Bahagi 4
Akala ng biyenan kong si Aling Cora ay babalik ako nang tahimik matapos akong saktan ng anak niya, pero sa huling paghaharap namin sa barangay hall ng Quezon City, ako na mismo ang naglatag ng lahat ng ebidensya

Tatlong araw akong hindi umuwi sa BGC. Nasa condo ako ng kapatid kong si Miguel sa Makati. Hindi ako nagpost sa Facebook, hindi ako sumagot sa tawag ng kahit sino sa pamilya ni Carlo maliban kay Bea.

Pero alam kong hindi matatapos sa pag-alis lang ang lahat.

Pang-apat na araw, tumawag si Aling Cora. Galit na galit.

“Grace! Ano ba yang pinaggagawa mo? Pinapahiya mo kami sa barangay! Si Carlo hindi makapasok sa trabaho dahil sayo! Bumalik ka dito at ayusin mo to!”

Yun pala, nagsampa ako ng blotter sa barangay namin sa BGC at humingi ng tulong sa VAWC desk. Hindi para makulong si Carlo, pero para may record. Kailangan kong protektahan ang sarili ko.

At ang mas ikinagulat nila, nalaman ng HR ng opisina ni Carlo. Si Bea pala ang nagsabi sa pinsan nilang nagtatrabaho sa same company.

“Grace, kung gusto mo ng tawad, binibigay na namin. Anong gusto mo? Gusto mo bang lumuhod pa si Carlo?” sigaw ni Aling Cora sa phone.

“Ma, hindi ko kailangan ng luhod. Kailangan ko ng totoo. At kailangan kong malaman kung saan napunta ang ₱300,000 sa joint account natin na ipon ko,” sagot ko nang kalmado.

Natahimik siya. “Pera ng mag-asawa yun. Ano ka ba.”

“Pera ko po yun bago pa kami ikasal. At may titulo ng lupa akong nakapangalan sa akin, nasa Makati. Huwag niyo pong gagalawin.”

Doon ko nalaman na pinuntahan pala ni Aling Cora ang condo namin at sinubukang kunin yung ibang gamit ko nung wala ako. Buti na lang at may CCTV ang building at hindi siya pinapasok ng guard dahil hindi siya residente.

Kaya nagpasya kaming magharap sa barangay hall sa Quezon City, kung saan sila nakatira. Kasama ko ang kapatid kong si Miguel at isang babaeng abogado mula sa PAO na nirekomenda ng kaibigan ko.

Pagdating namin, nandoon na silang tatlo: si Carlo, si Aling Cora, at si Mang Lito. Si Bea, nasa gilid lang, tahimik.

Pagkaupo pa lang, nagsalita agad si Aling Cora.

“Chairman, pasensya na kayo, tampo lang po ng mag-asawa ito. Si Grace kasi, napakaselan. Konting kibot, sumbong agad.”

Hindi ako sumagot agad. Hinintay kong matapos siya.

Tapos, tumingin ako kay Carlo.

“Carlo, tatlong araw kang hindi tumawag para humingi ng tawad nang maayos. Ang tinawag mo lang ay para sabihin na nag-ooverthink ako. Ngayon, nandito tayong lahat. Kaya mo na ba akong harapin?”

Tumingala si Carlo. Namumugay ang mata. Halatang hindi nakatulog.

“Grace, sorry na. Hindi ko talaga sinasadya yung sampal. Mali ako. Sobrang mali.”

“Anong mali dun?” tanong ko.

“Mali na sinaktan kita. Mali na hinayaan kong isipin mong hindi ka importante. Mali na kinuha ko yung pera nang hindi nagpapaalam.”

“At bakit mo ginawa?”

Napalunok siya. “Kasi… kasi hindi pa ako naka-move on kay Liza. Akala ko kaya ko nang magpakasal, akala ko okay na ako. Pero nung hahawakan mo yung mga gamit niya, parang… parang tinatanggal mo siya sa buhay ko. At natakot ako.”

Doon, sa harap ng lupon, umiyak si Aling Cora.

“Kasalanan ko, Chairman. Ako ang nagsabing itago pa rin ang mga gamit ni Liza. Akala ko makakatulong kay Carlo. Hindi ko alam na aabot sa ganito.”

Si Mang Lito, sa unang beses, nagsalita. “Grace, anak. Pasensya ka na sa amin. Wala kaming ginawa nung sinaktan ka ni Carlo. Takot lang kami na baka lumala pa. Pero mali kami. Patawarin mo kami.”

Tumingin ako sa kanilang lahat. Hindi galit ang nararamdaman ko noon, kundi awa. Awa sa pamilyang sanay na magtakpan ng problema kaysa harapin.

Tumayo ako. Inilabas ko yung bank statement na may bawas na ₱300,000 at yung picture ng pisngi kong may pasa na kinuha ni Bea nung araw na yun.

“Hindi ko kayo idedemanda. Hindi ko hahayaang makulong si Carlo. Pero may mga kondisyon ako.”

Nagkatinginan sila.

“Una, ibabalik ni Carlo ang ₱300,000 sa account ko sa loob ng isang buwan. Hindi sa joint, kundi sa personal account ko. Dahil ipon ko yun bago pa kami ikasal.”

Tumango si Carlo. “Oo, gagawin ko. Magbebenta ako ng gamit.”

“Pangalawa, lahat ng gamit ni Liza sa condo namin, ipapadala sa pamilya niya o itatapon. Hindi ako titira sa isang bahay na may multo ng ibang babae.”

“Pangatlo, magpapakonsulta si Carlo sa psychologist. Hindi dahil baliw siya, kundi dahil kailangan niyang ayusin ang sarili niya bago niya ayusin ang kahit anong relasyon.”

Tahimik ang buong hall. Si Aling Cora, umiiyak pa rin pero tumango.

“At pang-apat,” sabi ko, tinitigan si Carlo nang diretso. “Maghihiwalay muna tayo. Annulment man o legal separation, pag-uusapan namin ng abogado ko. Pero hindi na ako babalik sa BGC hangga’t hindi mo natutupad ang tatlong una.”

Nagulantang si Carlo. “Grace, huwag naman. Kaya nating ayusin to nang hindi naghihiwalay.”

“Carlo,” mahinahon kong sabi, “labing-tatlong araw pa lang tayong kasal pero sinaktan mo na ako. Paano pa kaya kung isang taon na? Hindi ko kayang hintayin na maging normal sa atin ang pananakit. Mahal kita, pero mas mahal ko ang sarili ko.”

Pagkatapos ng paghaharap, nilapitan ako ni Bea at niyakap nang mahigpit.

“ Ate, salamat kasi hindi ka nanahimik. Kasi kung nanahimik ka, baka hanggang ngayon, akala pa rin ni Kuya na okay lang manakit.”

Ngumiti ako sa kanya. “Hindi okay manakit, Bea. Kahit kailan.”

Isang buwan ang lumipas.

Bumalik ang ₱300,000, hulugan pero buo. Nagpatingin si Carlo sa isang therapist sa Makati Medical Center. Nakita ko sa IG stories ni Bea na wala na yung lumang set ng palayok sa bahay nila.

Ako, bumalik ako sa trabaho sa opisina sa BGC, kumuha ng maliit na apartment sa may Ortigas, malapit sa kapatid ko. Tinuloy ko yung plano kong mag-aral ng baking, na matagal ko nang gustong gawin bago pa ikasal.

Minsan, nagme-message pa rin si Carlo. Hindi na para makipagbalikan agad, pero para i-update ako sa therapy niya. Sinasagot ko paminsan-minsan, pero hindi na bilang asawa, kundi bilang taong dating minahal siya at umaasang gagaling siya.

Isang gabi, habang nagbe-bake ako ng banana bread sa bago kong kusina, naalala ko yung araw na sinampal ako dahil sa sandok. Dati, akala ko yun na ang pinakamasakit na mangyayari sa buhay ko.

Ngayon, alam ko na, yun pala ang araw na tinuruan ako ng buhay na tumayo para sa sarili ko.

At sa bagong kusina kong ito, ako lang ang may hawak ng sandok, at ako lang ang magpapasya kung sino ang pagsisilbihan ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨