Bahagi 4
Alas-diyes na ng gabi pero buhay pa ang group chats ng Ateneo. Kumalat na ang bagong post ni Liza. Picture niya na umiiyak, hawak ang tiyan, caption: “Si Prof. Miguel Sarmiento ang ama ng dinadala ko, at si Angela Santos ang kabit na sumira sa buhay ko. Kaya ako na-expel.” May 300 shares na agad. Nanginginig ang kamay ko habang binabasa.

Si Miguel kinuha ang cellphone ko nang dahan-dahan. Hindi siya nagalit agad. Binasa niya lahat ng comments. May mga kaklase dati ni Liza na nagko-comment ng “Totoo yan, malandi talaga yang si Angela.” Pero karamihan, nagtataka, “Diba ex ni Carlo yan?”

“Angela, tignan mo ako,” sabi ni Miguel, lumuhod para magpantay kami habang karga ko si Andres. “Totoo ba ito?”

Alam kong tiwala siya sa akin, pero tinanong niya pa rin para malinaw. “Miguel, isang beses mo lang akong hinalikan nung contract pa tayo, nung lasing ka sa faculty party. Isang beses lang tayong may nangyari nung naging totoo na tayo, at yun ang nabuntis ako kay Andres. Si Liza, hindi mo hinawakan kahit kailan, diba?”

“Hindi. Kahit kailan hindi ko siya hinawakan. Kahit nung girlfriend pa siya ni Carlo, iniiwasan ko siya.” Tumayo si Miguel, kinuha ang coat niya. “Tama na ang pananahimik.”

Kinabukasan, alas-otso ng umaga, sa harap ng buong faculty hall ng Ateneo. Pinatawag ni Dean ang lahat dahil sa post ni Liza. Nandun si Liza, si Papa Ramon, si Mama Celia, at si Mr. Tan. Nandun din ako, karga si Andres, kasama si Lola Teresa at si Carlo. Kabado ako pero hindi na ako yung dating babaeng nagtatago sa likod ni Miguel.

Tumayo si Liza sa gitna, umiiyak. “Si Sir Miguel po, nilandi ako nung nasa opisina ako, sabi niya tutulungan niya akong bumalik sa Ateneo kung papayag ako…”

Hindi pa siya tapos, tumayo si Carlo. “Tama na, Liza!” Sigaw ni Carlo, 22 years old pero boses lalaki na. “May CCTV sa opisina ni Papa! Lahat ng pumapasok dun naka-record! At may medical certificate ako na galing sa ospital sa Makati, nagpa-checkup ka last week, hindi ka buntis! Negative ang pregnancy test mo! Ginamit mo lang picture ng ultrasound ni Mama Angela na ninakaw mo sa trash bin namin nung nakaraan!”

Nagulat ang lahat. Namutla si Liza.

Tumayo si Miguel, dala ang brown envelope ulit at isang abogado na kaklase niya. “Ito ang titulo ng lupa ng bahay ninyo sa Quezon City, nakasanla na pala sa banko dahil sa utang ninyong ₱2.5 million, hindi dahil sa akin. Ito ang ebidensya na kumuha kayo ng ₱500,000 kay Mr. Tan kapalit ng anak-anakan ninyo. At ito ang mga screenshots na si Liza ang nagbayad ng tao para magtapon ng itlog kay Angela at gumawa ng fake accounts para siraan siya.”

Si Mr. Tan biglang tumayo, itinuro si Papa Ramon. “Sabi mo dalaga pa at payag! Niloko mo ako! Akala ko kasal ang usapan, bentahan pala ng tao! Ibalik mo pera ko!”

Doon na nagkagulo. Dumating ang barangay captain ng faculty village at dalawang pulis na tinawag ni Lola Teresa kagabi. Hindi na sila nagpunta para manggulo, para mag-blotter na.

Humarap ako kay Papa Ramon. Ilang taon akong tinawag na ampon na walang utang na loob. Ngayon ako na ang nagsalita. “Pa, simula 5 years old ako hanggang 22 ako, lahat ng laba, luto, linis ako gumawa. Lahat ng sakit, tinanggap ko. Yung ₱50,000 na tuition na sinasabi ninyong utang ko, binayaran ko na kaninang umaga sa registrar, galing sa sarili kong ipon. Wala na akong utang sa inyo. Yung ₱10 million na binigay ni Miguel sa akin, hindi ko ibibigay sa inyo, para yun sa anak ko. Kung gusto ninyo ng pera, magtrabaho kayo.”

Umiyak si Mama Celia. “Angela, patawarin mo kami…”

“Hindi ko na kayo kaaway,” sabi ko, umiiyak na rin pero matatag. “Pero hindi na kayo pamilya. Simula ngayon, hanggang blotter lang tayo. Huwag na kayong lalapit sa asawa ko at sa anak ko.”

Nilapitan ako ni Liza, hawak ang kamay ko. “Ate…”

Tinanggal ko kamay niya nang dahan-dahan. “Hindi mo ako ate, at hindi kita kapatid. Ang ate hindi nagbebenta ng kapatid sa matanda para sa ₱5 million.”

Dinala ng pulis si Papa Ramon at si Mr. Tan sa barangay para sa usap sa human trafficking at estafa. Si Liza, naiwan, pinauwi ni Mama Celia na umiiyak, wala nang mukhang maiharap sa Ateneo. Na-ban ang Facebook account niya dahil sa fake news, at pinagbawalan na siyang pumasok sa campus.

Pagkatapos ng lahat, bumalik kami sa bungalow. Tahimik. Si Baby Andres umiiyak, gutom na. Si Miguel kinuha siya sa akin, pinadede gamit ang bote habang ako nakaupo sa sahig, pagod na pagod.

Lumuhod si Carlo sa harap ko. “Ma, sorry ulit sa lahat. Simula ngayon, ako ang kuya ni Andres, ako magbabantay sa inyo pag wala si Papa sa opisina.”

Ngumiti ako. “Salamat, Carlo.”

Gabi, magkatabi kami ni Miguel sa kama, si Andres nasa gitna namin natutulog. Hawak niya ang bank book. “Angela, yung ₱10 million, nilagay ko na sa titulo ng lupa ng maliit na bahay sa Quezon City, nakapangalan sa iyo at kay Andres. Para kahit anong mangyari, may sa inyo.”

Niyakap ko siya. “Miguel, hindi ko kailangan ng malaking bahay, kailangan ko lang kayo.”

Hinalikan niya ako sa noo. “Nandito lang ako, habambuhay.”

Isang buwan ang lumipas, grumaduate ako ng cum laude sa Ateneo, karga si Andres sa stage, si Miguel at si Carlo at si Lola Teresa ang pumalakpak ng pinakamalakas. Si Liza at mga Santos, wala nang balita, narinig ko na lang nagtatrabaho na si Liza bilang cashier sa isang mall sa Cebu, si Papa Ramon nagtitinda ng hardware ulit pero maliit na lang.

At sa wakas, habang yakap ko ang asawa at anak ko sa ilalim ng ilaw ng bagong bahay namin sa Quezon City, alam kong dito na talaga nagsisimula ang buhay na pinili ko, hindi ang buhay na ibinenta sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨