang legal. Hindi ka nag-iisa.”
At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, kumain ako nang hindi tumitingin sa cellphone kung uuwi ba si Carlo o hindi.
Kinabukasan ng umaga, nagising ako sa tunog ng ibon, hindi sa tunog ng aircon sa BGC. Binuksan ko ang bintana at nakita ang ilog. Kinuha ko ang brown envelope na may divorce agreement at nilagay sa bag ko.
Tapos nag-message ako kay Migs.
“Migs, tuloy natin bukas yung meeting. Dalhin ko yung titulo at bank statements. Gusto kong matapos na ito nang malinis.”
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
