Bahagi 3
Akala ng mister ko makukuha niya ang ₱2.6 million pero nalaman kong ang titulo pala ay hindi nakapangalan sa akin kundi sa tita ko

Alas nuebe pa lang ng umaga, nandito na si Tita Vicky sa condo.

Naka-blazer siya kahit mainit. Dala niya yung brown envelope na laging nasa vault niya. Hindi siya yung tipo ng tita na iyakin. Pag galit siya, mas lalo siyang kalmado.

Naabutan niyang nakaupo si Carlo sa sala, hindi pa naliligo. Buong gabi yata hindi nakatulog.

“Tita, magandang umaga po,” bati ni Carlo, pilit ngumiti.

Hindi ngumiti si Tita. Umupo siya, binuksan ang envelope, nilabas ang original na titulo ng lupa, tax declaration, at deed of sale nung binili niya yung unit.

“Carlo, asan yung titulo na binigay ko kay Angela?”

Tahimik si Carlo. Tumingin sa akin.

“Angela, sabihin mo kay Tita, nasa atin yung titulo, di ba? Nasa drawer lang?”

Hindi ako sumagot. Si Tita ang sumagot.

“Wala sa inyo ang titulo, Carlo. Nasa akin mula simula. Ako ang may-ari. Hindi si Angela. Hindi ikaw.”

Napatayo si Carlo.

“Po? Pero sabi ni Angela dati…”

“Sabi ni Angela, ako ang bumili. Totoo. Pero hindi ko kailanman nilipat sa pangalan niya. Sinadya ko. Para sa ganitong araw.”

Namutla si Carlo. Parang ngayon lang niya naintindihan kung anong ginawa niya.

Doon ko lang talaga naintindihan kung gaano kalaki ang nilabag niya. Hindi lang tiwala ko. Batas.

Maya-maya, dumating yung ahente at yung mag-asawang buyer, as per usapan kahapon na babalik sila. Pagpasok nila, nakita nila si Tita Vicky na nakaupo at may hawak na titulo.

“O, sino po kayo?” tanong ng ahente.

“Ako ang may-ari ng unit na binenta niyo,” sabi ni Tita, kalmado pero matalim. “Vicky Reyes. Ako ang nakapangalan sa titulo.”

Binasa nung buyer yung titulo. Tiningnan yung ID ni Tita. Tapos tiningnan si Carlo.

“Boss, anong kalokohan to? Sabi mo ikaw may-ari, asawa mo may-ari. Ngayon may Tita na may-ari? Scam ba to?”

Nag-panic yung ahente. “Sir, Ma’am, hindi ko alam! Sabi ni Boss Carlo, sa asawa niya nakapangalan. May marriage certificate pa siyang pinakita sa akin!”

Sumigaw si Carlo, “Tita, pero pumayag ka dati na ibigay kay Angela yun, di ba? Pamana yun! Sa amin na yun!”

“Bigay ko kay Angela ang karapatang tumira, hindi ang karapatang ibenta ng asawa niya nang hindi nagpapaalam,” sagot ni Tita. “At kahit kay Angela ko pa binigay, hindi mo pa rin pwedeng ibenta nang hindi siya pumipirma. Asawa ka, hindi may-ari.”

Naiyak na yung babaeng buyer sa inis. “Ibalik niyo yung ₱200,000 namin! Ngayon na!”

Sabi ng ahente, “Boss Carlo, yung commission ko, paano? Nag-advance ka pa ng ₱20,000 sa akin!”

Doon ko nakita na hindi lang pala ako ang niloko ni Carlo. Pati ahente, pinangakuan niya.

Masakit pa rin. Kahit alam kong hindi siya magtatagumpay, masakit pa rin makita na yung lalaking pinakasalan ko, kaya akong ibenta nang patago habang nasa Cebu ako nagtatrabaho para sa pamilya namin.

Pero mas malinaw na ako ngayon kaysa kahapon.

Hindi na ako yung babaeng tahimik na naglilinis ng kalat ng hipag ko sa sala. Hindi na ako yung nagtatanim ng bawang sa balkonahe para lang may mapaglibangan habang pinapakisamahan ang biyenan.

Nung umalis yung buyer at ahente na galit na galit, naiwan kami ni Carlo at Tita.

“Angela, sorry na. Hindi ko alam. Akala ko talaga…” Lumuhod si Carlo sa harap ko. First time ko siyang makitang lumuhod.

“Akala mo kung anong sayo, pwede mo nang ibenta? Akala mo pag pinalayas mo nanay mo, matutuwa ako at makakalimutan ko na binenta mo bahay ko?” Mahinahon boses ko, pero bawat salita may bigat.

Tumingin ako kay Tita. “Tita, anong gagawin natin?”

“Simple lang,” sabi ni Tita. “Hindi valid ang bentahan. Walang karapatan si Carlo magbenta. Yung buyer, pwede siya kasuhan ng estafa pag hindi niya binalik yung pera. Pero hindi ikaw ang hahabol, siya ang hahabulin nila.”

Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon.

Hindi ko babayaran ang ₱200,000 para kay Carlo. Hindi ko sasaluin.

Sabi ko kay Carlo, “Ikaw ang kumuha ng pera, ikaw ang magbalik. Hindi galing sa akin, hindi galing kay Tita. Kung binigay mo kay Mama mo, singilin mo siya. Bahay ko to, pero buhay mo yang utang mo.”

Tumayo si Carlo, nanginginig.

“At simula ngayon, dito ka muna matulog sa sala. Ako sa kwarto. Bukas, papalitan ko ang lock.”

Hindi pa tapos ang lahat. Kailangan pa naming harapin yung buyer nang pormal sa barangay, at kailangan kong ayusin kung paano ko poprotektahan sarili ko legally.

Pero sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, ako ulit ang may hawak ng susi ng sarili kong bahay.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖