Bahagi 4
Sinabi niyang buntis ang sekretarya niya pero hindi raw siya ang ama kaya hinarap ko silang dalawa sa buong pamilya at doon lumabas ang totoo kung sino ang naninira sa pagsasama namin

Hindi ako sumigaw nung tinanong ko kung siya ang ama.

Pero yung katahimikan ni Carlo, yung takot na biglang dumaan sa mukha niya, mas malakas pa yun kaysa sa kahit anong “oo”.

“Grace, hindi,” sabi niya agad, parang nagising. “Hindi ako. Maniwala ka. Hindi ako ang ama. Kasamahan namin sa sales, yun ang ama. Iniwan siya. Kaya siya nagkakaganyan. Natatakot siya, walang mapuntahan.”

“E bakit hindi niya tinawagan yung sales na yun? Bakit ikaw?”

“Dahil ako ang boss niya. Dahil ako lang ang may alam. Pinakiusapan niya akong huwag sabihin kahit kanino. Kaya hindi ko masabi sa’yo kagabi.”

Tinitigan ko siya nang matagal.

“Carlo, anim na taon kitang kasama. Alam ko kung kailan ka nagsisinungaling. Hindi dahil magaling ako, kundi dahil asawa kita.”

Umupo ako. Nanginginig ang kamay ko pero buo ang boses ko.

“Kung totoo yang sinasabi mo, bakit mo siya dinala sa kama natin? Kung naawa ka lang, bakit kailangan mong itago yung resibo ng ospital? Bakit kailangan mong sabihin sa akin na lasing siya? Kung wala kang tinatago, bakit kailangan mong magsinungaling?”

Hindi siya nakasagot.

“At kung buntis siya at may problema sa pagbubuntis niya, bakit mo pa siya pinaglakad? Bakit hindi mo siya dinala sa ospital? Bakit sa condo natin na nasa 32nd floor? May elevator man, pero pagod siya, nahihilo. Hindi ba mas delikado yun?”

Doon siya napaupo.

“Grace, natakot ako. Natakot akong isipin mo na may nangyari sa amin. Kaya nagsinungaling ako na lasing siya. Akala ko mas madaling intindihin yun.”

“Mas madali para kanino? Para sa’yo.”

Tumahimik kami.

Kinabukasan, ginawa ko yung pinakamahirap na desisyon na hindi ko akalaing magagawa ko.

Tinawagan ko si Papa.

“Pa, pwede po ba nating pag-usapan nang harapan? Kasama si Liza. Gusto ko marinig mismo sa kanya.”

Hindi nagdalawang-isip si Papa.

“Ako ang tatawag sa kanya. Hindi ka dapat mag-isa.”

Alas-siete ng gabi, nasa sala kami ng condo. Nandoon si Papa, si Mama, ako, si Carlo, at si Liza.

Iba na si Liza ngayon. Nakasuot ng simpleng dress, walang make-up, payat at maputla. Hindi na siya yung matapang na sekretarya na nakikita ko sa opisina. Mukha siyang batang natatakot.

Nang makita niya ako, yumuko agad.

“Ate Grace, sorry po talaga.”

Umupo siya sa dulo ng sofa, malayo sa amin.

Si Papa ang unang nagsalita.

“Liza, hija, hindi ka namin kaaway. Pero kailangan naming malaman ang totoo. Kagabi, sinabi ni Carlo lasing ka. Pero may nakita si Grace na resibo ng ospital. OB-GYN. Buntis ka ba?”

Napatingin si Liza kay Carlo, tapos tumango, umiiyak na.

“Opo, Tito. Buntis po ako. Three months.”

Si Mama, hinawakan ang kamay niya.

“Sino ang ama? Huwag kang matakot. Nandito kami para makinig, hindi para manghusga.”

Umiyak lalo si Liza.

“Hindi po si Sir Carlo ang ama. Promise po. Yung ex-boyfriend ko po, taga-sales din dati sa company. Umalis na po siya nung nalaman niyang buntis ako. Wala na po akong mapuntahan. Yung nanay ko nasa Cebu, may sakit. Ayaw ko pong dagdagan problema niya. Si Sir Carlo lang po ang nakakaalam sa opisina kasi nakita niya yung med cert ko.”

Tumingin siya sa akin.

“Ate Grace, kagabi po, galing po ako sa check-up. Nahilo po ako sa jeep. Tumawag po ako kay Sir Carlo kasi siya lang po ang nasa malapit. Sabi niya sa office na lang ako magpahinga. Pero sarado na po yung office. Kaya dinala niya po ako dito. Sabi ko po sa hotel na lang, pero ayaw po niya kasi baka daw mapano ako mag-isa. Ako po ang nagsabing sa sofa na lang. Pero siya po ang nagsabing sa kwarto, para daw mas komportable.”

Doon na nagsalita si Carlo.

“Grace, narinig mo? Hindi ako ang ama. Sinabi ko na sa’yo.”

Tinitigan ko si Liza.

“Liza, kung nahihilo ka dahil sa pagbubuntis, bakit mo hinayaan na magsinungaling si Carlo na lasing ka? Bakit hindi mo sinabi sa akin kagabi na buntis ka?”

“Natakot po ako, Ate. Baka isipin niyo na kaya ako nandito dahil kay Sir Carlo. Baka isipin niyo na kabit ako. Hindi po. Gusto ko lang pong mabuhay yung anak ko. Wala po akong ibang intention.”

Doon ko naramdaman yung sakit at awa nang sabay.

Babae rin ako. Alam ko yung takot na walang matakbuhan.

Pero asawa rin ako. At nasaktan ako.

Tumayo si Papa.

“Carlo, narinig mo yung babae. Buntis, walang kasama, natakot. At anong ginawa mo? Nagsinungaling ka sa asawa mo. Imbis na sabihin mo ang totoo, gumawa ka ng kwento na mas nakakasira pa sa inyong dalawa. Alam mo ba kung magkano ang tiwala na sinira mo sa halagang isang gabi? Yung kama na yan, pinag-ipunan ninyo ni Grace. Yung condo na to, ₱4.5 million ang downpayment na pinagtulungan ninyong bayaran. Tapos ipahihiga mo sa ibang tao nang hindi mo man lang tinanong yung may-ari?”

Si Mama naman, lumingon sa akin.

“Grace, anak, ikaw ang magdedesisyon. Hindi kami. Pero tandaan mo, may karapatan ka. Kung gusto mong umalis muna si Carlo ng ilang araw para makapag-isip, karapatan mo yun. Kung gusto mong si Liza ay lumipat ng department o umalis sa kumpanya, karapatan mo ring hingin yun bilang asawa. Hindi ito tungkol sa selos. Tungkol ito sa respeto.”

Huminga ako nang malalim.

“Pa, Ma, salamat po sa pagpunta.”

Tapos tumingin ako kay Carlo at kay Liza.

“Liza, hindi kita kaaway. Pero hindi mo rin bahay to. At hindi mo kama yung tinulugan mo. Naiintindihan kong buntis ka at natatakot ka. Pero sana naintindihan mo rin na asawa ako na pinatulog sa sala habang ibang babae ang nasa kama namin.”

Tumango si Liza, umiiyak.

“Opo, Ate. Mali po ako. Kahit anong gawin niyo, tatanggapin ko.”

“Carlo,” sabi ko, “hindi kita palalayasin. Pero kailangan nating ayusin to. Una, simula bukas, hindi na si Liza ang sekretarya mo. I-transfer mo siya sa ibang team o tulungan mo siyang makahanap ng ibang kumpanya na may maternity benefits. Hindi dahil pinaparusahan kita, kundi dahil hindi na healthy para sa ating tatlo.”

Tumango si Carlo.

“Pangalawa, pupunta tayo sa barangay o sa abogado. Gusto kong malinaw yung titulo ng condo na to at yung bank account natin. Hindi dahil sa pera. Gusto ko lang malaman na kung may mangyari ulit na ganito, may boses ako. Hindi ako basta-bastang palalabasin sa kwarto namin.”

“Opo,” sabi ni Papa. “Ako ang sasama sa inyo bukas. May kakilala akong abogado sa Quezon City.”

“Pangatlo,” tuloy ko, nakatingin kay Carlo, “magte-therapy tayo. Couples counseling. Hindi para ayusin ka, kundi para ayusin tayo. Kasi kung uulit pa to, hindi ko na alam kung makakaya ko pa.”

Doon na tuluyang bumagsak si Carlo. Lumuhod siya sa harap ko, sa harap nina Mama at Papa.

“Grace, sorry. Sorry talaga. Mali ako. Akala ko tinutulungan ko siya. Hindi ko naisip na sinasaktan na pala kita. Hindi ako ang ama, pero naging ama ako ng kasinungalingan. Patawarin mo ako.”

Hindi ko siya agad niyakap. Hinayaan ko siyang umiyak.

Si Liza, tumayo na rin.

“ Ate Grace, aalis na po ako sa kumpanya. May naipon po akong konti, mga ₱80,000. Uuwi na lang po ako sa Cebu sa nanay ko. Ayaw ko na pong maging gulo pa.”

“Wag,” sabi ko. “Wag kang umalis na walang plano. Kung uuwi ka sa Cebu, umuwi ka nang maayos. Bigyan mo kami ng isang linggo. Tutulungan ka naming makausap yung HR para sa benefits mo. Pero pagkatapos nun, wala ka nang kinalaman sa pamilya namin.”

Niyakap ako ni Mama nang mahigpit.

Isang buwan ang lumipas.

Wala na si Liza sa kumpanya ni Carlo. Lumipat siya sa Cebu, kasama ang nanay niya. Nag-message siya minsan, may picture ng ultrasound. Binati ko siya, pero hindi na kami naging malapit. Hanggang doon lang.

Si Carlo, nag-resign bilang manager at lumipat sa ibang department na walang direct na sekretarya. Tuwing gabi, siya ang nagluluto, siya ang naglilinis ng master bedroom na binago namin ang kulay, bumili ng bagong bedsheet na puti, walang alaala ng gabing yun.

At ako, bumalik sa pagtatrabaho sa opisina ko sa Makati. Yung kumot na blue checkered, tinabi ko pa rin. Pero hindi na sa sala. Nasa kwarto na namin ulit, nakatupi nang maayos.

Minsan tinatanong ako ng mga kaibigan ko, paano ko napatawad?

Sabi ko, hindi ko pinatawad yung ginawa niya nung gabing yun. Pinatawad ko yung taong natutong aminin ang mali at gustong bumawi. Magkaiba yun.

Ngayong gabi, habang sinusulat ko to, katabi ko si Carlo na natutulog nang mahimbing sa kama namin. Sa amin. Hindi na kailangang palayasin ang kahit sino para lang may matulugan.

Natuto akong hindi na manahimik kapag nasasaktan. Natuto siyang magsabi ng totoo bago pa mahuli ang lahat.

At yung pinto ng master bedroom namin, hindi na muling isinara para itago ang kasinungalingan, kundi para protektahan ang tiwala na muli naming binuo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨