Bahagi 4
Akala ko hanggang sa pagbubuntis lang ang kasinungalingan nila sa akin, pero ngayong nalaman nilang limang buwan na akong buntis, saka lang nila ako gustong angkinin ulit na parang pag-aari.

“Liza! Buntis ka?!” paulit-ulit na sigaw ni Tita Carmen, hawak-hawak ang ultrasound picture na parang nanalo siya sa lotto. “Miguel! Anak! Magkakaanak na kayo! Bakit hindi mo sinabi agad!”

Hindi ako nakasagot. Ang tagal kong tinago, sa isang iglap, nabunyag dahil sa kapabayaan ko.

Lumapit si Miguel, kinuha ang papel mula sa nanay niya. Tiningnan niya ang itim na larawan, ang maliit na hugis na tao sa loob. Nanginginig ang kamay niya. “Liza… limang buwan na? Bakit… bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Sinabi mo na hindi mo kailangan ng anak sa ngayon,” sagot ko, nanginginig din ang boses ko. “Naaalala mo? Nung anniversary natin last year? Sabi mo, ‘huwag muna tayong mag-anak, makakasira sa focus mo sa trabaho.’ Kaya hindi ko na sinabi.”

“Pero iba na ngayon!” sigaw niya, pero hindi galit, parang takot. “Bakit ka pupunta sa ospital sa makalawa? Anong gagawin mo sa bata?”

Hindi ko siya sinagot. Pero alam niya. Kita sa mata ni Andrea na sinabi na sa kanya ng kapatid niya.

Biglang sumingit si Sofia. “Miguel, kalma ka lang. Baka naguguluhan lang si Ate Liza. Ate, buntis ka pala, maselan yan. Huwag ka munang magdesisyon ng padalos-dalos. Isipin mo ang bata.”

Tiningnan ko si Sofia. Ang bait ng salita, pero ang mata niya, nakatingin kay Miguel, nag-aalala na baka hindi na matuloy ang plano niya.

“Ako ang magde-decide para sa katawan ko, hindi ikaw,” sabi ko kay Sofia nang mahinahon pero diretso.

“Miguel,” sabi ni Tita Carmen, biglang nag-iba ang tono, naging malambing. “Huwag mo nang pilitin si Liza. Dito na lang siya sa bahay. Ako na ang mag-aalaga sa kanya. Pati yung studio-studio niya, isara na muna. Delikado sa buntis ang puyat.”

Doon ako natauhan. Hindi pagmamahal ang naririnig ko. Pag-aari. Gusto nilang kunin ang bata, pero hindi ako.

“Ma, hindi ko isasara ang studio ko,” sabi ko. “Doon lang ako may sariling pangalan. Doon ako si Liza Santos, hindi Mrs. De Guzman na walang kwenta.”

“Anong walang kwenta ang sinasabi mo!” balik ni Tita Carmen. “Binigyan ka namin ng bahay na may halagang ₱35 million! Binigyan ka ng sasakyan! Ano pa ang gusto mo?”

“Hindi ko po hiningi lahat iyon. Ang hiningi ko lang, tingnan niya ako bilang asawa, hindi bilang display sa party. Pero hindi niya nagawa. Kaya Ma, pasensya na, pero hindi ko ibibigay ang anak ko sa pamilyang hindi ako kayang mahalin.”

Humarap si Miguel sa nanay niya. “Ma, tama na. Lumabas muna kayo ni Sofia. Kaming dalawa lang ni Liza ang mag-uusap.”

Sa unang pagkakataon, sumunod si Tita Carmen nang walang angal. Hinila niya si Sofia palabas. Naiwan kaming dalawa ni Miguel sa sala, ang dalawang maleta ko nasa gitna namin.

Umupo si Miguel sa sofa, hawak pa rin ang ultrasound. “Liza, alam kong naging masama akong asawa. Aminado ako. Naging manhid ako. Akala ko sapat na na binibigyan kita ng lahat ng materyal na bagay. Hindi ko nakita na nasasaktan ka na pala araw-araw.”

Tumango ako. “Ngayon nakikita mo na.”

“Pero yung bata, Liza. Anak natin ito. Limang buwan na siya. May puso na siya, may kamay na. Hindi mo pwedeng…” hindi niya matapos ang salita.

“Hindi ko gagawin kung hindi ako sigurado,” sabi ko. “Pero Miguel, isipin mo. Anong klaseng buhay ang ibibigay natin sa kanya? Isang bahay kung saan ang nanay niya umiiyak tuwing gabi habang ang tatay niya nasa ibang babae ang isip? Ayokong lumaki ang anak ko na nakikita akong ganoon.”

“Magbabago ako,” sabi niya agad. “I swear, magbabago ako. Iiwan ko ang lahat ng business dinner kung kailangan. Hindi ko na kakausapin si Sofia kung iyon ang gusto mo. Dito ka lang. Huwag mong ituloy yung sa makalawa.”

Tiningnan ko siya nang matagal. Dati, ito ang pinapangarap kong marinig. Pero ngayon, huli na.

“Miguel, hindi mo kailangang magbago para sa akin. Matagal ko nang tinanggap na hindi mo ako kayang mahalin gaya ng pagmamahal mo kay Sofia. At okay lang iyon. Pero ang anak ko, gusto kong lumaki siya sa bahay na may pagmamahal, hindi sa bahay na may pera lang.”

Tumayo ako, kinuha ang maleta ko. “Magpapadala si Atty. Mara ng bagong draft ng agreement. Hindi ko kukunin ang pera niyo. Pero hihingin ko ang karapatan na ako ang magdesisyon para sa bata. Kung gusto mong maging ama sa kanya balang araw, patunayan mo muna na kaya mong maging asawa sa isang tao. Pero hindi na sa akin.”

“Hindi kita pipirmahan ng divorce kung itutuloy mo yang pagpapalaglag,” sabi niya, desperado na.

“Hindi mo kailangang pirmahan para maging hiwalay tayo sa puso,” sagot ko. “Pero Miguel, hindi ako masamang tao. Kahit gaano kasakit ang ginawa mo sa akin, hindi ko kayang kitilin ang buhay na limang buwan ko nang kasama. Nung narinig ko ang heartbeat niya sa St. Luke’s, doon ko na-realize, hindi ko siya kayang mawala.”

Napaupo siya. Parang nabunutan ng tinik at sabay na sinaksak.

“Buhayin ko siya,” sabi ko, hawak ang tiyan ko. “Pero hindi sa bahay na ito. Bubuhayin ko siya sa maliit na apartment ko sa Quezon City, malapit sa studio ko. Doon, kahit maliit lang ang kita namin, at least totoo ang pagmamahal.”

Hindi na siya nagsalita. Umiyak lang siya. Si Miguel de Guzman, ang CEO na hindi umiiyak kahit bumagsak ang stocks ng ₱500 million, umiiyak sa harap ko dahil sa isang ultrasound picture na nagkakahalagang wala pang ₱2,500.

Lumabas ako ng bahay na iyon na bitbit ang dalawang maleta at isang bagong desisyon.

Isang linggo ang lumipas. Hindi ko tinuloy ang appointment sa ospital. Sa halip, nagpunta ako sa OB ko sa Makati Med at nagpa-prenatal check-up. Malusog si baby. Babae daw sabi ni Dra. Andrea nung tinawagan niya ako nang palihim, humihingi ng tawad dahil nasabi niya kay Miguel ang totoo.

Pumirma rin sa wakas si Miguel sa divorce papers, pero may idinagdag siyang clause na siya mismo ang sumulat: “Si Liza Santos ay mananatiling may buong karapatan sa bata, at ang lahat ng sustento na ibibigay ko ay hindi kapalit ng pagmamahal, kundi responsibilidad.” Hindi ko kinuha ang sustento, pero tinago ko ang papel.

Isinara ni Tita Carmen ang bibig niya nung nalaman niyang hindi ako humingi ng kahit ₱1 milyon. Si Sofia】, bumalik na ng Cebu para sa bago niyang negosyo, at nag-post pa sa Facebook na “Sometimes letting go is the best love.” Hindi ko na pinatulan.

Ngayon, pitong buwan na akong buntis. Nasa maliit na apartment ako sa Quezon City, katabi ng studio ko na ngayon ay kumikita na ng halos ₱200,000 kada buwan dahil sa sipag ko at tulong ni Mara. Gabi-gabi, kinakausap ko ang tiyan ko, “Anak, hindi man perpekto ang mundo, pero dito, mamahalin ka nang buo.”

At sa tuwing nararamdaman ko ang sipa niya, alam kong tama ang naging desisyon ko. Hindi na ako ang dating Liza na laging nagsasabing “sige” kahit nasasaktan na.

Ako na ngayon si Liza na kayang magsabi ng “hindi na,” at magsimula ulit nang may pag-asa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨