Bahagi 4
Nang sa wakas ay harapin ko si Carlo at ang kabit niyang sekretarya sa harap ng board at ng abogado, doon lang lumabas ang totoo nilang plano na nakawin ang lupa at pera ko.

Pagkalipas ng tatlong araw, tinawag ni Atty. Reyes ang isang emergency board meeting sa opisina namin sa Makati. Nandoon ang dalawang independent directors, ang head ng finance, at si Carlo. Nandoon din si Trish, dahil sabi ni Carlo kailangan daw ng sekretarya para mag-minutes.

Pumasok ako huli. Suot ko ang simpleng white blouse at black slacks. Wala nang ID. Dala ko lang ang isang brown envelope.

“Anong ginagawa mo dito, Angela? Di ba dapat nasa Cebu ka na?” medyo iritado si Carlo.

“Ma’am Angela, this is a confidential board meeting,” singit ni Trish, kunwari professional.

Ngumiti ako. “Confidential? Sige, pag-usapan natin ang confidential. Tulad ng peke na Special Power of Attorney na ginamit niyo para tangkaing isangla ang lupa namin sa Tagaytay?”

Tumahimik ang buong room.

Binuksan ko ang envelope at nilagay sa gitna ng mesa ang tatlong bagay. Una, ang picture ng pekeng SPA na may ginaya nilang pirma ko. Pangalawa, ang certification mula sa Registry of Deeds na ako lang ang may hawak ng original title at hindi pa ito nagagalaw. Pangatlo, ang employment policy na nilagay ko dati na nagsasabing lahat ng legal documents ay kailangan ng countersign ko bilang brand head.

“Trish, magaling ka sa English, magaling ka gumawa ng oat milk latte, pero hindi ka marunong manggaya ng pirma,” sabi ko nang kalmado.

Namutla si Trish. “Ma’am, hindi ko—”

“Anong hindi mo?” putol ko. “Ako ang nag-recommend sayo. Ako ang pumirma sa hiring mo. Inalagaan kita na parang nakababatang kapatid. Binigyan kita ng pagkakataon dahil akala ko mabait ka. Pero anong ginawa mo? Habang inaayos ko ang anniversary namin, ikaw pala ang nag-aayos kung paano ako paalisin sa sarili kong bahay.”

Tumingin ako kay Carlo.

“At ikaw, Carlo. Labing-isang taon. Labing-isang taon akong nasa tabi mo. Nung wala pa tayong pang-sweldo, ako ang nag-abono gamit ang ipon ko. Nung nagkasakit ka sa sikmura nung 2019, ako ang nagpuyat sa ospital ng tatlong araw. Nung sinabi mong wag akong pumunta sa opisina mo para di ka mapahiya, sumunod ako. Anong kapalit? Isang transfer order sa Cebu at isang babaeng sinasabihan akong emotional?”

Hindi makatingin si Carlo. “Angela, hindi ko alam na—”

“Hindi mo alam?” Tumawa ako, pero may luha na. “Ikaw ang nag-apruba ng transfer. Ikaw ang nagpahawak sa kanya ng titulo. Alam mo. Hinayaan mo lang kasi mas madaling maniwala na ako ang problema kaysa harapin na niloloko mo na ang asawa mo.”

Lumapit si Atty. Reyes. “Carlo, Trish, under Article 171 and 172 ng Revised Penal Code, ang paggamit ng pekeng dokumento at falsification ay may kulong. At dahil may attempt to dispose ng conjugal property na walang consent, pwede ring maging kaso ng economic abuse under VAWC.”

Doon tuluyang gumuho si Trish. Umiyak siya at sinabing si Carlo raw ang nagsabi na hiwalay na kami at ako na lang daw ang ayaw pumirma ng annulment. Na nangako raw si Carlo na siya na ang magiging bagong head ng brand at bibigyan siya ng shares.

“Sinungaling!” sigaw ni Carlo. “Ikaw ang nagsabi sa akin na may investor ka sa Cebu na pwedeng magbigay ng ₱50 million kung ililipat si Angela doon!”

Nagkatinginan ang board. Doon na lumabas ang lahat. Wala namang investor. Si Trish mismo ang gumawa ng kwento para mapaalis ako. At si Carlo, dahil pagod na at gustong umiwas sa gulo, naniwala.

Tumayo ang head ng finance. “Sir Carlo, with all due respect, hindi po pwedeng gamitin ang company funds at properties para sa personal na problema. At yung joint BPI account niyo ni Ma’am Angela na ₱2.5 million, hindi po pwedeng galawin nang walang pirma niya.”

Doon na tuluyang natahimik si Carlo. Tiningnan niya ako, yung totoong tingin, hindi yung Sir Carlo na tawag.

“Angela… sorry,” sabi niya, mahina.

Umiling ako. “Hindi ko na kailangan ng sorry mo, Carlo. Ang kailangan ko ay ang respeto na matagal mo nang hindi binibigay.”

Sa meeting na yun, nagdesisyon ang board. Una, tanggal si Trish Santos effective immediately dahil sa serious misconduct at falsification. I-blacklist siya sa HR system. Pangalawa, ang transfer order ko ay void dahil walang tamang proseso. Pangatlo, ibabalik sa akin ang full access ko sa brand at sa vault. At pang-apat, binigyan si Carlo ng 30 days leave para ayusin ang personal matters niya, at pansamantalang ako ang magiging interim head ng operations.

Hindi ko tinanggap ang interim head. Sa halip, nilapag ko rin sa mesa ang isa pang papel. Hindi resignation, kundi isang proposal.

“Sir,” sabi ko sa mga directors, “hindi na ako magre-resign. Pero hindi na rin ako yung dating Angela na laging nasa likod. Gusto kong magtayo ng sariling brand consultancy, pero mananatili akong shareholder ng kumpanyang ito. Yung 11 years ko, hindi pwedeng burahin ng isang transfer order lang. At yung lupa sa Tagaytay, mananatili sa pangalan nating dalawa hanggang maayos natin ang hatian nang patas. Pero yung joint account na ₱2.5 million, hahatiin na natin ngayon. Kailangan ko ng panimula.”

Pumayag ang board.

Lumabas ako ng building sa Makati nang mag-isa. Umulan ulit, pero hindi na tulad ng umaga na puno ng patak ang salamin. Maliwanag na. Sumakay ako ng Grab papuntang Quezon City, pero hindi na sa dating condo. Sa bagong maliit na apartment na inupahan ko malapit sa studio ng kaibigan ko. Doon ko nilagay ang succulent kong halaman, ang mug ko, at ang lumang relo ni Carlo na ibinalik ko na sa box.

Tinawagan ko ang nanay ko. “Ma, tapos na.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, tinawag ko ang sarili ko hindi bilang misis ni Carlo, hindi bilang Ma’am Angela ng kumpanya, kundi bilang Angela lang, isang babaeng sa wakas ay natutong bumaba sa upuang hindi na siya nirerespeto at gumawa ng sarili niyang upuan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨