Bahagi 4
Akala Ko Naayos Na Ang Lahat Tungkol Sa Bata Pero Nadiskubre Kong Isinanla Pala Ni Miguel Ang Tagaytay Property Namin Para Pambayad Sa Ospital At May Mas Malaking Sekreto Pa Siyang Inililihim

Kinaumagahan, alas-otso pa lang nasa coffee shop na ako sa tapat ng City Hall sa Quezon City. Hindi ako mapakali.

Hawak ko ang printout na sinend ng abogado ko kagabi. Mortgage contract. ₱2.5 million. Ang Tagaytay property namin, 400 sqm, na binili namin sa halagang ₱3.8 million dati, isinanla ni Miguel sa isang private lender sa Makati nung Pebrero lang. Ang nakalagay na purpose: medical expenses at pambayad sa utang.

Medical expenses? Kaninong medical?

Dumating si Miguel eksaktong alas-nuwebe, naka-barong, dala ang envelope ng mga papeles. Pagkakita niya sa akin sa coffee shop at hindi sa loob ng City Hall, kumunot ang noo niya.

“Grace, bakit dito?”

Umupo siya. Nilapag ko sa harap niya ang papel.

“Ano ‘to, Miguel?”

Kinuha niya. Pagkabasa pa lang ng unang linya, namutla siya.

“Saan mo nakuha ‘to?”

“Sa abogado ko. Hindi mo ba naisip na iche-check namin lahat ng conjugal properties bago maghiwalay? Akala mo ba pipirma lang ako nang hindi tinitingnan?”

Tahimik siya. Pinagpawisan ang noo.

“Ipaliwanag mo.”

Huminga siya nang malalim. “Si Liza… si Liza may sakit.”

“Sakit? Anong sakit?”

“May bukol sa matris niya. Kailangan operahan. Benign naman daw, pero kailangang tanggalin agad. Wala kaming sapat na pera. Yung HMO ni Carlo, hindi na nagamit. Yung naipon ko, nagastos na sa pagpapagawa ng bahay sa Cebu para sa nanay ni Carlo, tapos sa mga gastusin ni Mateo nung nagka-pneumonia last year.”

Tumingin siya sa akin, parang batang nahuli.

“Hindi ako makahingi sa’yo. Kasi… kasi nasa usapan natin, walang guluhan. At saka… nahihiya ako. Bahay mo rin yung Tagaytay, pero ako…”

“Pero isinanla mo pa rin nang hindi nagsasabi sa akin?” Medyo tumaas na ang boses ko, pero pinigilan ko. Maraming tao sa coffee shop.

“Grace, babayaran ko. May kausap na akong buyer para sa isang maliit na lupa ko sa Pampanga, yung mana sa tatay ko. Once na mabenta, tutubusin ko agad ang Tagaytay. Hindi ko hahayaang mawala yun. Alam kong mahalaga sa’yo yun, alaala ng nanay mo yun.”

Napatingin ako sa kanya nang matagal. Ito ang Miguel na kilala ko dati. Laging gustong ayusin lahat mag-isa. Laging ayaw humingi ng tulong. Kahit noon pa, nung nalugi ang maliit na negosyo niya, hindi siya nagsabi sa akin hanggang sa wala na talaga siyang matakbuhan.

“Magkano ba talaga ang kailangan sa operasyon ni Liza?”

“₱850,000 kasama na lahat. Pero may mga lab pa, mga gamot. Kaya umabot ng ₱2.5 million ang hiningi ko para may buffer.”

“At yung natitirang pera?”

“Nasa bank account ko. Hindi ko pa ginagalaw lahat. Nasa ₱1.6 million pa.”

Doon na ako tuluyang nainis pero hindi sa paraang sumisigaw. Kalmado pero matalim.

“Miguel, conjugal property yun. Kahit ako pa ang mas malaking nagbayad, conjugal pa rin sa mata ng batas dahil nabili nung kasal na tayo. Kung hindi mo mabayaran yang mortgage at maremata yan, pareho tayong talo. Hindi lang ikaw.”

“Alam ko,” yumuko siya. “Kaya nga…”

“Kaya nga ano? Kaya mo ako niloko?”

Umiling siya nang mabilis. “Hindi kita niloko. Natakot lang ako. Natakot akong kapag nalaman mong may problema, isipin mong ginagamit ko lang si Mateo at si Liza para pigilan ang hiwalayan natin.”

Tinitigan ko ang mga mata niya. Pagod. May guilt. Pero wala nang pagsisinungaling tulad kahapon. Ngayon, totoo na.

“Miguel, nung nag-away tayo apat na taon na ang nakakaraan, anong pinag-awayan natin?”

Natigilan siya.

“Naalala mo pa?”

“Oo. Kasi… kasi sabi mo mas inuuna ko ang pamilya ng kapatid ko kaysa sa’yo. Kasi lagi raw akong wala nung kailangan mo ako.”

“At totoo naman, di ba?” sabi ko. “Totoo na nung may sakit ang nanay ko, nasa Cebu ka para ayusin ang problema ni Carlo. Nung kailangan kong mag-decide tungkol sa trabaho ko sa Singapore, mag-isa lang ako. Kaya ako pumayag umalis. Kasi pakiramdam ko, mag-isa lang ako sa kasal na ‘to.”

Napaiyak ako, sa wakas. Hindi malakas, tahimik lang na tumutulo.

“Grace…”

“At ngayon, ginawa mo na naman. Nagdesisyon ka na naman mag-isa. Isinanla mo ang lupa natin nang hindi nagsasabi. Pinatira mo sila Liza sa bahay natin nang hindi nagsasabi. Akala mo ba nakakatulong yung pagiging bayani mo? Nakakasakal, Miguel.”

Hinawakan niya ang kamay ko sa ibabaw ng mesa. Sa unang pagkakataon, hindi ko binawi.

“Sorry. Sorry, Grace. Hindi ako marunong. Hindi ako marunong maging asawa. Akala ko, kapag inako ko lahat, magiging okay ang lahat.”

Pinunasan ko ang luha ko.

“Tingnan mo, Miguel. Dalawa ang pagpipilian natin ngayon. Una, ituloy natin ang hiwalayan. Tutubusin ko ang Tagaytay gamit ang pera ko, pero ibabawas ko sa parte mo. Yung condo sa BGC, ibebenta natin at hati. Tapos tapos na talaga tayo. Wala nang usap.”

Tumingin siya, kinakabahan.

“Pangalawa?”

“Pangalawa, hindi muna tayo magpipirma ngayon. Bibigyan kita ng anim na buwan. Sa loob ng anim na buwan, aayusin natin ang mortgage. Tutulungan kitang ibenta yung lupa mo sa Pampanga. Yung operasyon ni Liza, hati tayo kung kailangan, pero dapat transparent ka. At higit sa lahat, aalis na sila Liza at Mateo sa condo. Hindi dahil ayaw ko sa kanila, pero dahil kailangan nating ayusin muna kung ano ba talaga tayo bago tayo magpasok ng ibang tao sa bahay natin.”

“Grace…”

“Hindi ko sinasabing magkakabalikan tayo. Sinasabi ko lang, bigyan natin ng maayos na tuldok, o maayos na simula, kung meron pa. Pero hindi sa gitna ng kasinungalingan.”

Umiyak si Miguel. Tahimik lang, pero tumutulo ang luha ng isang lalaking apat na taon kong hindi nakitang umiyak.

“Gusto ko yung pangalawa. Pero hindi dahil sa pera. Gusto ko… gusto ko pa ring subukan kung pwede pa. Kung may chance pa tayo.”

Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko ang City Hall sa kabila ng kalsada. Maraming mag-asawang pumapasok, may masaya, may malungkot.

“Miguel, yung bata… si Mateo. Kung sakaling… kung sakaling subukan nating ayusin, ano ang plano mo sa kanya?”

“Si Mateo, pamangkin ko siya. Kahit anong mangyari sa atin, responsibilidad ko siya. Pero hindi ko siya ipipilit sa’yo. Si Liza, kapag gumaling na, may plano siyang bumalik sa probinsya nila sa Iloilo, may maliit na lupain doon. Susuportahan ko lang sila hanggang makatayo.”

Tumango ako.

“Sige. Anim na buwan. Walang pirma ngayon. Pero isang kondisyon pa.”

“Ano yun?”

“Lahat ng susi, lahat ng bank account, lahat ng utang, ilalabas mo. Wala nang tago. Simula ngayon.”

“Oo. Lahat.”

Tumayo kami. Hindi kami pumasok sa City Hall. Sa halip, naglakad kami pabalik sa BGC. Tahimik lang.

Pagdating sa condo, nandoon si Liza at si Mateo, nag-aayos na ng gamit. May dalawang maleta sa tabi ng pinto.

“Aalis na kayo?” tanong ni Miguel.

Tumango si Liza. “May nahanap akong paupahan malapit sa ospital sa Quezon City, pansamantala. Para hindi na kami makaabala. Salamat sa lahat, Miguel. Salamat din, Grace.”

Lumapit si Mateo sa akin, may hawak na maliit na drawing. Isang bahay, na may tatlong tao sa labas.

“Para po sa inyo, Tita Grace. Kami po ni Mama at ni Papa Miguel.”

Kinuha ko. Nanginginig ang kamay ko.

“Thank you, Mateo.”

Nang makaalis sila, tahimik ang buong condo. Amoy pa rin ng niluluto ni Liza, pero malinis na ulit ang sahig.

Tumingin si Miguel sa akin.

“Grace, pwede ba akong manatili muna dito sa sofa? Hahanap ako ng matitirhan bukas.”

Umiling ako. “Dito ka na. Pero sa guest room ka. At simula bukas, ibabalik natin yung dati kong succulents sa balcony. Namatay na yung pothos mo.”

Natawa siya, sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, ngumiti nang totoo.

“Sige. Bibili ako bukas.”

At habang tinitingnan ko ang drawing ni Mateo na nakadikit ngayon sa ref namin, naisip ko, baka hindi pa talaga tapos ang kwento namin. Baka ngayon pa lang ito ulit nagsisimula, pero sa pagkakataong ito, hindi na sa kasinungalingan kundi sa pag-amin kung gaano kami parehong naging duwag at nagkamali, at kung paano pa rin kaming matutong magpatawad.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨