Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nung nilagdaan ko ang kasunduan sa diborsyo na ako mismo ang nagsabing wala akong kukunin, pero hindi pa pala tapos ang pananakit nila.

Nakatayo pa rin si Miguel sa may pintuan nang sabihin ko ang tungkol sa ospital. Kumunot ang noo niya. Hindi dahil sa narinig niyang “ospital,” kundi dahil sa sinabi kong hindi ko na siya kailangan. Lumapit siya, hinawakan ang maleta ko. “Liza, anong kalokohan ito? Nag-away lang ba kayo ni Mama?”

Umiling ako. “Miguel, hindi ito tampo. Tatlong taon na tayong parang magka-opisina lang sa iisang condo. Roommates na hindi nag-uusap.”

Natahimik siya. Sa likod niya, nakatayo si Tita Carmen at si Sofia. Si Sofia, parang gusto pang magsalita, “Miguel, kausapin mo si Ate nang maayos…”

“Wala kang kinalaman dito,” sabi ni Miguel kay Sofia, pero mahinahon pa rin ang boses niya sa kanya. Iba ang tono niya sa akin. Sa akin malamig, parang kausap ang empleyado.

Binitawan niya ang maleta ko pero hindi dahil pumayag siya. Kinuha niya ang cellphone niya at tinawagan ang assistant niya. “I-cancel mo lahat ng meeting ko ngayong hapon. At ipadala mo dito sa bahay sa Dasmariñas ang copy ng titulo ng lupa at bank account details namin ni Liza.”

Nakatingin ako sa kanya. Ano ang pinaplano niya? Akala ba niya mabibili niya ako ng titulo?

Pagkatapos ng tawag, hinila niya ako paakyat sa kwarto namin. Naiwan sa baba ang dalawa. Pagkapasok sa kwarto, isinara niya ang pinto.

“Liza, umupo ka. Mag-usap tayo.”

“Wala na tayong dapat pag-usapan. Nasa law office na ni Atty. Mara Cruz ang draft. Pirmahan mo na lang.”

“Atty. Mara Cruz?” Tumawa siya nang mahina, pero walang saya. “Yung kaibigan mong laging sinasabi sa’yong iwan ako? Liza, alam kong may tampo ka. Pero hindi dahilan ang tampo para sirain mo ang apelyido ng pamilya ko.”

“Apelyido niyo? Kailan ba naging apelyido ko iyon? Sa lahat ng business dinner, tinatawag mo akong Mrs. Santos, hindi Mrs. De Guzman. Nahihiya ka bang asawa mo ako?”

Natigilan siya. Siguro ngayon lang niya na-realize iyon.

“At saka Miguel, hindi ko sinisira ang apelyido mo. Ikaw ang sumira sa kasal natin nung pinabayaan mo akong mapahiya sa harap ni Sofia kagabi. Tatlong taon, Miguel. Tatlong taon akong naghintay na lingunin mo ako kahit isang beses lang na parang asawa mo talaga ako, hindi parang katulong na taga-ayos ng bahay niyo.”

Umupo siya sa kama. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang parang pagod. Hindi yung pagod sa trabaho, kundi pagod na tao.

“Akala ko okay ka lang,” sabi niya nang mahina. “Akala ko ayos lang sa’yo na tahimik. Hindi ka naman nagrereklamo. Lagi kang nagsasabing ‘sige’. Hindi ka humihingi ng kahit ano.”

“Kasi napagod na akong humingi. Nung unang taon natin, humingi ako ng oras mo. Sabi mo busy ka. Nung pangalawang taon, humingi ako ng atensyon mo. Sabi mo drama ako. Kaya nung pangatlong taon, hindi na ako humingi. Natuto na akong hindi umasa.”

Tumingin siya sa tiyan ko. Hindi pa rin halata, pero parang may naramdaman siya. “May sakit ka ba? Kaya ka pupunta sa ospital? Bakit sabi ni Mama mag-isa ka lang daw pumupunta sa St. Luke’s?”

Si Tita Carmen, nagsumbong na pala.

“Wala,” sabi ko. “Check-up lang.”

Hindi ko pa kayang sabihin. Hindi dahil natatakot ako, kundi dahil ayoko nang gamitin ang bata para manatili sa kasal na patay na.

Biglang bumukas ang pinto. Si Tita Carmen, hindi na nakatiis. “Miguel! Huwag kang maniwala diyan! Nag-iinarte lang yan! Gusto lang niyan ng pera! Kanina pa yan nag-iimpake ng mga alahas mo!”

“Mama, lumabas muna kayo,” sabi ni Miguel, pero hindi sumigaw.

“Anak, maniwala ka sa akin! Tatlong taon na namin siyang pinapakain, binibihisan! Tapos ngayon bigla siyang aalis? Anong klaseng babae yan!”

Doon na ako hindi nakatiis. Tumingin ako kay Tita Carmen. “Ma, ni isang alahas na binili ng anak niyo, hindi ko ginalaw. Nasa closet pa rin. Pati wedding ring, nasa dresser. Dalawang lumang maleta lang ang dala ko pagpasok, dalawang maleta lang din ang lalabas. Huwag niyo po akong gawing mukhang mukhang pera, kasi sa tatlong taon, kahit minsan hindi ako humingi ng kahit ₱1,000 sa inyo para sa sarili ko.”

Natahimik si Tita Carmen. Totoo lahat ng sinabi ko at alam niya iyon. Ang studio ko, sariling sikap ko iyon. Maliit na online clothing studio sa Cubao, pero kumikita ng sapat, mga ₱80,000 hanggang ₱120,000 kada buwan nitong huli dahil sa mga malalaking order. Hindi ko iyon sinabi sa kanila kasi alam kong mamaliitin lang nila.

Si Sofia naman, pumasok na rin. “Tita, tama na po. Ate Liza, sorry kung nakaabala ako sa pamilya niyo. Kung gusto mo, aalis na ako sa Maynila ulit, babalik ako sa Cebu…”

“Enough, Sofia,” sabi ni Miguel, medyo iritado na. “Pamilya ko ito, kami ang mag-aayos.”

Sa unang pagkakataon, narinig kong medyo malamig din siya kay Sofia. Pero hindi ko na hinintay ang karugtong.

Kinuha ko ang folder mula sa bag ko. Nandoon ang divorce agreement na gawa ni Mara. Walang hatian ng ari-arian. Nakalagay lang na malaya na kaming pareho. Inilagay ko sa mesa.

“Pirmahan mo na lang, Miguel. Para tapos na. Yung studio ko, akin iyon. Yung sa inyo, sa inyo. Wala akong kukunin kahit ₱50,000.”

Tinitigan niya ang papel. Hindi niya hinawakan.

“Liza, bigyan mo ako ng isang linggo,” sabi niya. “Isang linggo lang. Ayusin natin ito. Hindi sa paraang ganyan.”

“Wala nang aayusin,” sabi ko. “Naayos ko na ang sarili ko.”

Hinila ko ulit ang maleta ko. Sa pagkakataong ito, hindi na niya pinigilan.

Pagbaba ko, nakita ko si Aling Nena na may inabot na maliit na papel. “Ma’am, nakita ko po sa laundry. Nahulog po sa bulsa ng dress niyo kagabi.”

Isang ultrasound picture. Yung binigay ni Andrea sa ospital. Nakalimutan kong itapon.

Nakita iyon ni Tita Carmen. Kinuha niya. Tiningnan. At nanlaki ang mata niya.

“Liza! Buntis ka?!”

Natahimik ang buong sala. Lahat ng mata nasa akin. Si Sofia, napatakip ng bibig. Si Miguel, dahan-dahang tumingin mula sa papel papunta sa tiyan ko, at sa mukha ko.

At sa wakas, naintindihan niya kung bakit ako may appointment sa ospital sa makalawa.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖