Bahagi 4
Hinarap ko ang mister ko at ang ahente sa harap mismo ni Tita at doon nila nalaman na wala silang karapatang ibenta ang bahay ko

Kinabukasan, alas dos ng hapon, nasa barangay hall kami ng Quezon City.

Kasama ko si Tita Vicky. Dala pa rin niya yung original na titulo ng lupa, may photocopy na may tatak ng Registry of Deeds.

Nandoon si Carlo, yung ahente, at yung mag-asawang buyer. Pati yung nanay ni Carlo dumating, si Aling Delia, kasama hipag ko.

Pag-upo pa lang, nagsalita na yung nanay niya.

“Angela, iha, pamilya naman tayo. Bakit mo naman pinapahiya si Carlo sa barangay? Yung pera, nagamit na namin pangbayad sa utang, wala na.”

Tumingin ako sa kanya. Dati pag nagsasalita siya ng ganyan, tahimik lang ako.

“Aling Delia, pamilya tayo kung nirerespeto niyo bahay ko. Anim na buwan kayong tumira dito, hindi kayo nagbayad ng kuryente, tubig, ni isang beses hindi kayo naglinis ng pinagkainan niyo. Tapos ngayon, pati bahay ko gusto niyo ibenta nang hindi ko alam?”

Hindi siya nakasagot.

Yung ahente, medyo defensive pa.

“Ma’am, biktima lang din ako. Sabi ni Sir Carlo, conjugal property daw, may karapatan daw siya magbenta. May pinakita pa siyang marriage contract.”

Tumayo si Tita Vicky at nilapag sa lamesa ang titulo.

“Kagawad, ito po ang titulo. Nakapangalan sa akin, Vicky M. Reyes. Nabili ko nung 2019. Ipinatira ko ang pamangkin ko, si Angela. Hindi conjugal property. Pamana. At hindi pa nalilipat. Kaya walang sino man sa kanila ang may karapatang magbenta, kahit mag-asawa pa sila.”

Binasa ng kagawad ang titulo, tinignan ang ID.

“Mr. Carlo, totoo ba na pinirmahan mo yung deed of sale sa buyer kahit hindi sayo nakapangalan ang property?”

Namumula si Carlo.

“Kagawad, akala ko… akala ko kay Angela na…”

“Akala mo?” Singit ng lalaking buyer. “Akala mo pwede mo kami lokohin? ₱200,000 yung down namin! Tapos malalaman namin, hindi pala kayo may-ari? Anong tawag dun? Estafa yan!”

Nanginginig si Carlo.

“Maibabalik ko… maibabalik ko yung pera…”

“Paano?” Sigaw ng babaeng buyer. “Sabi mo binigay mo na sa nanay mo?”

Napatingin si Carlo sa nanay niya. “Ma, yung pera…”

“Anong pera? Wala na! Naibayad na sa utang!” sigaw ni Aling Delia.

Doon na sumabog si Carlo. “Ma, sabi mo isang buwan lang! Sabi mo ibabalik mo! Kaya ko binenta yung bahay!”

Nagkatinginan kami ni Tita.

Kaya pala desperado si Carlo. Hindi lang dahil gusto niya ng mas malaking bahay. Baon pala sa utang nanay niya dahil sa sugal ng hipag ko, at siya ang sinisingil.

Pero hindi yun dahilan para ibenta ang hindi kanya.

“Kagawad, malinaw po,” sabi ni Tita. “Void ang bentahan. Walang bisa. Ang kontrata, peke ang authority. Yung buyer, biktima. Pero ang dapat magbalik ng pera ay si Carlo, hindi kami. At yung ahente, dapat i-check kung lisensyado.”

Natahimik ang barangay.

Yung kagawad, gumawa ng kasunduan: Kailangan ibalik ni Carlo ang ₱200,000 sa loob ng pitong araw, kung hindi, pwedeng magsampa ng kasong estafa ang buyer. Yung ahente, kailangan ibalik yung ₱20,000 na advance commission at hindi na pwedeng ibenta yung unit.

At para sa amin ni Carlo, sabi ng kagawad, kung conjugal issue, sa korte na daw.

Paglabas ng barangay, hinabol ako ni Carlo sa labas.

“Angela, wag mo akong iwan. Maayos pa natin to. Babayaran ko yung pera, uutang ako.”

Tinitigan ko siya. Yung lalaking pinakasalan ko limang taon na ang nakakaraan, yung lalaking sabi, “Ikaw bahala, mahal” nung nagplano kami ng balkonahe.

“Carlo, alam mo kung anong pinakamasakit? Hindi yung binenta mo yung bahay. Yung habang nasa Cebu ako, nag-overtime ako para may panghulog sa condo na to, ikaw, kinukwenta mo kung magkano mo ako pwedeng ibenta nang patago.”

“At nung umuwi ako, akala mo mapapatawad kita dahil lang pinalayas mo nanay mo? Hindi mo sila pinalayas para sa akin. Pinalayas mo sila para magmukhang malinis yung unit sa buyer.”

Umiyak siya. Pero wala na akong luha.

“Simula ngayon, wala ka nang karapatan sa bahay na to. Ako lang at si Tita ang magdedesisyon. Magfile ako ng legal separation. Hindi ko kukunin pera mo, pero hindi mo na rin kukunin ang sa akin.”

“Ano gagawin ko?” bulong niya.

“Harapin mo yung ginawa mo. Tulad ng pagharap ko sa ginawa mo sa akin.”

Umuwi ako mag-isa sa condo.

Kinabukasan, pinapalitan ko ang door lock. Pumunta ako sa building admin, binigay ko copy ng titulo na kay Tita Vicky nakapangalan at authorization letter na ako lang ang pwedeng magdesisyon sa unit.

Nagpadala si Tita ng tubero at pintor. Pininturahan ulit yung pader na may bakas ng sofa bed ng biyenan ko. Nilinis yung balkonahe.

Bumili ako ng bagong paso. Nagtanim ako ulit ng basil at mint, hindi na bawang na pinilit itanim ni biyenan.

Isang linggo lang, nabalik ni Carlo yung ₱200,000 sa buyer. Nalaman ko, binenta ng nanay niya yung maliit na lote nila sa probinsya. Hindi ko na tinanong kung paano.

Yung ahente, hindi na nagpakita.

Si Carlo, umuwi sa nanay niya sa Caloocan. Nag-text siya minsan, humihingi ng tawad. Hindi ko na ni-replyan. May usapan na kami sa abogado.

Ngayong gabi, ako lang mag-isa sa balkonahe ng condo ko sa Quezon City, nagdidilig ng basil. Walang kalat ng chichirya, walang sofa bed, walang sigawan.

Tahimik na ulit. Pero ngayon, tahimik na para sa akin.

At sa wakas, ako na ulit ang may hawak ng susi, ng titulo, at ng buhay ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨