Bahagi 3
Akala ko ako pa rin ang may hawak ng manibela, pero ako pala ang unang itinapon ni Carlo nang piliin niya ang sekretarya niya kaysa sa walong taong pagsasama namin.

Nakatitig ako sa box ng mga gamit ko sa pantry ng 32nd floor. Nandoon ang succulent na halaman na tatlong taon ko nang inaalagaan, ang mug na may “World’s Best Boss” na bigay ng team ko dati, at ang lumang planner ko na may mga pirma pa ni Carlo nung nagsisimula pa lang kami. Walang nagsasalita sa paligid. Yung mga dati kong kasama sa brand team, umiwas ng tingin. Alam nilang lahat na may mali, pero walang may lakas ng loob magsalita.

Lumapit si Trish. Naka-blazer siya na kulay beige, mabango, maayos ang buhok. Hawak niya ang transfer order na may tatak ng President’s Office.

“Ma’am Angela, for your own good din po ito,” sabi niya, mahinahon pero malinaw na may yabang sa dulo. “Medyo naging personal na po kasi ang approach niyo lately. Sabi ni Sir Carlo, baka mas gumaan ang pakiramdam niyo kung nasa Cebu kayo. Fresh start.”

Tiningnan ko ang papel. Cebu Expansion Project. Alam ko ang project na yan. Isang maliit na satellite office, walang budget, walang tao. Sa madaling salita, itinatapon ako.

“Pinapirma mo ba ito kay Carlo?” tanong ko.

Ngumiti siya. “Si Sir Carlo po mismo ang nag-apruba kagabi. Pagkatapos niyong mag-usap. Sabi niya pagod na raw kayo at kailangan niyo ng pahinga.”

Pagod. Ganoon niya ako ilarawan. Hindi asawa, hindi partner, kundi isang pagod na empleyado.

Hindi ko kinuha ang papel. Iniwan ko ang box doon at dumiretso ako sa elevator. Bumaba ako sa BGC, sumakay ng Grab, at umuwi sa condo namin sa Quezon City. Pagdating ko, nakita ko ang isang pares ng babaeng sapatos na hindi sa akin sa may pintuan. Beige na pointed heels. Katulad ng suot ni Trish.

Pumasok ako. Nakaupo si Carlo sa sofa, kausap si Trish. May hawak silang laptop at mga papel na may titulo ng lupa. Yung lupa sa Tagaytay na binili namin limang taon na ang nakalipas, nakapangalan sa aming dalawa. Yung lupa na pinag-ipunan namin gamit ang unang malaking kita ng kumpanya.

“Anong ginagawa niyo dito?” tanong ko.

Nagulat si Carlo. “Angela, bakit ka nandito? Di ba nasa Cebu—”

“Hindi ako pumunta,” sabi ko. “At bakit nandito ang mga titulo ng lupa natin?”

Si Trish ang sumagot. “Ma’am, inaayos lang po namin ni Sir Carlo yung assets for the next funding round. Kailangan daw po kasi ng collateral. Si Sir Carlo, nag-aalala na baka ma-stress ka kaya ako na ang pinag-asikaso niya.”

Tiningnan ko si Carlo. “Totoo ba?”

Hindi siya makatingin nang diretso. “Oo. Si Trish lang tumutulong mag-ayos ng documents. Wala kang dapat alalahanin.”

Wala daw dapat alalahanin. Pero nakita ko ang isang papel na may pirma na hindi sa akin. Isang special power of attorney. Nakasulat doon ang pangalan ko, pero ang pirma, pinag-aralan lang gayahin.

Doon nagsimulang magdugtong ang lahat. Yung oat milk latte, yung cancelled anniversary, yung “huwag maging emotional” na message, yung biglaang transfer sa Cebu. Hindi ito simpleng selos. May pinaplano sila.

Kinuha ko ang cellphone ko at kinunan ng picture ang SPA habang hindi sila nakatingin. Pagkatapos ay ngumiti ako.

“Ah okay. Sige, kayo na bahala. Mapagod lang ako,” sabi ko, at pumasok sa kwarto.

Isinara ko ang pinto. Doon ko lang pinakawalan ang luha ko. Hindi dahil sa selos, kundi dahil sa wakas, natauhan ako. Yung lalaking sinamahan kong bumuo ng kumpanya mula sa wala, yung lalaking binilhan ko ng relo gamit ang isang buwan at kalahating sweldo, ngayon ay hinahayaan ang ibang babae na hawakan ang titulo ng lupa namin at gayahin pa ang pirma ko.

Kinagabihan, habang tulog si Carlo, binuksan ko ang lumang laptop ko. Doon nakatago ang lahat ng original na dokumento ng kumpanya, mga board resolutions, at mga email na ako mismo ang nag-file simula 2015. At doon ko nakita ang isang bagay na hindi nila alam na meron ako. Ang original deed of sale ng lupa sa Tagaytay at ang certification mula sa Registry of Deeds na nasa pangalan pa rin naming dalawa at hindi pa nagagalaw, at isang kopya ng bank account sa BPI na joint account namin na may lamang ₱2.5 million na hindi pa nila nagagalaw dahil kailangan ang pareho naming pirma.

At sa isang folder, nakita ko ang employment contract ni Trish. Ako pala ang pumirma bilang recommending officer. At sa baba ng contract, may clause na nilagay ko mismo dati: lahat ng empleyado na may kinalaman sa finance at legal documents ay kailangang may countersign ng brand head. Ako yun.

Maliit na detalye lang yun noon, pero ngayon, yun ang magliligtas sa akin.

Kinabukasan, hindi ako nag-resign agad. Pumunta muna ako sa opisina ng abogado ng kumpanya sa Makati, si Atty. Reyes, matalik kong kaibigan. Ipinakita ko sa kanya ang picture ng SPA.

“Peke ito,” sabi niya agad. “At kung gagamitin nila ito para isangla ang lupa, falsification yan. Malaking kaso.”

Tinanong niya ako, “Anong gusto mong gawin?”

Sabi ko, “Gusto kong sila mismo ang umamin. At gusto kong mabawi ko ang lahat ng pinaghirapan ko, hindi lang pera, kundi pati respeto sa sarili ko.”

Tumango siya. “May plano ako. Pero kailangan mong magpanggap na wala kang alam ng ilang araw pa. Kaya mo ba?”

Kaya ko ba? Labing-isang taon akong nagpanggap na okay lang ang lahat para lang hindi mapahiya si Carlo sa harap ng ibang tao. Kaya ko pa ng ilang araw.

Kaya bumalik ako sa BGC. Kinuha ko ang box sa pantry. At sa harap ni Trish at ng buong brand team, sinabi ko, “Sige, tatanggapin ko ang transfer sa Cebu. Pero bago ako umalis, kailangan kong ayusin ang turnover ng lahat ng brand assets. Kasama ang original na titulo ng Tagaytay na nasa vault.”

Nakita kong namutla si Trish. Dahil ang hawak nila, photocopy lang pala. At ang original, nasa vault na tanging ako at ang abogado lang ang may access.

Doon ko unang nakita ang takot sa mga mata niya, takot na hindi niya kayang itago sa ngiti niya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖