Bahagi 3
Akala ko limang taon kitang minahal nang tahimik, pero ikaw pala itong nagbibilang ng bawat sentimong inambag ng pamilya ko para masolo ang condo

Nang lumabas kami ng Quezon City Hall, tanghaling tapat na. Hawak ko ang kulay asul na folder na may certificate of divorce. Si Carlo, nasa likod ko pa rin, hindi makasunod ang paa. Paulit-ulit niyang sinasabi, “Liza, nagbibiro ka lang di ba? Hindi mo naman talaga ipapa-file yan?”

Tinitigan ko siya. Sa pitong taon, ngayon lang siya nataranta nang ganyan. Dati kapag nag-aaway kami, siya ang kalmado, ako ang umiiyak sa banyo. Ngayon, baliktad. Ako yung kalmado, siya yung pinagpapawisan kahit naka-aircon ang hallway.

“Liza, alam kong mali ako sa relo. Pero huwag naman ganito. Isang relo lang yun. Babawiin ko, isosoli ko kay Rose kung gusto mo. Huwag lang tayo umabot sa ganito.”

Hindi ko sinagot. Nag-book ako ng Grab pauwi ng Project 6. Naiwan siya sa hagdan ng City Hall, hawak pa rin ang kalahati ng papeles.

Pag-uwi ko sa condo, tahimik. Yung nilaga kagabi, nasa ref pa, hindi niya ginalaw pagkatapos ng dalawang subo. Yung kinainan niyang plato, andun pa rin sa lababo. Dati ako lahat nagliligpit. Ngayon, iniwan ko lang.

Naupo ako sa sahig ng sala. Binuksan ko ang laptop at inopen ang folder na matagal ko nang tinatago. “Carlo-Rose.” Nandun lahat. Screenshots ng chat nila na nakita ko nung 2019, nung sinabi niyang magkaibigan lang sila pero good morning at good night araw-araw. Nandun ang resibo ng hotel sa Tagaytay noong birthday ko, dalawa ang guest, pero sinabi niyang client meeting. Nandun ang transfer niya ng ₱150,000 kay Rose nung 2019, ang sabi ay tulong sa ospital ng tatay nito.

Lahat ng yun, tiniis ko. Sabi ko sa sarili ko, baka ako lang ang paranoid. Baka ako lang ang selosa. Baka normal lang talaga na may ex na close pa rin. Pero kagabi, nung sinabi niyang yung pera ng relo ay profit share niya at wala akong karapatang magtanong, doon ako natauhan. Conjugal property yun. Pero mas masakit, yung tono niya. Parang ako pa ang mukhang pera.

Alas tres ng hapon, tumawag ang mama ko. Umiiyak.

“Liza, totoo ba yung sinabi ni Carlo sa akin? Maghihiwalay na kayo? Anak, pitong taon kayong magkasama, huwag naman padalos-dalos. Baka napagod ka lang.”

Hindi ko sinabi kay mama ang tungkol sa relo. Ayoko nang dagdagan pa ang isipin niya. Sabi ko lang, “Ma, pagod na talaga ako. Hindi na ako masaya. Gusto ko nang tapusin nang maayos.”

Tahimik si mama sa kabilang linya, tapos sinabi, “Yung condo, nasayo pa ba? Yung pera na binigay namin ng papa mo, nakuha mo ba?”

Doon ako napaiyak. Hindi dahil sa hiwalayan, kundi dahil kahit kailan, ang magulang ko ang nag-aalala kung may matitira ba sa akin. Samantalang ang asawa ko, inaalala kung paano ako tatawaging madiskarte.

Maya-maya, sunod-sunod na ang tawag ni Carlo. Hindi ko sinagot. Nag-text siya. “Liza, umuwi ka. Pag-usapan natin. Hindi ko kayang mawala ka.”

Tapos, “Liza, yung pera sa renovation, ako na magbabayad. Huwag mo nang isipin.”

Tapos, “Liza, yung relo, nabenta ko na. Hindi na suot ni Rose. Maniwala ka.”

Binlock ko ang number niya. Hindi dahil galit ako. Kundi dahil alam kong kapag sinagot ko, babalik na naman ako sa dati. Yung dati na nagpapaliwanag ako, siya ang naiinis, tapos ako pa ang hihingi ng sorry.

Kinabukasan, pumunta ako sa banko sa Makati. Dala ko ang certificate. Pinahiwalay ko ang joint account namin. Nasa ₱4.1 milyon ang laman, hati dapat. Pero nung chineck ng teller, may malaking withdrawal dalawang linggo na ang nakaraan. ₱3.2 milyon. Eksaktong halaga ng relo. Tumawag ako sa manager, pinatrace ang transaction. Ang receiving account ay isang luxury boutique sa Greenbelt.

Doon ko narealize, hindi profit share. Kinuha niya sa conjugal savings namin. Yung savings na para sana sa pang-down ng maliit na pwesto na pangarap kong coffee shop. Yung perang sinabi kong huwag galawin.

Nanginig ang kamay ko habang hawak ang bank statement. Hindi na ito tungkol sa selos. Pagnanakaw na ito sa tiwala. Sa pamilya namin.

Pumunta ako sa opisina ng abogado sa BGC. Si Atty. Maya. Kaibigan ko nung college. Binigay ko sa kanya ang lahat. Ang agreement, ang bank statement, ang screenshots.

Tiningnan niya ako at sinabing, “Liza, may laban ka. Pero tanungin kita, gusto mo ba talagang habulin yung ₱3.2 milyon? O gusto mo nang tuluyang makalaya?”

Sabi ko, “Gusto kong makalaya. Pero gusto ko ring malaman niyang hindi ako tanga. Na hindi niya pwedeng kunin lahat at ako pa ang magmukhang masama.”

Tumango si Atty. Maya. “Then we will reserve that right. Pero unahin natin ang titulo ng condo. Siguraduhin nating mailipat nang buo sayo. Kasi yang si Carlo, hindi pa tapos yan.”

Tama siya. Alas sais ng gabi, may kumatok sa condo ko. Si Carlo, lasing, may dalang bulaklak. Yung mura lang, galing sa palengke. Sabi niya, “Liza, patawarin mo ako. Mahal kita. Si Rose, wala na yun. Na-realize ko, ikaw lang pala.”

Tinitigan ko siya sa peephole. Hindi ko binuksan. Sinabi ko, “Carlo, tapos na tayo. May papel na tayo. Umuwi ka na.”

Umiyak siya sa labas. Naririnig ng mga kapitbahay. Dati, mahihiya ako. Dati, pagbubuksan ko siya para lang tumahimik. Ngayon, hinayaan ko siyang umiyak. Kasi sa pitong taon, ilang beses akong umiyak mag-isa sa banyo habang siya nasa labas kasama si Rose? Ilang beses?

Bandang hatinggabi, umalis siya. Naiwan ang bulaklak sa doormat. Hindi ko kinuha. Hinayaan kong malanta doon.

Kinabukasan ng umaga, nagising ako nang magaan. Sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, ako lang ang gumising sa kama. Walang kailangang ipagluto, walang kailangang intindihin kung may sundo ba si Rose sa airport. Nagluto ako ng itlog at sinangag para sa sarili ko. At habang kumakain, nag-decide ako ng isang maliit pero mahalagang bagay. Ipapagawa ko na yung renovation na matagal ko nang pinangarap, pero para sa sarili ko na lang, hindi para sa “atin”.

Tinawagan ko ang contractor. “Kuya, tuloy na natin yung kitchen island. Yung kulay puti na gusto ko.”

At sa unang pagkakataon, hindi ako nagdalawang-isip kung magugustuhan ba ni Carlo ang kulay. Dahil bahay ko na ito. Buhay ko na ulit ito.

Pero hindi pa pala tapos ang lahat. Kasi nang hapon, may dumating na sulat galing sa barangay. May reklamo raw si Carlo na hindi ko binabayaran ang buong diperensya ng condo gaya ng napagkasunduan. Gusto niyang habulin ang kalahati ng condo na matagal ko nang binabayaran kasama ang pamilya ko.

Doon ko naintindihan. Ang pag-iyak niya kagabi ay hindi pagsisisi. Plano pala.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖