Bahagi 3
Akala ko simpleng family rules lang, pero nang singilin ko ang ₱130,000 na utang niya, doon ko nalaman kung bakit kailangan nila ang bank account ko

Natulala si Carlo sa sinabi ko. Akala niya nagbibiro ako. Tumayo siya mula sa sofa, hinawakan niya ulit yung braso ko, pero umiwas ako.

“Angela, anong sinasabi mo? Bukas na yung kasal. Nasa hotel na lahat. Yung makeup artist, yung catering sa may BGC, bayad na.”

Umupo ulit ako sa sahig, sa tabi ng maleta ko. Hindi ako umiiyak. Ewan ko, parang wala nang luha na lumalabas. Pagod lang.

“Carlo, basahin mo ulit yung Article 1 mo. Eighty percent ng sweldo ko mapupunta sa account na hawak ng Mama mo. Ano yun? Sahod ko yun. Pinaghirapan ko yun sa opisina sa Makati araw-araw.”

Sabi niya, “Para sa pamilya naman yun. Hindi naman para sa amin lang. Pag may emergency, may mahuhugot tayo. Ikaw din makikinabang.”

“Anong emergency? Tulad nung kulang ka ng ₱80,000 sa kotse mo two years ago? Ako yung emergency fund mo nun, di ba?”

Hindi siya nakasagot agad. Nag-iwas siya ng tingin, tumingin sa bintana ng condo ko sa Eastwood.

“Ang liit ng tingin mo. ₱80,000 lang yun. Babayaran ko naman yun. Nakalimutan ko lang.”

“₱80,000 plus ₱50,000 sa hotel. ₱130,000 lahat, Carlo. Hindi mo nakalimutan. Hindi mo lang binalak bayaran. Kasi akala mo magiging misis mo na ako bukas, kaya okay lang na hindi bayaran.”

Doon siya medyo nainis. “Angela, hindi pera ang pinag-uusapan dito. Pamilya ang pinag-uusapan natin. Kung pera lang, edi bayaran kita ngayon. May pera ako.”

“May pera ka? Nasaan? Nasa account ba na hawak ng Mama mo?”

Tumahimik siya ulit.

Kinuha ko yung phone ko. Pinakita ko sa kanya yung notification. Hindi ko sinabi kung magkano, pero nakita niya yung logo ng banko ko.

“May bonus ako. Dumating ngayong gabi. ₱3 million, Carlo. Tatlong milyon.”

Kita ko yung pagbabago sa mukha niya. Kanina pa siya kalmado, parang doktor na nagpapaliwanag sa pasyente. Ngayon, parang may ilaw na bumukas sa mata niya.

“₱3 million? Angela, totoo? Bakit ngayon mo lang sinabi?”

“Kanina ko lang nakuha. Bago ka dumating. Sana ikukwento ko sa’yo nang masaya. Pero inunahan mo ako ng sampung pahina ng rules.”

Bigla niyang kinuha yung papel sa coffee table. “Eh di sakto. May pang-downpayment na tayo. Alam mo ba magkano na ang condo ngayon sa BGC? Sabi ni Mama, mas maganda kung bumili tayo ng mas malaki kesa dun sa condo mo sa Makati. Yung bonus mo, pwede natin ilagay sa family asset—”

“Family asset management system? Yung Article 5?”

Tumango siya, excited pa.

Doon ko na-realize. Kaya pala kailangan ng Article 5. Lahat ng ari-arian bago ang kasal, i-re-register sa unang buwan at isasali sa system nila. Pati pala tong bonus ko na nakuha ko isang gabi bago ang kasal, considered na pre-marital asset na gusto nilang hawakan.

“Hindi mo ba naririnig sarili mo, Carlo? Bonus ko to. Isang taon akong nagpuyat para sa model na to. Walang tulog, walang weekend. Tapos isang pirma ko lang sa Article 5, sa inyo na?”

“Hindi sa amin, sa pamilya. Sa atin.”

“Sa inyo. Kasi kayo ang may final interpretation. Nasa footnote ng Article 7, di ba? Kayo ang masusunod pag may gulo.”

Tumayo siya, naglakad papunta sa kusina, kumuha ng tubig. Halatang nagpipigil.

“Ang hirap mong kausap pag ganyan, Angela. Nagiging emotional ka. Sabi ko naman sa’yo, framework lang yan. Pwede pa natin pag-usapan.”

“Emotional? Carlo, ako yung quantitative analyst. Araw-araw numbers ang kausap ko. Alam ko ang difference ng framework at kontrata. Itong sa inyo, kontrata na one-sided.”

Tinawagan niya yung Mama niya. Narinig ko.

“Ma, si Angela kasi… hindi niya maintindihan yung rules… Oo, nandito ako sa Eastwood… Hindi, hindi pa kami tapos mag-impake…”

Pinasa niya sa akin yung phone. Ayokong sagutin, pero kinuha ko.

“Angela, iha,” boses ng biyenan ko. Malumanay pero firm. “Naintindihan ko na medyo marami yung rules. Pero tradisyon na namin yan sa pamilyang Lim. Si Carlo, lumaki yan na nakikita na sumusunod ako. Walang masama dun. Para din naman sa ikabubuti niyo.”

“Ma, paano po yung 80% ng sweldo? Paano po kung may sarili akong gastos?”

“Ay iha, ganyan talaga. Para matuto kayong mag-ipon. Yung asawa ko, si Papa, ganun din kami dati. Ako ang humahawak ng pera. Sa huli, napagawa namin yung duplex sa may North. Para sa inyo rin yun.”

“Eh yung personal na gamit bago ikasal, Ma? Kailangan po ba talaga i-transfer?”

“Oo, iha. Para malinaw. Mahirap kasi pag may kanya-kanya. Mag-asawa na kayo, dapat iisa na lang.”

Naintindihan ko na. Iisa, pero sila ang hahawak.

Binalik ko yung phone kay Carlo.

“Angela, please. Bukas na yung kasal. Huwag mong gawin to. Mapapahiya tayo sa mga bisita. Naka-book na yung hotel sa may Makati, nandoon na yung mga tito at tita ko galing Cebu.”

Nakaupo pa rin ako sa sahig. Hinawakan ko yung basag na lampshade. Mainit pa yung ilaw kanina nung sinubukan ko.

“Carlo, mahal kita. Pero hindi ko kayang pumasok sa isang bahay na kailangan ko munang magpaalam para gumastos ng ₱5,000. Yung kinikita ko, mas malaki pa sa’yo. Pero bakit ako yung kailangang mag-report? Bakit ikaw exempted sa night shift?”

“Hindi ako exempted, nature ng trabaho ko—”

“Nature ng trabaho ko rin na mag-overtime sa Makati. Pero ako, kailangan ko mag-report one week before kung kakain ako sa labas kasama barkada ko.”

Wala siyang nasabi.

Sa loob ng tatlong taon, ngayon lang ako nagsalita nang ganito kahaba. Lagi kasi akong tahimik, laging okay lang.

Sabi ko sa kanya, “Umuwi ka muna.”

“Angela—”

“Umuwi ka muna, Carlo. Hindi ako sasama sa hotel bukas. Dito muna ako. Kailangan kong mag-isip.”

Akala niya pinapalayas ko lang siya sandali. Kinuha niya yung jacket niya, pero iniwan niya yung sampung pahina sa coffee table.

“Babalik ako bukas ng maaga. Mag-uusap tayo ulit. Baka pagod ka lang.”

Pagkasara ng pinto, hindi ako gumalaw. Nakatitig lang ako sa papel.

Kinuha ko yung envelope ni Miguel. Tinitigan ko ulit yung picture. Naalala ko yung sinabi niya na wag ako maghanap ng katulad niya, maghanap ako ng kayang magpasunod sa akin. Akala ko joke lang. Pero tama siya, kailangan ko ng taong hindi ako susubukang ikahon.

Pumunta ako sa bintana. Kita ko yung ilaw ng Eastwood. Mag-isa lang ako sa condo na ilang araw na lang, wala na akong lease.

Binuksan ko yung laptop ko. Tiningnan ko yung bank account ko. Andun pa rin yung ₱3 million. Hindi ko ginalaw. Hindi ko rin sinabi kay Carlo kung saang account ko nilagay.

Tapos binuksan ko yung notes app ko. Sinulat ko lahat ng inutang niya: ₱80,000 sa kotse, March 2024, bank transfer. ₱50,000 sa hotel deposit, September 2026, credit card. Total ₱130,000. Nilagyan ko ng date at reference number. Parang ginagawa ko sa trabaho, lahat may record.

Yun yung maliit pero importanteng desisyon ko nung gabing yun. Hindi ako magde-decide tungkol sa kasal habang pagod at magulo. Pero i-se-secure ko muna yung pera at yung sarili ko. Hindi ko ibibigay yung bonus ko sa kahit anong family account hangga’t hindi malinaw ang lahat.

Nagpadala ako ng message sa HR namin, sinabi kong kailangan ko ng copy ng bonus certificate para sa record. Automatic reply: bukas na daw ng umaga.

Tapos nag-message ako kay Carlo: “Dito lang ako sa condo. Wag mo muna akong puntahan bukas ng umaga. Kailangan ko ng space. Yung rules, hindi ko pipirmahan.”

Nag-reply siya agad: “Sige, magpahinga ka. Pero tuloy pa rin tayo bukas, ha?”

Hindi ako nag-reply.

Humiga ako sa sahig, katabi yung maleta, yung lamp na may basag, at yung sampung pahina ng rules. Hindi ako natulog. Nakikinig lang ako sa aircon at sa tibok ng puso ko na sa wakas, hindi na tahimik.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖