Bahagi 4
Inakusahan niya akong peke ang mana ng lolo ko at sinubukan niyang kunin ang lahat, pero sa harap ng judge at media mismo ay inilabas ko ang tunay na titulo at video na magpapabagsak sa kanya.

Hindi ako natulog nung gabing dumating ang subpoena. Hindi dahil sa takot, kundi sa galit. Paano niya nagawang baliktarin ang kwento? Si Miguel na nang-scam sa akin, ngayon ako pa ang sinabing manloloko. Maaga pa lang nasa law firm na ako kasama si Atty. Reyes at ang tito ko na kakadating lang galing Canada via Zoom.

Sabi ni Atty. Reyes, malakas ang laban ni Miguel dahil may pinakita siyang lumang sulat na pirmado ng lolo ko na nagsasabing may utang daw ang pamilya namin sa pamilya De Leon, at ang lupa sa Tagaytay ay kabayaran. Halos maniwala ako kasi kamukha ng sulat-kamay ng lolo ko. Pero sabi ng tito ko, imposible yan, dahil bago mamatay ang lolo ko, sinabi niya mismo na wala siyang utang kaninuman, at lahat ng titulo ay nasa vault.

Pumunta kami sa vault sa bangko sa Makati. Kasama ko ang manager, binuksan namin ang safety deposit box. Nandoon ang original na titulo ng lupa sa Tagaytay, mga titulo ng bahay sa Quezon City, at isang USB. Pagbukas namin ng USB sa laptop, may video. Si lolo mismo, nakaupo, mahina na pero malinaw ang boses. Sabi niya, “Grace, kung napapanood mo ito, ibig sabihin wala na ako. Lahat ng ari-arian ko ay sa iyo, walang utang, walang kondisyon. Huwag kang magtiwala kahit kanino na magsasabing may utang ako. Mahal kita.”

Napaiyak ako. Hawak ko ang USB na parang hawak ko ang kamay ni lolo. Sabi ko kay Atty. Reyes, ito na ang alas natin.

Araw ng hearing sa korte sa Quezon City. Maraming tao, maraming media. Dumating si Miguel na naka-suit, kasama si Liza na kunwari umiiyak, at ang abogado nilang mamahalin. Dumating din ako, simpleng white dress, walang makeup para matakpan ang pasa na halos magaling na, kasama ang legal team ng VStar. Tahimik lang ako.

Naunang nagsalita ang abogado ni Miguel. Sabi niya pineke ko daw ang will, na matagal na akong walang contact sa lolo ko at bigla lang akong lumitaw nung may pera na. Nagpakita sila ng sulat-kamay na kunwari ay sulat ng lolo ko. Maraming nabulungan, may mga camera na nakatutok sa akin.

Tumayo si Atty. Reyes. Tahimik lang niyang nilapag ang original na titulo na may dry seal at registry stamp, at ang certified true copy ng will na pirmado sa harap ng tatlong testigo at notaryo. Tapos pinakita niya ang bank statement na nagpapakitang ang dowry account ko na ₱150 million ay ginalaw ni Miguel nang walang pahintulot ko, at inilipat sa account ni Liza. At higit sa lahat, pinlay ang video ni lolo.

Tumahimik ang buong korte. Kita sa mukha ni Miguel ang pamumutla. Nanginginig ang kamay niya. Si Liza napatayo at sumigaw, “Edited yan! Edited!” Pero sinabi ng judge na validated ng NBI ang video at walang cut.

Pagkatapos, tinawag si Carlo bilang witness. Si Carlo na dati ay tahimik lang, ngayon ay nagsalita. Sabi niya narinig niya mismo si Miguel na nag-uutos kay Liza na pirmahan ang mga papeles na ipapapirma sa akin. At narinig niya si Miguel na nagsabing, “Madali lang utuin si Grace, mahal niya ako.” Nung sinabi yun ni Carlo, parang binuhusan ng malamig na tubig si Miguel. Tumingin siya sa akin, parang ngayon lang niya nakita ang sakit na binigay niya.

Tumayo ang judge at nagsalita. Sabi niya walang basehan ang kaso ni Miguel, at may probable cause para kasuhan siya ng falsification at estafa dahil sa paggamit ng pera ko. Lahat ng property na nasa pangalan ni Liza na galing sa pera ko ay kailangang ibalik. At ang hiwalayan namin ay aprubado, at lahat ng ari-arian na conjugal na nakuha gamit ang pera ko ay sa akin.

Hindi pa doon natapos. Paglabas ng korte, hinarangan ako ni Miguel. Umiiyak siya, unang beses ko siyang nakitang umiyak. Sabi niya, “Grace, sorry, hindi ko alam ang ginagawa ko, mahal pa rin kita, bigyan mo ako ng isa pang chance.” Tinitigan ko siya. Yung lalaking minahal ko ng apat na taon, yung sinampal ako dahil sa iba, yung nagsabing wala akong mapupuntahan.

Sabi ko sa kanya, mahinahon pero buo ang boses, “Miguel, apat na taon akong naging anino mo. Pinatawad kita sa lahat, pati sa panlalamig mo, pati sa sampal mo. Pero yung ginawa mo sa pera ng lolo ko, sa tiwala ko, hindi ko na mapapatawad. Hindi ako wala. Ako si Grace Santos, apo ni Don Roberto, at chairwoman ng VStar. Hindi mo na ako kayang saktan.”

Hindi siya nakasagot. Lumuhod siya sa harap ng maraming tao, pero hindi ko na siya binalikan. Tinalikuran ko siya.

Si Liza naman, nung nalaman niyang wala nang pera si Miguel at babawiin ang condo, iniwan siya. Nag-away sila sa harap ng media, sinigawan siya ni Liza na manloloko at walang pera. Doon nakita ng lahat kung anong klaseng tao sila.

Isang buwan ang lumipas. Nasa Tagaytay ako, sa lupang nabawi ko. Pinatayuan ko ng maliit na rest house, hindi malaki, pero sa akin. Kasama ko ang tita ko, si Carlo na ngayon ay operations manager na ng VStar, at ang ilang board members na dati ay nagduda sa akin pero ngayon ay nirerespeto na ako. Nagluluto kami, nagtatawanan.

Hawak ko ang titulo ng lupa na nakapangalan na sa akin. Wala nang pasa sa pisngi ko. Maaliwalas ang mukha ko. Sa wakas, hindi na ako yung babaeng umiiyak sa sahig dahil sa ₱50,000. Ako na yung babaeng may hawak ng sarili niyang buhay.

At sa harap ng sunset sa Tagaytay, bulong ko sa sarili, “Lolo, nagawa ko. Malaya na ako, at magiging masaya pa.”

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨