Bahagi 3
Akala ko ako na ang pinakamasamang manugang sa mundo dahil hindi ako nagbayad ng isang hapunan, hanggang sa nalaman kong limang taon na pala akong niloloko ng buong pamilya nila sa pera at titulo ng lupa

Nung narinig ko yung boses ni Aling Teresita sa speakerphone ni Carlo, hindi ako nagalit. Parang may malamig na tubig na bumuhos sa ulo ko. Bigla akong natauhan. Limang taon. Limang taon akong nagpanggap na hindi ko nakikita ang lahat.

Kinuha ko ang cellphone ni Carlo nang dahan-dahan at pinatay ang tawag. Tumingin siya sa akin, gulat. Sabi ko, pagod na ako. Hindi sa katawan, kundi sa puso.

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa opisina. Nag-leave ako. Kailangan kong ayusin ang isip ko. Pumunta ako sa bangko sa may Quezon Avenue. Gusto kong i-check ang joint account namin ni Carlo. Yung account na akala ko ay ipon namin para sa future ng magiging anak namin.

Doon ko nalaman ang unang katotohanan. Sa loob ng anim na buwan, halos ₱150,000 ang na-withdraw. Hindi ako nagwi-withdraw ng ganoon kalaki. Lahat ng withdrawal, tuwing araw ng sahod ni Carlo. At ang pirma, hindi akin.

Humingi ako ng kopya ng transaction history. Nanginginig kamay ko habang binabasa. May pattern. Tuwing ika-15 at ika-30, may transfer na ₱10,000 hanggang ₱25,000 sa isang account na hindi ko kilala. Nung pinatrace ko sa teller na kakilala ko, lumabas ang pangalan: Miguel Cruz.

Si Miguel, yung bunso, yung binilhan ng kotse. Yung kapatid ni Carlo.

Umuwi ako ng condo na parang walang kaluluwa. Pagbukas ko ng pinto, nandoon si Aling Teresita. Nakaupo sa sofa namin, nanonood ng TV, parang bahay niya. May dalang mga bayong ng gulay. Sabi niya, naglinis daw siya ng bahay kasi makalat daw.

Tinanong ko siya nang diretso, nasaan ang pera sa joint account. Nagulat siya. Tapos bigla siyang nagalit. Sabi niya, pera daw ng anak niya yun, kaya may karapatan siya. Sabi niya, wala raw akong karapatang kwestyunin kung paano niya gamitin pera ng anak niya, kasi pamilya sila.

Sabi ko, Ma, joint account namin yun. Ipon namin. Pinaghirapan namin. Hindi ninyo basta-basta pwedeng galawin nang hindi nagpapaalam. Doon siya sumigaw. Sabi niya, ano ba daw ambag ko? Ako raw, babae lang, walang anak, pero ang yabang-yabang ko na. Limang taon na raw kaming kasal, wala pa akong maibigay na apo.

Masakit. Sobrang sakit. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako umiyak. Tinitigan ko lang siya.

Sabi ko, Ma, kaya pala ayaw ninyo akong payagang pumunta sa ospital para magpa-check up noon, kasi alam ninyong hindi ako ang may problema. Alam ninyong si Carlo ang may kailangang ipagamot, pero natatakot kayong malaman ng barangay na may depekto ang lahi ninyo.

Natulala siya. Paano ko nalaman? Kasi nung isang beses, nakita ko ang result ng check-up ni Carlo sa bag ni Aling Teresita. Itinago niya sa akin ng dalawang taon.

Nang gabing iyon, hinarap ko si Carlo. Ipinakita ko ang bank records. Hindi siya makatingin sa akin. Sabi niya, napipilitan lang daw siya. Sabi niya, umiiyak daw ang Mama niya tuwing humihingi si Miguel. Sabi niya, bunso daw kasi, kailangang tulungan.

Sabi ko, paano naman tayo? Paano yung pangarap nating magkaroon ng sariling bahay? Paano yung ipon para sa IVF na sinasabi ng doktor na kailangan natin? Tahimik lang siya. Yumuko lang siya.

Doon ko na-realize, hindi pala siya haligi. Isa lang siyang anino ng nanay niya.

Kinaumagahan, pumunta ako sa bahay nila sa Project 8. Hindi para makipag-away, kundi para kunin ang titulo ng lupa sa Bulacan. Yung lupa na binili ng mga magulang ko bago sila namatay, na nakapangalan sa akin. Nung kinasal kami, sabi ni Aling Teresita, mas safe daw kung itago muna sa kanila para hindi mawala. Naniwala ako.

Pagdating ko doon, nakita ko si Liza at si Miguel na nagtatawanan sa sala. Sa mesa, may mga papeles. Nakita ko ang titulo. May nakapatong na photocopy ng ID ko, na peke ang pirma.

Tinanong ko sila, anong ginagawa nila sa titulo ko. Nagkatinginan sila. Sabi ni Liza, tutulungan lang daw nila akong i-sanla para may pang-down daw si Miguel sa bagong negosyo. Sabi ni Miguel, pamilya naman daw kami, dapat nagtutulungan.

Doon na ako tuluyang pumutok. Kinuha ko ang titulo at niyakap nang mahigpit. Sabi ko, pamilya? Anong klaseng pamilya ang nagnanakaw sa sariling kapamilya? Anong klaseng pamilya ang nagsisinungaling ng limang taon?

Dumating si Aling Teresita galing sa palengke. Pagkakita sa akin na hawak ang titulo, bigla siyang sumugod. Hinablot niya braso ko. Sabi niya, ibalik ko raw. Sa akin daw nakapangalan pero pera daw ng pamilya Cruz ang gagamitin pang-ayos ng lupa na yun.

Sabi ko, hindi. Sa akin ito. Dugo at pawis ng nanay at tatay ko ito. Hindi ninyo ito pwedeng galawin.

Nagkagulo. Dumating si Mang Jose, ang biyenan kong lalaki. Sa wakas, nagsalita siya. Pero hindi para kampihan ako. Sabi niya, Angela, ibigay mo na. Para matahimik na. Para sa kapayapaan ng pamilya.

Kapayapaan? Anong kapayapaan ang meron kung ako lang ang laging nasasaktan?

Umalis ako dala ang titulo. Hindi ako lumingon. Pagdating sa labas, nanginginig ang buong katawan ko. Hindi sa takot, kundi sa galit at sa wakas, sa kalinawan.

Pag-uwi ko sa condo, may desisyon akong ginawa. Hindi malaki, pero importante. Tinawagan ko ang abogado na kaklase ko nung college. Si Atty. Grace. Sabi ko, Grace, kailangan ko ng tulong mo. Gusto kong i-secure lahat ng ari-arian ko. Gusto kong ihiwalay ang pera ko sa joint account. At gusto kong malaman kung ano ang karapatan ko bilang asawa.

Sabi ni Grace, punta ka sa opisina ko bukas. Dadalhin mo lahat ng dokumento.

Kinagabihan, umuwi si Carlo. Nakita niya akong nag-iimpake ng mga papeles, hindi ng damit. Tinanong niya kung aalis na ba ako. Sabi ko, hindi. Dito pa rin ako. Pero hindi na ako yung dating Angela na papayag sa lahat.

Tumingin siya sa titulo na nasa mesa. Alam niyang tapos na ang laro nila.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, ako ang nagtakda ng kondisyon. Sabi ko, Carlo, bukas, sasamahan mo akong pumunta sa bangko. Isasara natin ang joint account. Hahatiin natin nang patas kung ano ang natira. At mula ngayon, wala nang nakawan. Kung gusto mong tulungan ang pamilya mo, gamitin mo ang sarili mong pera, hindi ang ipon natin.

Hindi siya sumagot agad. Pero nakita ko sa mata niya ang takot. Takot na mawala ako. Takot na malaman ng lahat na hindi siya ang lalaking akala nila.

At habang nakahiga ako mag-isa sa kama nung gabing iyon, hawak ang titulo ng lupa na pamana ng magulang ko, may isang bagay akong naintindihan. Hindi ako ibang tao. Ako ang may-ari ng sarili kong buhay. At hindi ko na hahayaang may ibang tao ang magdesisyon kung paano ko ito gagastusin.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖