Bahagi 3
Akala ko pera lang ang isyu namin, pero nang marinig ko ang taya ng mister ko sa mga kaibigan niya tungkol sa pagtitiis ko, doon ako tuluyang natauhan

Pagkatapos kong ilagay yung birth certificate sa maleta, hindi ako nakatulog. Nakaupo lang ako sa sahig ng kwarto, pinapanood si baby na humihinga nang malalim. Yung sleeping bag na bigay ni Maya, yakap-yakap niya. Malamig yung aircon pero hindi na siya nilalamig. Doon ko na-realize, yung mga bagay na dapat si Carlo ang nagbibigay, sa ibang tao ko pa nahahanap.

Alas sais ng umaga, nagising si baby. Pinalitan ko siya ng diaper. Habang nagtitimpla ako ng gatas, dumating si Carlo galing sa labas. Magdamag siyang wala. Hindi siya sa amin natulog. Amoy pabango na pambabae yung polo niya, yung pabango ni Jessa na matamis.

Hindi na ako nagtanong kung saan siya galing. Hindi na rin siya nagpaliwanag. Dumiretso siya sa banyo, naligo. Paglabas niya, nakita niya akong pinapakain si baby.

“Sanay ka na pala bumili ng mamahaling gatas,” sabi niya. Yung gatas na binili ni Maya, nasa ₱1,800 isang lata.

“Bigay ni Maya,” sagot ko.

Tumango lang siya. Tapos biglang sabi, “Bukas, punta ka sa bahay nina Mama. Birthday ni Jessa. Magluluto sila. Dalhin mo yung bata.”

Ayokong pumunta. Pero sabi ni Mama sa tawag kahapon, pag hindi ako pumunta, sasabihin daw niya kay Carlo yung totoo tungkol sa pamamanhikan at mas lalo akong mapapahiya. Yung banta pa rin ni Mama, mula noon hanggang ngayon.

Tanghali, pumunta ako sa bahay nina Mama sa Project 8. Dala ko si baby sa carrier. Pagdating ko, nandoon na si Jessa, bagong ligo, bagong blower, suot yung mamahaling dress. Yung anak niya, nasa mamahaling crib na may ilaw pa. Yung crib ng anak ko, nabili ko lang sa second hand sa Facebook Marketplace.

Nakaupo si Papa sa sala, hawak yung cellphone. Pagkakita sa akin, hindi man lang ngumiti. Si Mama, abala sa pag-aayos ng handa.

” Ate! Buti nakapunta ka,” bati ni Jessa, matamis pero may talim. “Akala ko hindi ka papayagan ni kuya Carlo. Kasi di ba, tipid kayo sa bahay niyo?”

Hindi ako sumagot. Inupo ko si baby sa sofa.

Nagsimula kaming kumain. Si Carlo dumating tanghali na, may dalang cake at isang paper bag na may logo ng mamahaling baby store sa BGC. Inabot niya kay Jessa.

“Para kay baby,” sabi niya. “Yung organic na wipes at yung stroller na sinabi mo.”

Nagtilian si Jessa. “Kuya, ang mahal nito! ₱45,000 yung stroller na to ah!”

Ngumiti si Carlo. “Wala yun. Dapat lang na maganda gamit ng pamangkin ko.”

Pamangkin. Pero yung tingin niya kay Jessa at sa bata, hindi tingin ng tito. Mas malalim. Mas matagal. Nahuli ko si Mama na nakatingin sa akin, parang sinasabi, huwag kang gagawa ng eksena.

Doon sa hapag kainan, habang nagtatawanan sila, biglang nagsalita si Papa. Medyo lasing na.

“Buti na lang talaga naisip ko yung mystery box nung pamamanhikan, kung hindi, saan tayo kukuha ng pang-down sa condo ni Jessa sa Makati?”

Natahimik ang lahat ng isang segundo. Tiningnan ako ni Papa, parang na-realize niya yung nasabi niya.

“Ang ibig kong sabihin,” bawi niya, “diskarte lang yun. Para sa pamilya.”

Doon ko tuluyang naintindihan. Kaya pala ₱1.88 million ang nabunot ni Carlo pero binayaran pa rin ng buo. Kasi alam niya mula umpisa na niloloko siya ng pamilya ko. At simula noon, ako yung siningil niya. Hindi si Papa, hindi si Mama. Ako.

Si Jessa, nakangiti pa rin, pero namumula yung mukha. Hinawakan ni Carlo yung balikat niya, parang pinapakalma.

“Ano ba kayo, tapos na yun,” sabi ni Carlo. “Nakabayad na ako. Huwag na nating ungkatin.”

Pero ako, hindi ko na kayang hindi ungkatin.

Tumayo ako. Karga ko si baby na nagsisimula nang umiyak dahil sa ingay.

“Papa,” sabi ko, mahinahon pero nanginginig. “Alam mo ba kung magkano lang binibigay sa akin ni Carlo sa loob ng tatlong taon? ₱99. Minsan ₱53. Alam mo ba muntik na akong maubusan ng dugo nung nanganak ako? At yung gatas ng apo mo, si Maya pa ang bumili?”

Hindi sumagot si Papa. Yumuko lang.

Tumingin ako kay Mama.

“Mama, sinabi mo tatalon ka pag sinabi ko kay Carlo yung totoo. Kaya nanahimik ako ng tatlong taon. Pero kayo, sinabi niyo ba sa kanya na yung pang-down ng condo ni Jessa, galing sa kahihiyan ko?”

Umiyak si Mama. Pero hindi dahil sa awa sa akin. Dahil nahihiya siya na nalaman ni Carlo na alam ko na.

Si Carlo, tumayo rin. Hinila niya yung braso ko.

“Tama na, Angela. Nakakahiya ka. Birthday ng kapatid mo.”

Tinanggal ko yung kamay niya.

“Nakakahiya? Ako pa yung nakakahiya? Carlo, tatlong taon mo akong pinaglaruan sa mystery box. Ginawa mong pustahan ang pagtitiis ko sa mga kaibigan mo. Narinig ko lahat kagabi.”

Nabigla siya. Hindi niya inaasahan na narinig ko yung tawag niya sa hallway ng ospital. Yung taya niya.

Namula yung mukha niya, pero agad ding bumalik sa malamig.

“So ano? Gusto mong makipaghiwalay? Saan ka pupunta? Wala kang trabaho. Wala kang pera. Pinalaki kitang ganyan para matuto ka.”

Doon ko naramdaman yung sakit na matagal ko nang tinatago. Pero kasabay nun, yung linaw na sinasabi nila. Hindi na ako yung babaeng umiiyak lang sa sulok.

Kinuha ko yung bag ko. Kinuha ko yung isang maliit na sobre na matagal ko nang itinatago. Yung mga papel ng mystery box na inipon ko. Lahat ng ₱99, ₱66, ₱53. May petsa lahat. Tatlong taon.

“Akala mo ba wala akong ebidensya kung paano mo ako tinrato?” Sabi ko. “Hindi ko to gagamitin para manira. Gagamitin ko to para ipaalala sa sarili ko na hindi na ako babalik dito.”

Nag-walk out ako. Bitbit si baby. Iniwan ko silang lahat sa hapag na tahimik.

Pag-uwi sa condo, umiiyak ako habang pinapaliguan si baby. Pero hindi na yung iyak na parang kawawa. Iyak na pagod pero gising.

Tumawag ulit si Rafael. Nasa airport na raw siya sa US, magbo-board na papuntang Manila. Sabi niya, “Pitong araw ang sabi mo, pero hindi na ako makapaghintay. Darating ako sa ikalimang araw.”

Sabi ko, “Sige.”

Pero bago yun, may kailangan akong gawin.

Kinabukasan, pumunta ako sa City Hall ng Quezon City kasama si Maya. Hindi para mag-file ng kahit anong malaking kaso. Pumunta lang ako para kumuha ng bagong kopya ng birth certificate ni baby at para magtanong sa PAO kung paano mag-separate ng bank account at kung paano protektahan yung maliit na ipon na pinadala ni Lola dati na nasa pangalan ko. Maliit lang, ₱50,000. Pero gusto kong siguraduhin na hindi na mahahawakan ni Carlo o ng pamilya ko.

Pag-uwi ko, nakita ko si Carlo sa sala. Nakaupo, hawak yung lata ng gatas na binili ni Maya】. Tahimik.

“Umalis ka magdamag,” sabi niya.

“Hindi ako umalis. Kumuha lang ako ng papeles ng anak ko,” sagot ko.

Tinitigan niya ako nang matagal. Parang ngayon lang niya ako nakita na hindi nakayuko.

“Galit ka pa rin?”

“Hindi na ako galit,” sabi ko. “Pagod na ako. At sa pagod ko, natauhan ako.”

Tumayo siya at lumapit. Akala ko yayakapin niya ulit ako tulad nung lasing siya. Pero huminto siya.

“Anong balak mo?”

Wala akong sinagot. Kinuha ko lang si baby at pumasok sa kwarto. Isinara ko yung pinto nang dahan-dahan. Hindi pa-lock, pero sapat para sabihin na tapos na yung usapan.

Nakaupo ako sa kama, hawak yung cellphone. May message si Jessa.

“Ate, sorry kung nasaktan kita kanina. Hindi ko sinasadya. Concern lang ako kay baby.”

Hindi ko na binasa nang buo. Binura ko.

Maya-maya, may isa pang message. Si Carlo. Sa GCash. Nag-send siya ng pera.

₱99.

Napangiti ako nang mapait. Hanggang ngayon, mystery box pa rin.

Pero sa pagkakataong to, hindi ko na binunot. Hinayaan ko lang.

Dahil sa isip ko, may isa na akong desisyon na mas importante kaysa sa ₱99 na yan.

Sa loob ng dalawang araw, aalis ako sa condo na to. Hindi pa kasama si Rafael. Mauuna muna kami ni baby kina Maya sa Cebu. Doon muna kami magtatago habang hinihintay yung pang-pitong araw.

Maliit na desisyon, pero sa akin, yun ang unang beses na ako mismo ang pumili para sa amin ng anak ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖