Bahagi 3
Akala ko lasing lang siya kaya inuwi ng mister ko pero nang makita ko ang resibo ng ospital sa sahig ng kwarto namin nalaman kong may mas malalim pa pala siyang itinatago

Pagkakita ko sa resibo, hindi ko agad pinulot.

Nakatayo lang ako sa may pintuan ng master bedroom namin, hawak pa rin yung kumot, at pinapanood yung maliit na papel na parang ayaw pang pakita ng buo.

Galing sa St. Luke’s Medical Center sa BGC. Kahapon lang ang petsa.

Nakikita ko yung pangalan. Liza M. Santos.

At sa ilalim, may nakasulat na laboratory.

Hindi alak. Hindi hilo dahil sa inuman.

Sa gilid ng resibo, may nakatupi pang maliit na papel, parang reminder slip. May oras ng appointment, may pangalan ng doktor, OB-GYN.

Parang may malamig na tubig na dahan-dahang bumuhos sa batok ko.

Hindi ako doktor. Pero alam ko kung anong ibig sabihin ng OB-GYN.

Dahan-dahan akong yumuko at pinulot yun. Hindi ko binuklat nang buo. Binalik ko sa sahig kung saan ko nakita, pero kinunan ko ng picture gamit ang cellphone ko. Hindi para manira. Para lang may malinaw ako sa sarili ko.

Lumabas ako ng kwarto. Sinara ko yung pinto.

Sa sala, nasa office si Carlo. Rinig ko yung pagbukas-sara ng drawer. Parang naghahanap ng kung ano o nagtatago.

Hindi ko siya kinausap. Naglakad ako pabalik sa sofa at umupo. Tinitigan ko yung picture sa cellphone ko.

Alas-dose y media na ng madaling araw.

Doon ko lang naalala lahat ng maliliit na detalye kanina.

Yung amoy ng disinfectant na hindi nawawala sa damit ni Liza. Yung maputla niyang mukha na hindi mukhang lasing kundi parang pagod na pagod at nasusuka. Yung paraan ng paghawak niya sa tiyan niya habang nakakapit sa shoe cabinet. Yung pag-ubo na pinipigilan.

At yung sinabi ni Carlo na tinanong niya na raw yung pamilya pero hindi sumasagot. Sino nga ba ang tinanong niya?

Biglang bumukas ang pinto ng office. Lumabas si Carlo.

“Umalis na siya. Masaya ka na?”

Hindi ako sumagot.

“Grace, alam kong mali yung pagdala ko sa kanya sa master bedroom. Pero tao lang, nagmamadali ako. Hindi ko naisip. Pagod din ako buong araw sa opisina, may client meeting, may overtime.”

Tinitigan ko siya.

“Carlo, lasing ba talaga siya?”

Natigilan siya. Saglit lang, pero kita ko yung pagkurap na mabilis.

“Oo. Amoy alak, di ba? Hindi mo ba naamoy?”

“Amoy alak at amoy ospital. Magkaiba yun.”

“Galing siya sa dinner with client. Baka dumaan siya ng clinic.”

“Anong clinic ang bukas ng alas-onse ng gabi na may OB-GYN?”

Doon na siya hindi nakasagot. Lumapit siya, umupo sa kabilang dulo ng sofa.

“Grace, huwag ka nang mag-isip ng kung anu-ano. Wala kaming relasyon. Sekretarya ko siya. Trabaho lang.”

“Wala akong sinabing may relasyon kayo. Tinatanong ko kung lasing ba siya.”

Tumahimik siya. Pinunasan niya yung mukha niya.

“May pinagdadaanan siya. Personal. Hindi ko pwedeng sabihin. Babae rin siya, naawa ako.”

“Naawa ka kaya dinala mo sa kama natin?”

“Grace naman.”

Tumayo siya, parang susuko na.

“Bukas kakausapin ko si Papa. Magso-sorry ako sa’yo. Matulog ka na sa kwarto. Ako na dito sa sala.”

Hindi ako gumalaw.

“Carlo, kung may pinagdadaanan siya at naawa ka, bakit hindi mo siya dinala sa ospital? Bakit sa bahay natin? Bakit sa kama natin?”

Wala siyang sagot.

Pumasok siya ulit sa office at sinara ang pinto nang malakas.

Naiwan akong mag-isa.

Hindi ako pumasok sa master bedroom. Doon pa rin ako natulog sa sala, yakap yung kumot na amoy ako pa rin.

Pero hindi ako nakatulog.

Alas-sais ng umaga, may kumatok.

Si Mama at si Papa. Hindi sila pumasok gamit ang susi. Kumatok sila, parang bisita, para iparamdam sa akin na bahay ko to at may respeto sila.

Pagbukas ko, yakap agad ni Mama.

“Anak, kumusta ka?”

Si Papa, diretso ang tingin sa loob.

“Nasaan siya?”

Nasa office pa si Carlo, kakalabas lang, gusot ang damit.

“Pa, Ma, ang aga niyo naman.”

“Maaga? Gusto mo hapon pa kami pumunta habang umiiyak yung asawa mo sa sala?”

Galit si Papa pero mahinahon ang boses. Yung galit ng taong may sakit sa puso at pinipigilang sumabog.

Umupo kami sa sala. Si Mama, hinawakan ang kamay ko.

“Grace, ikwento mo sa amin. Ano ba talaga nangyari?”

Ikinuwento ko. Walang dagdag, walang bawas. Kung paano dumating, kung paano sinabing mahihilo, kung paano ako pinaalis sa kwarto.

Habang nagkukwento ako, nakikinig si Carlo, nakayuko.

Pagkatapos, si Papa ang nagsalita.

“Carlo, ilang taon ka nang nagtatrabaho? Hindi mo alam kung saan dadalhin ang taong may sakit? May condo tayo sa Makati na walang nakatira. May hotel sa baba ng building ninyo. May Grab. Bakit sa kama ng asawa mo?”

“Pa, nag-panic ako. Hindi ko naisip.”

“Hindi mo naisip o ayaw mong isipin? Sino ba si Liza sa’yo at mas inuna mo pa siya kaysa sa asawa mo?”

Doon na nagsalita si Mama, mas mahinahon.

“Carlo, anak, mahal ka namin. Pero mali to. Babae rin si Grace. Anim na taon na kayong kasal. Paano kung sa anak mo mangyari to balang araw? Papayag ka ba na yung mister niya mag-uwi ng ibang babae sa kama nila?”

Napayuko lalo si Carlo.

“Alam ko, Ma. Mali ako.”

Tumingin sa akin si Papa.

“Grace, may gusto ka bang sabihin sa kanya ngayon? Nandito kami.”

Gusto kong sabihin yung tungkol sa resibo. Pero pinigilan ko ang sarili ko.

Hindi pa ngayon. Hindi sa paraang parang naninisi lang.

“Gusto ko lang malaman kung bakit,” sabi ko. “Hindi ako galit dahil inuwi mo siya. Nagalit ako dahil pinili mong ako ang paalisin sa kama natin. Bahay natin to, Carlo. Asawa mo ako.”

Tumango si Papa.

“At isa pa,” dagdag ko, mahina pero buo ang loob. “Kung may tinatago kang hindi mo masabi, masakit yun. Pero mas masakit kung sa ibang tao ko pa malalaman.”

Tumingin si Carlo sa akin, parang may gustong sabihin pero hindi masabi.

Doon pumasok si Mama.

“Sige, ganito. Carlo, simula ngayon, hindi na pwedeng si Liza ang sekretarya mo. I-transfer mo siya o palitan mo. Hindi dahil sa selos, kundi dahil nasira na yung tiwala.”

“Ma, hindi ganun kadali.”

“Anong hindi madali? Mas mahirap ba yun kaysa ayusin yung anim na taon niyong pagsasama?”

Tahimik ang buong sala.

Sa huli, tumayo si Papa.

“Grace, anak, ikaw ang may-ari ng bahay na to kasama si Carlo. Yung titulo ng lupa ng condo na to, nakapangalan sa inyong dalawa. Huwag mong kalimutan yun. Kahit anong mangyari, may karapatan ka.”

Pagkaalis nina Mama at Papa, naiwan kaming dalawa ni Carlo.

Hindi kami nag-usap.

Pumasok ako sa master bedroom para maglinis. Pinalitan ko yung bedsheet, yung punda, binuksan ang bintana para mawala yung amoy. Pag pulot ko ng bedsheet, may nakita akong bahid na maputlang pula sa gilid, hindi alak.

Doon ko mas naintindihan. Hindi lasing. May iba.

Kinagabihan, habang naghuhugas ako ng pinggan, lumapit si Carlo.

“Grace, may sasabihin ako. Pero pangako, huwag kang magagalit agad.”

Lumingon ako.

“Si Liza… buntis. Nasa ospital siya kahapon. Hindi alak ang dahilan ng hilo niya. May problema siya sa pagbubuntis niya. Hindi niya masabi sa pamilya niya. Ako lang ang napagsabihan niya sa opisina. Kaya nung nanghina siya kagabi, hindi ko alam ang gagawin.”

Nabitawan ko yung hawak kong baso pero hindi nabasag, bumagsak lang sa lababo.

“At bakit sa kama natin?”

“Wala akong ibang maisip na safe. Akala ko tulog ka na, hindi ka maaabala. Mali ako, Grace. Mali talaga.”

Tinitigan ko siya.

“Carlo, buntis siya. At ikaw ang tinakbuhan niya ng hatinggabi. Ikaw ba ang ama?”

Natigilan siya. At sa ilang segundong katahimikan na yun, mas malakas pa sa kahit anong sagot yung takot sa mukha niya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖