Bahagi 3
Akala Ko Matatapos Na Sa Pirma Lang Ang Lahat Pero Nalaman Kong May Mas Malaking Kasinungalingan Pala Si Miguel Na Itinago Sa Loob Ng Condo Namin Sa Loob Ng Apat Na Taon

Pagkasabi ni Liza ng huling linya na iyon, pakiramdam ko umiikot ang buong hotel room.

Nakaupo siya sa gilid ng kama ko, hawak pa rin ang paper bag na may lamang mga lumang libro, yung mga libro ko pala na akala ko nawala na. Nanginginig ang kamay niya.

“Hindi niya tunay na anak si Miguel, pero legal siyang nakapangalan sa kanya ngayon.” Inulit niya nang mahina, halos pabulong.

Tinitigan ko siya. “Anong ibig mong sabihin?”

Huminga siya nang malalim. “Si Carlo ang tatay ng bata. Si Carlo Santos, nakababatang kapatid ni Miguel.”

Napahinto ako. Naaalala ko si Carlo. Isang beses ko lang nakita noon, sa kasal namin. Tahimik, payat, palaging nasa likod. Umalis daw papuntang Cebu para magtrabaho.

“Si Carlo… namatay siya two years ago. Car accident sa Cebu,” sabi ni Liza, tumutulo na ang luha. “Ako ang girlfriend niya noon. Buntis na ako nung mangyari yun. Walang tumulong sa akin. Yung pamilya ko sa probinsya, galit. Walang-wala ako.”

Kinuha niya ang panyo. “Nung nalaman ni Miguel, siya ang sumalo sa lahat. Siya ang nagbayad ng ospital. Siya ang nag-asikaso ng birth certificate ng bata. Kasi kung hindi niya ilalagay ang apelyido niya, magiging illegitimate ang bata. Walang ama sa papel. Ayaw ni Miguel na maranasan ni Mateo, yun ang pangalan ng anak ko, yung hirap na pinagdaanan ni Carlo nung bata siya.”

Doon ko naalala. Si Miguel, lumaki rin na walang kinikilalang ama hanggang ten years old siya. Kaya pala pamilyar ang mata ng bata, kamukha ni Carlo, kamukha ng batang picture ni Miguel na nakita ko dati.

“Kaya kayo tumira sa condo namin?”

Tumango si Liza. “Yung dati naming inuupahan sa Quezon City, binaha. Wala kaming malipatan. Sabi ni Miguel, bakante naman daw yung condo ninyo kasi nasa Singapore ka. Pansamantala lang. Ako ang nag-ayos ng gamit. Pasensya ka na, Grace, tinapon ng pamangkin ko yung iba mong gamit nung naglilinis kami, hindi ko napigilan. Yung mga succulents, nalanta nung nag-brownout kami ng isang linggo.”

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Galit? Awa? Gulo.

“Bakit hindi niya sinabi sa akin?”

“Kasi…” Napayuko si Liza. “Kasi sinubukan ka niyang tawagan nung namatay si Carlo. Pero nagpalit ka na ng number. Nag-email siya, pero blocked mo yata siya. Tapos sabi niya, hayaan na lang daw muna. Kasi ang usapan ninyo, tahimik na apat na taon. Ayaw niyang guluhin ka. At isa pa…”

Tumingin siya sa akin, nag-aalangan.

“Ano?”

“Natakot siya na kapag nalaman mong may bata at babae sa bahay ninyo, isipin mong niloko ka niya. Katulad ngayon. Natakot siyang hindi mo na siya bibigyan ng chance makipag-usap.”

Tahimik kaming dalawa ng ilang minuto. Narinig ko lang ang ugong ng aircon ng hotel.

“Grace, hindi kami magkarelasyon ni Miguel. Hindi kailanman. Kapatid ang tingin niya sa akin. At ako, utang na loob ang turing ko sa kanya. Kung hindi dahil sa kanya, baka nasa kalsada kami ni Mateo ngayon.”

Tumayo ako at lumapit sa bintana. Tanaw ko ang mga ilaw ng Makati.

“Nasaan si Miguel ngayon?”

“Nasa lobby. Hindi siya makapasok, hindi siya pinapaakyat ng guard kasi wala kang abiso. Nandiyan siya simula kaninang alas-singko.”

Napapikit ako. Alas-siyete na. Dalawang oras na siyang naghihintay sa baba.

“Grace, hindi ko hinihingi na patawarin mo siya agad. Pero sana, bago ka magdesisyon bukas sa City Hall, kausapin mo muna siya. Kahit limang minuto lang. Yung totoo, hindi lang ikaw ang nasaktan sa apat na taon na ‘yon.”

Iniwan ni Liza ang paper bag at umalis. May note sa ibabaw ng libro: Sulat-kamay ni Miguel. “Grace, kung babasahin mo ito, nasa bodega pa ang ibang gamit mo. Susi nasa guard ng condo. – M”

Kinagabihan, hindi ako nakatulog. Paulit-ulit kong binabasa ang kwento ni Liza sa isip ko. Ang anak ng kapatid. Ang apelyidong ipinahiram. Ang bahay na pinahiram.

Alas-onse ng gabi, bumaba ako sa lobby. At nandoon nga siya. Nakaupo sa sofa malapit sa entrance, nakasuot pa rin ng parehong polo kaninang umaga, medyo gusot na. Hawak niya ang cellphone pero nakatulala lang.

Nang makita niya ako, bigla siyang tumayo.

“Grace.”

Lumapit ako.

“Bakit hindi mo sinabi agad?”

Napayuko siya. “Kasi… kasi ang gulo na natin noon. Nung umalis ka, sabi mo ayaw mo na akong kausapin kahit kailan. Sinubukan ko. Pero wala kang reply. Naisip ko, kung sasabihin kong may namatay, may bata, baka isipin mong ginagawa ko lang dahilan para hindi ka tumuloy sa hiwalayan.”

“At yung pagtira ninyo sa condo?”

“Bahay mo rin yun, Grace. Pero wala ka. Si Mateo, nagkakasakit sa dati nilang tinutuluyan, may amag. Hindi ko matiis. Sabi ko pansamantala lang. Hindi ko inisip na tatagal ng dalawang taon.”

Tumingin siya sa akin, pula ang mga mata.

“Alam kong mali ako. Marami akong maling desisyon. Pero yung bata, wala siyang kasalanan. Si Liza, wala rin. Kung galit ka, sa akin mo ibuhos.”

Sa unang pagkakataon sa araw na ito, hindi na ako nakaramdam ng galit na parang sasabog. Pagod lang. Malalim na pagod.

“Umuwi ka na, Miguel.”

“Grace…”

“Bukas, alas-nuwebe. Dumating ka. Pero hindi muna para magpirma. Mag-usap tayo. Nang maayos. Walang Liza, walang bata. Tayong dalawa lang.”

Tumango siya, parang batang pinagbigyan.

“Mangako ka, darating ka?”

“Darating ako.”

Bumalik ako sa kwarto. Pero bago pa man ako makapasok sa elevator, nakatanggap ako ng tawag mula sa abogado ko. Si Atty. Reyes.

“Grace, may problema tayo sa titulo ng lupa sa Tagaytay. Yung property na conjugal ninyo, nalaman kong may ginawang mortgage si Miguel three months ago. ₱2.5 million. Hindi mo alam?”

Natigilan ako sa gitna ng lobby. Ang lamig biglang gumapang sa batok ko.

Ang Tagaytay property. Yung lupang binili namin bago pa kami ikasal, na plano naming pagtayuan ng retirement house. Naka-conjugal pero ako ang mas malaking nagbayad, galing sa mana ng nanay ko.

Mortgage? Bakit?

Tiningnan ko si Miguel na papalabas na ng hotel. May kausap siya sa phone, seryosong-seryoso ang mukha.

At doon ko naisip, baka hindi lang pala ang tungkol sa bata ang hindi niya sinasabi.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖