Bahagi 4
Sa harap ng buong pamilya at ng HR ng kumpanya niya, sa wakas ay sinabi ko ang lahat at pinapili ko ang mister kong manloloko
Pagpasok ko sa conference room ng law firm ni Migs sa Quezon City, nandoon na silang lahat. Si Carlo, naka navy blue suit pa rin pero gusot na yung mukha, halatang puyat. Yung biyenan ko, naka pearls pa rin kahit tanghali. Yung hipag kong si Trish, nakatingin sa cellphone. At si Sir Tony mula sa HR ng Guevarra Holdings, dala ang laptop.
At sa pinakadulo, si Chloe. Naka white blouse at black skirt, yung usual niyang office uniform. Hindi siya makatingin sa akin nang diretso.
Umupo ako sa tabi ni Migs. Nilapag ko sa mesa yung folder ko. Nandoon yung titulo ng lupa ng bahay sa may ilog, yung bank statements ng ₱2.8 million na nasa pangalan ko lang, at yung resibo na nakita ko sa bulsa ng blazer.
“Magandang hapon,” sabi ni Migs. “Nandito tayo para ayusin nang maayos at legal ang hiwalayan nina Angela at Carlo. Walang sigawan. Lahat may basehan.”
Naunang nagsalita ang biyenan ko.
“Atty., pasensya na pero pamilya ito. Hindi kailangang umabot sa ganito. Nag-emote lang si Angela. Napahiya si Carlo sa buong kumpanya dahil sa message niya sa group chat. Pwede namang burahin yun at humingi siya ng sorry kay Chloe.”
Tiningnan ko siya.
“Nay, hindi po ako nag-emote. Tatlong taon po akong tahimik. Tatlong taon na umuuwi lang si Carlo para maligo at magpalit ng damit. Tapos aalis ulit. Hindi ko po alam kung saan siya natutulog. Ngayon alam ko na, ₱85,000 a month pala sa Makati.”
Nanlaki ang mata ni Chloe. Si Carlo naman biglang tumayo.
“Angela, huwag kang gumawa ng istorya! Condo yun ng kumpanya! Staff house yun para sa mga late meetings!”
Sabi ni Migs, kalmado lang, “Sir Carlo, kung staff house yun ng Guevarra Holdings, bakit nakapangalan sa tenant si Ms. Chloe Tan at ikaw ang nagbabayad gamit ang personal card mo? May resibo si Mrs. Guevarra.”
Nilapag ni Migs yung photocopy ng resibo sa gitna ng mesa. Hindi ko pinakita yung original.
Namutla si Carlo. Si Chloe napayuko.
Si Sir Tony mula sa HR, biglang nagsalita.
“Sir Carlo, totoo po ba ito? Kasi kung company funds ang ginamit, kailangan nating i-audit.”
Doon nagkagulo na. Sabi ni Carlo, hindi daw company funds, personal niya raw. Sabi niya, tinutulungan niya lang si Chloe kasi malayo ang bahay nito sa Cavite.
Tumingin ako kay Chloe nang diretso.
“Chloe, tanungin kita. Alam mo bang kasal kami ni Carlo? Alam mo bang ako yung misis na hindi niya pinapakilala?”
Umiiyak na si Chloe.
“Ma’am Angela, sorry po. Sabi kasi ni Sir Carlo, hiwalay na kayo. Sabi niya, for papers na lang yung kasal ninyo. Sabi niya, kayo na mismo ang may ayaw sa kanya.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig pero sa totoo lang, hindi na ako nagulat. Alam ko na.
“Carlo,” sabi ko, at sa unang pagkakataon, hindi nanginig ang boses ko. “Tatlong taon akong naglinis ng 200 sqm na condo na hindi ko naman bahay. Tatlong taon akong nagbayad ng bills na dapat hati tayo. Yung bahay na bigay ni Papa sa akin sa may ilog, yung titulo ng lupa na nasa pangalan ko lang, ni minsan hindi mo tinanong kung kumusta. Kasi abala ka kay Chloe. Yung ₱2.8 million na ipon ko, ni piso hindi ko kinuha sa yo. Kaya wala kang karapatan na sabihin na hiwalay na tayo on papers lang.”
Tumahimik ang buong room.
Sabi ng biyenan ko, mahina na ang boses, “Angela, paano na ang pamilya?”
“Pamilya po? Nay, nung Pasko, sinong kasama ni Carlo sa family picture ninyo? Si Chloe, hindi ako. Nung nasa ospital si Lola, sinong tinawag ninyong manugang? Si Chloe. Ako, nakaupo lang sa BGC, naghihintay ng tawag na hindi dumating. Hindi po ako pamilya doon.”
Si Trish biglang nagsalita, medyo defensive pa rin.
“ Ate, kung hiwalayan mo si Kuya, anong mangyayari sa condo sa BGC? Conjugal yun di ba?”
Doon ako ngumiti nang maliit. Ito yung pinakaimportante.
Sumagot si Migs.
“Yung BGC condo, binili ni Sir Carlo bago pa ikasal pero ang monthly amortization, si Ma’am Angela ang nagbabayad nitong huling dalawang taon. May resibo siya. Pero para matapos na, hindi na hahabulin ni Ma’am Angela ang condo. Ibabalik niya ang susi. Ang hinihingi lang niya, kilalanin na sa kanya lang ang bahay sa may ilog na worth ₱12 million at ang sariling bank account niyang ₱2.8 million. At pirmahan ang divorce agreement ngayon.”
Napatingin si Carlo sa akin. Akala niya siguro hahabulin ko ang kalahati ng Guevarra Holdings. Akala niya pera ang habol ko.
“Carlo,” sabi ko, “hindi ko kailangan ang pera mo. Hindi ko kailanman ginalaw. Gusto ko lang yung sa akin. Yung titulo ng lupa na bigay ni Papa. Yung ipon ko na pinagpuyatan ko bago pa kita makilala. At yung kapayapaan ko.”
Tumayo si Carlo at lumapit. Akala niya hahawakan niya ang kamay ko.
“Angela, sorry. Na-pressure lang ako sa trabaho. Si Chloe, wala yun. Mababait lang kami. Pwede pa nating ayusin. Burahin mo yung message sa group chat, babalik ako sa bahay.”
Umiling ako.
“Carlo, pinalitan ko na yung passcode hindi para pilitin kang bumalik. Pinalitan ko para hindi ka na makapasok. Kasi hindi na yun bahay ko. Ang bahay ko, nasa may ilog. At doon, ako lang ang may susi.”
Tiningnan ko si Sir Tony.
“Sir Tony, pwede po bang pakisabihan ang IT ng Guevarra Holdings na alisin na ang pangalan ko sa emergency contact list ni Carlo? At pakisabi na rin, effective today, hindi na ako Mrs. Guevarra sa kahit anong company event. Angela Santos na lang po ulit.”
Tumango si Sir Tony. Halatang nahihiya siya para sa boss niya.
Si Chloe, sa wakas nagsalita nang malinaw.
“Ma’am Angela, aalis na po ako sa Guevarra Holdings. Nagpasa na ako ng resignation kahapon. Hindi ko na po kaya.”
Hindi ako natuwa. Hindi rin ako naawa. Wala lang.
“Good luck, Chloe,” sabi ko lang.
Sa huli, walang choice si Carlo kundi pirmahan. Nandoon ang HR, nandoon ang biyenan niyang saksi na siya ang may mali. Pinirmahan niya ang divorce agreement na ginawa ni Migs. Nakasaad doon na walang habol siya sa bahay sa may ilog at sa bank account ko. At wala akong habol sa shares niya sa Guevarra Holdings o sa BGC condo.
Pagkapirma niya, kinuha ko yung dalawang maleta na nasa reception pa rin pala ng Makati mula nung dinala ko. Sabi ko sa kanya,
“Nasa guard pa rin pala sa baba yung mga gamit mo sa Makati. Kunin mo na. Yung susi ng BGC, iiwan ko sa admin. Tapos na tayo.”
Lumabas ako ng conference room na hindi lumingon. Sumunod si Mama at Papa na naghihintay pala sa labas. Hindi ko alam na dumating sila.
Niyakap ako ni Papa nang mahigpit.
“Uwi na tayo sa bahay sa may ilog, anak.”
Lumipat ako tuluyan sa bahay sa may ilog. Pininturahan namin ulit ni Mama yung kwarto. Nagtanim kami ng mga bagong halaman sa may bintana na kita ang ilog. Yung dating walk-in closet na puno ng suit ni Carlo, ngayon puro libro ko at mga painting materials na matagal ko nang hindi nagagalaw.
Isang buwan matapos mapirmahan ang papeles, nakatanggap ako ng message mula kay Sir Tony. Sabi niya, umalis na si Chloe at lumipat ng Cebu. Si Carlo daw, nag-leave ng dalawang linggo. Pagbalik niya, hindi na siya masyadong nagpupuyat sa opisina. Tahimik na lang.
Hindi ko na binasa pa nang buo.
Ngayon, alas-sais ng umaga, nagkakape ako sa may balkonahe ng bahay sa may ilog. Nakikita ko yung hamog sa tubig. Wala nang 3:17 AM na paghihintay. Wala nang malamig na tsaa.
May sarili akong titulo ng lupa na nasa vault, may sarili akong bank account na buo pa rin, at may sarili akong umaga na ako lang ang may hawak ng susi.
At sa wakas, natuto akong matulog nang mahimbing sa sarili kong bahay.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
