Bahagi 3
Akala ko nung iniwan ko ang egg tart sa sahig ay doon na matatapos ang gabi pero doon pa lang pala magsisimulang gumuho ang lahat ng akala kong alam ko tungkol sa pera namin ni Carlo at sa totoong plano niya kay Angela.

Kinabukasan ng umaga pag gising ko sa BGC studio, amoy pa rin yung spicy fish na dinala ni Liza kagabi, pero yung phone ko tuloy-tuloy na nagba-vibrate. Hindi si Carlo. Si Mang Jose, yung dating driver ng start-up namin. Sabi niya sa text, “Ma’am Grace, nakita ko po si Sir Carlo at si Ma’am Angela sa City Hall kahapon. May dala pong folder na parang titulo.” Titulo? Bigla akong kinabahan. Yung condo sa Makati, sa pangalan ko yon pero conjugal namin.

Agad kong tinawagan si Liza. Sabi niya, “Teh, check mo agad Registry of Deeds. Baka may ginagalaw sa titulo ng lupa mo.” Wala akong titulo ng lupa sa probinsya pero alam ko ibig niyang sabihin yung condo title. Nag-book ako ng Grab papuntang Makati. Pagdating ko sa building, hindi ako makapasok kasi pinalitan na yung code ng fingerprint lock. Yung code na birthday ko dati. Ngayon ayaw na.

Tumawag ako kay Aling Nena. Umiiyak siya. Sabi niya, “Ma’am, kagabi pa po nandito si Ma’am Angela. Sabi ni Sir Carlo sa akin wag na daw po kayong papasukin kasi hindi na kayo nakatira dito. Pero Ma’am, kinuha po nila lahat ng gamit sa vault mo.” Vault? Meron akong maliit na safe sa master’s bedroom na pinaglalagyan ng titulo, ng insurance, ng mga resibo ng bangko. Hindi ko nakuha kasi nagmamadali ako.

Doon ko na-realize, yung ₱2.5 million na binigay ni Carlo hindi yon kalahati. Niloloko niya ako. Yung totoo naming conjugal, mahigit ₱8 million sa bank account pa lang, plus yung condo na nasa ₱12 million ang value. Ang binigay niya parang barya lang para manahimik ako. At yung sinasabi niyang tatlong araw babalik ako, hindi yabang lang. Plano niya talaga akong gipitin sa pera.

Pumunta ako sa banko sa may Ayala. Pinakita ko yung divorce agreement. Sabi ng manager, may withdrawal daw na ₱3 million kahapon lang, galing sa joint account namin na dapat hati kami. Pirma ni Carlo. Pero may pirma rin daw na parang pirma ko pero hindi ko pirma. Pinakita niya. Halatang ginaya. Nanlamig ako.

Tumawag ako kay Carlo. Sa wakas sinagot niya. Sabi ko, “Carlo, pinirmahan mo yung pangalan ko?” Tumawa lang siya. Sabi niya, “Grace, wag kang praning. Emergency lang. Kailangan ni Angela ng pang-down sa ospital, private ospital syempre, ayaw ko mapahiya. Babayaran din kita. Tsaka diba sabi mo ayaw mo na ng pera? Edi wag mo nang habulin.”

Doon ako napaiyak pero hindi dahil sa pera. Dahil limang taon kong tiniis lahat, nag-alaga ng mama niya na na-stroke, nagpuyat para sa server, nagsangla ng wedding picture, tapos ganito lang pala tingin niya sa akin. Parang basahan na pwedeng pirmahan ang pangalan nang walang paalam.

Naglakad ako papuntang opisina ni Liza. Umiiyak ako sa Grab. Pagdating ko, niyakap niya ako. Sabi niya, “Tama na. Hindi ka pwedeng umiyak lang. Kailangan mo ng abogado. Yung pinsan ko.” Tinawagan niya yung pinsan niyang si Atty. Miguel Reyes. Mabait si Atty. Miguel, hindi mahal maningil pag babae ang naagrabyado. Sabi niya dalhin ko lahat ng ebidensya.

Pag-uwi ko sa studio, nakita kong may iniwang envelope sa pinto. Walang pangalan. Pagbukas ko, photocopy ng isang medical certificate. Nakapangalan kay Angela Cruz. 12 weeks pregnant. Pero yung date ng last check-up, 7 months ago pa. Ibig sabihin hindi pa siya buntis nung sinabi ni Carlo na kailangan niya ng tahimik na lugar? O matagal na siyang buntis? Naguluhan ako.

Tinawagan ko si Aling Nena ulit. Sabi niya, “Ma’am, narinig ko po si Sir Carlo at Ma’am Angela nag-aaway kagabi. Sabi ni Ma’am Angela, ‘Hindi mo pa sinasabi sa kanya na hindi ikaw ang ama?’” Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi si Carlo ang ama? Edi sino? Bakit sa amin pa siya dinala?

Gabi na. Hindi ako makatulog. Tinitigan ko yung kisame. Yung mga binigay kong taon, yung pag-aalaga ko sa biyenan, yung pagtulong ko sa negosyo, lahat yon parang wala lang kay Carlo. Pero ngayong alam kong may tinatago sila, ayoko nang magmukhang kawawa. Sabi ko sa sarili ko, bukas haharapin ko sila nang hindi umiiyak. Pero may isang desisyon akong ginawa na hindi ko pa sinasabi kahit kay Liza.

Kinuha ko yung lumang cellphone ko, yung ginagamit ko pa nung nagsisimula pa lang ang company ni Carlo. Nandoon pa lahat ng lumang accounting files, mga screenshot ng pag-transfer ng pera, pati yung resibo nung sinangla ko yung wedding picture para sa ₱700,000. Lahat ng patunay na hindi lang siya ang bumuo ng lahat. Nag-charge ako ng phone. Kinabukasan, dadalhin ko yon kay Atty. Miguel. Hindi para maghiganti. Para lang mabawi kung ano ang akin. At para hindi na niya ulit masabi na babalik ako para magmakaawa.

Bago ako matulog, nag-text si Carlo, “Grace, yung vault, binuksan ko na. Wala ka na namang importanteng gamit doon diba? Nasa akin na titulo. Kung gusto mo pa makuha kalahati ng condo, makipag-usap ka sa akin bukas nang maayos. Punta ka sa condo, tayong tatlo mag-usap.” Binasa ko lang. Hindi ako nag-reply. Pero nag-screenshot ako.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖