Bahagi 3
Akala ko tapos na ang panloloko ni Miguel sa akin pero pagharap namin sa lounge ng NAIA, may inamin siyang sikreto na gumuho sa lahat ng akala ko.
Hindi ko talaga planong pumasok sa lounge na yon. Sa isip ko, gusto ko nang tumawag ng Grab at dumiretso sa condo na ni-book ko sa BGC. Pero nakita kong hindi umaalis sa pwesto si Jake, at yung dalawang bodyguard niya nakatayo pa rin sa may pintuan ng arrival, hindi kami hinahabol pero parang binabantayan ang bawat galaw namin. Si Ellie halos nakatulog na sa balikat ko, namumugto ang mata sa jetlag, at si Liam kahit pilit nagtatapang, halatang pagod na pagod na sa biyahe namin na halos labing-apat na oras mula Boston na may layover pa sa Tokyo. Kung magpupumilit akong makipag-agawan dito sa gitna ng NAIA, mas matatakot lang ang kambal. Kaya huminga ako nang malalim at tiningnan si Jake. “Five minutes, Jake, five minutes lang, tapos aalis kami kahit anong mangyari,” sabi ko. Tumango siya nang magalang at binuksan ang pinto ng private lounge sa dulo ng hallway.
Pagpasok namin, malamig ang aircon, tahimik ang buong lugar, amoy mamahaling kape at bagong linis na carpet. Sa isang sulok, may isang lalaking nakaupo sa malaking gray sofa, naka-dark charcoal suit na halatang galing pa sa opisina sa Makati. Si Miguel Montenegro. Anim na taon na ang nakalipas pero kilala ko pa rin ang likod niya, ang ayos ng buhok niya, ang gold watch niya na regalo ko dati nung anniversary namin. Pero paglingon niya, iba na. Payat na siya, may guhit na ang noo, may puting buhok na sa gilid, at yung mga mata niya na dati laging matalim at mayabang, ngayon malalim, pagod, parang maraming gabing hindi natulog. Hawak niya ang isang maliit na paper bag mula sa isang sikat na toy store sa BGC, halatang kabibili lang. Pagkakita niya sa amin, dahan-dahan siyang tumayo, hindi agad lumapit, parang takot na baka bigla kaming tumakbo palabas.
“Lina,” bulong niya, halos hindi marinig. Hindi ko siya sinagot agad. Umupo ako sa kabilang sofa, pinaupo ko sina Liam at Ellie sa tabi ko, si Liam nasa gitna namin, parang ginagawa niyang pader ang maliit niyang katawan para protektahan kami ni Ellie. “Dr. Lim ang tawag mo sa akin, Miguel, hindi na Lina,” sabi ko, pilit pinapatatag ang boses. Tumango siya, parang tinamaan pero tinanggap niya. “Dr. Lim, salamat sa five minutes, alam kong pagod kayo sa biyahe,” sabi niya at dahan-dahang tumingin sa kambal. “Hi, Liam, Ellie, ako si… ako si Miguel.” Hindi sumagot si Liam, nakatitig lang, pero si Ellie, sa kabila ng antok, bahagyang kumaway at ngumiti nang nahihiya.
Dun na siya nagsimulang magkwento, at dun ko lang nalaman ang buong totoo na anim na taon kong hindi alam. Akala ko kasi nung iniwan niya ako, simple lang ang kwento, bumalik ang una niyang pag-ibig na si Trish, yung babaeng laging bukambibig ng barkada namin nung college pa kami sa Ateneo, yung babaeng hindi niya makalimutan. Akala ko pinagpalit niya ako kasi mas mahal niya pa rin si Trish kaysa sa asawa niyang ako. Yun ang dinala kong galit sa Boston, yun ang nagpatatag sa akin para hindi na lumingon. Pero hindi pala ganun kasimple ang lahat. “Si Trish may stage four ovarian cancer nung bumalik siya galing Canada,” sabi ni Miguel, nanginginig ang boses at hindi makatingin nang diretso sa akin. “Walang pamilya dito, ako lang ang tinawagan niya. Nakiusap siya na samahan ko siya sa huling buwan niya, kasi ako lang ang kilala niya.”
“Kaya ka nag-file ng divorce? Dahil sa awa?” tanong ko, halos hindi lumabas ang boses ko. Tumango siya, at sa unang pagkakataon nakita kong tumulo ang luha sa mata ng lalaking dati hindi marunong umiyak. “Akala ko yun ang tama, Lina. Akala ko kung palalayain kita, mas magiging masaya ka kaysa makita mong hati ang oras ko sa ospital sa St. Luke’s at sa opisina, habang ikaw naghihintay sa condo natin sa Rockwell na mag-isa. Akala ko mas mabuting maging malaya ka kaysa maging misis ng lalaking may ibang inaalagaan. Hindi ko alam na buntis ka na pala nung araw na pumirma ka.” Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Anim na taon kong binitbit ang kwentong pinagpalit ako sa kabit, yun pala may namamatay na tao sa gitna.
“Hindi mo man lang ako tinanong, Miguel,” sabi ko, at tuluyan nang bumigay ang luha ko. “Hindi mo man lang sinabi sa akin ang totoo, hinayaan mo akong isipin na niloko mo ako, na may kabit ka. Nag-impake ako ng isang maleta lang, isang maleta lang, Miguel, walang kinuha kahit piso sa joint bank account natin na may halos ₱2.5 million nun, walang alahas, walang titulo ng lupa na nasa pangalan ko sana. Kasi akala ko wala na akong halaga sayo, na tapos na tayo.” Niyakap ako ni Ellie sa binti at umiyak na rin, nalilito. Si Liam naman, nakakuyom ang kamao at nakatingin kay Miguel na parang gusto siyang suntukin kahit maliit pa siya.
“Hinahanap kita, Lina, araw-araw,” sabi ni Miguel, halos pabulong. “Pagkamatay ni Trish after five months, bumalik ako sa Rockwell, wala ka na, walang gamit mo. Lahat ng cellphone number mo, naka-block, lahat ng email mo, hindi na active. Nagpadala ako ng tao sa pamilya mo sa Cebu, sabi nila nasa US ka na. Nag-email ako sa department ng Harvard, hindi ka sumagot. Isang beses lang kita nakita ulit, sa isang research publication mo na na-feature sa isang medical journal, may maliit kang acknowledgment sa dulo, sabi mo, ‘To my twins, Liam and Ellie, for keeping me awake at night and alive in the morning.’ Dun ko nabilang, anim na taon, kambal, sakto sa pag-alis mo. Hindi ako tanga, Lina, alam kong akin sila, alam kong dugo ko sila.”
Tahimik ang buong lounge, pati si Jake sa labas hindi gumagalaw. Masakit pakinggan lahat pero at least malinaw na ngayon, hindi na puro hula. Hindi na siya yung mayabang na lalaking inilapag lang ang divorce papers sa harap ko na parang nag-aabot lang ng kontrata sa opisina sa BGC. Sa harap ko ngayon, isang lalaking pagod, nagsisisi, at huli na ang lahat para sa maraming bagay. “Kahit dugo mo sila, ako ang nagpalaki sa kanila,” sabi ko, pinupunasan ang luha. “Ako ang nagpuyat nung sabay silang may 39 degrees na lagnat sa Boston winter, ako ang nagdala sa kanila sa ospital nang mag-isa habang may major presentation ako kinabukasan sa lab. Hindi mo sila pwedeng kunin na lang na parang condo title sa BGC na pwede mong i-transfer sa pangalan mo.”
Dahan-dahang lumuhod si Miguel para pantay sa mga bata, pero nanatili siyang may distansya, hindi niya hinawakan ang kambal. “Alam ko, hindi ko kayang bayaran yung anim na taon na wala ako,” sabi niya, diretso kay Liam. “Hindi ako hihingi na tawagin mo akong Daddy agad, hindi ko karapatan yun. Gusto ko lang sana makilala kayo, kung papayag si Mommy ninyo, kahit paunti-unti.” Tumingin si Liam sa akin, nagtatanong, parang humihingi ng permiso kung dapat ba siyang magalit o makinig. Si Ellie naman biglang nagsalita sa gitna ng tensyon, “Mommy, pwede ba siyang kumain ng ice cream kasama natin? Nagugutom ako, wala pa tayong lunch.” Sa kabila ng bigat ng usapan, natawa ako nang mahina, tumulo pa ang luha. Bata pa rin sila, gutom at ice cream lang ang nasa isip.
Dun ko naramdaman ang pagbabago sa sarili ko. Hindi na ako yung babaeng umalis nang umiiyak sa NAIA anim na taon na ang nakalipas. Nasasaktan pa rin ako, oo, durog pa rin ang puso ko pag naalala ko yung gabing iniwan niya ako, pero mas malinaw na ang isip ko ngayon. Hindi ko na kailangang magmakaawa o matakot sa pangalan niyang Montenegro na parang hari ng Makati. May sarili akong career, may sarili akong pera, may green card ako, at higit sa lahat, may dalawang batang handang lumaban para sa akin. Tumingin ako kay Miguel nang diretso. “Nandito kami for one month, may research collaboration ako sa Ateneo at sa St. Luke’s BGC,” sabi ko. “May ni-rent akong two-bedroom condo sa BGC, hindi kami titira sa bahay mo.”
“One month,” ulit ko para malinaw. “Sa loob ng one month na yun, pwede kang bumisita sa mga bata, pero sa public places lang, kasama ako, may oras, walang biglaang pagkuha, walang bodyguard na haharang sa airport ulit. Kung gusto mo ng legal na usapan tungkol sa custody o support, dumaan tayo sa abogado, hindi sa VIP lounge ng NAIA. Hindi na ako papayag na diktahan mo ako.” Tumango si Miguel agad, parang natatakot na bawiin ko pa ang sinabi ko. “Oo, Dr. Lim, kahit ano, kahit anong kondisyon mo, papayag ako, pangako.”
Tumayo na ako, kinuha ang maleta at mahigpit na hinawakan ang kamay nina Liam at Ellie. Binuksan ni Jake ang pinto ng lounge at hindi na kami pinigilan. Paglabas namin, hindi na sumunod ang mga bodyguard, nanatili lang sila sa gilid. Pero alam kong hindi pa tapos ang lahat, simula pa lang ito. Paglingon ko sa huling pagkakataon, nakatayo pa rin si Miguel sa gitna ng lounge, hawak pa rin ang paper bag na may laruan na hindi niya naibigay sa kambal. At sa unang pagkakataon sa anim na taon, nakita kong hindi na siya yung lalaking kayang kontrolin ang lahat sa Makati gamit ang isang tawag lang. At ako, kailangan kong maghanda para sa mas malaking laban pagdating namin sa BGC.
Sa biyahe namin sa Grab papuntang BGC, tahimik lang kaming tatlo. Si Ellie nakatulog agad sa balikat ko, si Liam nakatingin sa bintana ng kotse, pinapanood ang mga ilaw ng Makati na dati tinitirhan ko. “Mom, totoo ba yung sinabi niya? May sakit daw yung babae?” tanong ni Liam sa English. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sa anim na taong gulang ang tungkol sa cancer, sa guilt, sa maling desisyon ng matatanda. “Yes, baby, may sakit daw,” sagot ko. “Pero hindi ibig sabihin nun na tama ang ginawa niya sa atin.” Tumango si Liam, parang naintindihan niya.
Pagdating namin sa condo, maliit lang pero malinis, may dalawang kwarto at maliit na kusina. Dun ko naramdaman na kahit pagod, ligtas kami. Binuksan ko ang cellphone at nakita kong may email na mula sa isang law firm sa Makati na dati kong kliyente nung nagtatrabaho pa ako sa ospital, nag-aalok ng libreng consultation. Agad akong nag-reply, sinabi kong kailangan ko ng tulong sa custody. Maliit na desisyon pero importante, kailangan kong protektahan ang mga bata hindi sa takot kundi sa batas. Hindi na ako yung babaeng aalis na lang na walang dala.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
