Bahagi 4
Sa harap ng pamilya Montenegro at ng abogado, sinabi kong hindi na ako ang babaeng kayang itulak na lang, at doon nagsimulang matakot si Miguel.

Kinabukasan, alas-otso pa lang ng umaga, nasa conference room na ako ng isang law firm sa BGC. Maliit lang ang opisina pero kilala sa paghawak ng family cases. Kasama ko ang bagong abogado ko, si Atty. Reyes, isang babaeng nasa forties na matapang magsalita at kilala sa Makati RTC. Hindi ko dinala ang kambal, iniwan ko muna sila sa condo kasama ang pinsan kong si Mara na dumating galing Quezon City para magbantay. Gusto kong harapin si Miguel nang walang takot sa mata ng mga bata. Kabado ako pero buo ang loob ko, may dala akong folder na may birth certificate ng kambal, US passport nila, at mga dokumento ng research grant ko sa Harvard.

Alas-nueve, dumating si Miguel kasama si Jake at isang matandang abogado na naka-barong. Wala siyang bodyguard ngayon, naka-simple lang siyang white shirt at slacks, hindi na mukhang CEO ng Montenegro Holdings. Pag-upo niya, diretso siyang tumingin sa akin, hindi na mayabang. “Dr. Lim, salamat sa pagpayag na makipag-usap,” sabi niya. Tumango lang ako. Sinimulan ni Atty. Reyes ang usapan, sinabi niyang ang custody ng mga batang pinanganak at pinalaki sa US ng isang ina na may stable na trabaho at tirahan ay malinaw na nasa ina, lalo na at anim na taon nang wala ang ama at walang sustento.

Nagsalita ang abogado ni Miguel, “Sir Miguel has the means to provide the best education, the best life, may mga condo sa BGC, sa Makati, may private school na naka-reserve na, at handa siyang magbigay ng ₱5 million na support agad para sa mga bata.” Parang binibili na naman kami. Tinitigan ko si Miguel. “Hindi pera ang kailangan ng mga anak ko, abogado,” sabi ko. “Anim na taon silang nabuhay nang walang ₱5 million mo, nabuhay sila sa pagod ko, sa puyat ko, sa research grant ko na ₱50,000 a month lang nung una sa Boston. Hindi mo sila mabibili ngayon.”

Tumahimik ang kwarto. Si Miguel nagsalita, “Hindi ko sila binibili, Lina, gusto ko lang itama ang mali ko. Alam kong wala akong karapatan mag-demand, pero sana bigyan mo ako ng chance na maging tatay, kahit hindi buo agad.” Tumingin ako sa kanya at nakita kong iba na talaga siya. Hindi na yung lalaking nagbaba ng divorce papers na parang walang emosyon. “Ang pagiging tatay hindi nakukuha sa isang meeting sa law firm,” sabi ko. “Nakukuha yan sa araw-araw na pagising ng maaga para maghanda ng baon, sa paghihintay sa clinic pag may lagnat, sa pagturo ng homework na English at Math. Wala ka dun, Miguel, wala ka sa lahat ng yun.”

Sinubukan pa ng abogado niya na gamitin ang impluwensya, sinabi niyang sa Manila, mas kilala ang Montenegro at baka mas pabor ang korte sa ama na may malaking pangalan. Doon na nagalit si Atty. Reyes. “Subukan ninyo, at ilalabas namin sa media kung paano hinarang ng bodyguard ninyo ang isang ina at dalawang menor de edad sa NAIA, at kung paano ninyo tinakot ang isang Harvard scientist na umuwi lang para mag-research sa Ateneo,” sabi niya. Namutla ang abogado ni Miguel. Si Miguel mismo ang nagtaas ng kamay, “Tama na, tama na, Atty., hindi tayo nandito para manakot. Sinabi ko na sa inyo, hindi ko kukunin ang mga bata nang pilit.”

Doon na lumabas ang tunay na plano niya. Hindi pala siya interesado sa full custody, gusto niya lang ng legal na pagkilala na siya ang ama at ng maayos na visitation. “Gusto ko lang na sa birth certificate nila, mailagay ang pangalan ko kung papayag ka, at makasama sila tuwing weekend kung pwede, kasama ka,” sabi niya. “At lahat ng gastos nila, sagot ko, pero hindi para bilhin ka, para lang malaman nilang may tatay silang handang sumuporta.” Tinitigan ko siya nang matagal. Anim na taon kong inisip na hahabulin niya kami para agawin, yun pala gusto lang niyang kumilala.

Pero hindi ako papayag nang ganun kadali. “May kondisyon ako,” sabi ko. “Una, walang pag-alis ng bansa nang walang pirma ko, parehong passport nila nasa akin. Pangalawa, ang visitation sa public places lang muna for three months, sa BGC, sa Ayala Museum, sa park, kasama ako. Pangatlo, kung magbibigay ka ng support, hindi sa akin, diretso sa bank account na bubuksan ko para kina Liam at Ellie, tig-₱2 million each, para sa college nila, hindi para sa akin. At pang-apat, hindi mo gagamitin ang apelyido mo para takutin kami ulit, kahit kailan.” Lahat ng sinabi ko sinulat ni Atty. Reyes.

Tumango si Miguel sa lahat, walang pagtutol. “Pumapayag ako sa lahat, Dr. Lim,” sabi niya. “At kung gusto mong manatili sa Manila, tutulungan kitang ayusin ang research lab mo sa Ateneo, walang kapalit, hindi kita kokontrolin.” Sa unang pagkakataon, naniwala ako na sincere siya. Hindi dahil sa pera o sa power, kundi dahil sa paraan ng pagtingin niya sa larawan ng kambal na nasa folder ko, may luha sa mata. Doon ko nakita na yung mayabang na Montenegro na kilala ng buong Makati, takot na takot na mawala ulit ang pamilya niya.

Pumirma kami ng temporary agreement that day, walang korte, walang gulo, puro abogado lang. Paglabas namin ng building, naghihintay si Mara at ang kambal sa labas ng coffee shop sa baba. Pagkakita ni Ellie kay Miguel, tumakbo siya at inabot ang maliit na drawing na ginawa niya kanina, isang bahay na may apat na tao. “Para sayo, para hindi ka malungkot,” sabi ni Ellie. Napaluhod si Miguel para tanggapin ang drawing, at doon ko nakita siyang umiyak nang tuluyan, hindi na nahihiya. Si Liam naman lumapit at inabot ang kamay niya, “Pwede ka sumama mag-ice cream, pero wag mo na ulit haharangan si Mommy sa airport, ha?”

Sa mga sumunod na linggo, sinunod ni Miguel lahat ng kondisyon. Tuwing Sabado, nagkikita kami sa BGC High Street, kumakain ng ice cream, naglalaro sa park. Hindi siya nagmamadali, hindi siya nagdadala ng bodyguard, minsan naka-t-shirt lang at shorts, parang normal na tatay. Si Liam unti-unting bumubukas, tinuturuan siya ni Miguel mag-bike, si Ellie naman tinuturuan niyang mag-drawing ng mga building. Ako naman, balik sa research ko sa Ateneo, may sarili akong lab at mga estudyanteng tinuturuan. Hindi na ako yung babaeng umiiyak sa Rockwell.

Isang gabi, habang naghahanda ako ng hapunan sa condo namin sa BGC, narinig ko ang tawanan nina Liam at Ellie sa sala, kasama si Miguel na nagbabasa ng bedtime story sa English na dati ako lang ang gumagawa. Hindi perpekto ang lahat, may mga araw pa ring nag-aaway kami ni Miguel tungkol sa oras ng uwi o sa dami ng laruan, pero hindi na kami magkaaway na parang may ₱2.5 million na utang. Magka-team na kami para sa dalawang bata. At alam kong hindi na niya ulit gagamitin ang pangalan niyang Montenegro para takutin ako.

Dumating ang araw na kailangan na naming magdesisyon kung babalik kami sa Boston o mananatili sa Manila. Tinanong ko ang kambal, “Gusto niyo ba sa Boston ulit o dito na lang sa BGC?” Sumagot si Liam, “Dito na lang, Mom, mas maraming ice cream dito at nandito si Tito Jake na laging may candy.” Si Ellie naman, “Dito na lang, may Daddy na tayo.” Tumingin ako kay Miguel na nasa pintuan, may dalang grocery, at ngumiti. Hindi ko pa siya mahal ulit, hindi pa ganun, pero hindi na ako galit.

Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng tawanan nina Liam at Ellie sa sala ng condo namin sa BGC, amoy ng sinangag at kape mula sa kusina kung saan nagluluto si Miguel ng almusal na sinusunog niya pa rin, at sa unang pagkakataon sa anim na taon, hindi na mabigat ang umaga, magaan na, at puno ng pag-asa para sa bagong buhay naming tatlo, na ngayon ay apat na.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨