Bahagi 4
Pitong taon ang lumipas at sa BGC mismo kami muling nagkita ni Miguel kasama ang kabit niya at ang anim na taong gulang kong anak na kamukha niya

BGC High Street, Sabado ng hapon. Mainit pero maraming tao. Hawak ko ang kamay ni Elise, kakagaling lang namin sa bookstore. May suot siyang puting dress at may dalang maliit na slime na kakabili lang. Anim na taon na siya, bibo, at sobrang daldal.

“Liza?”

Narinig ko ang boses na yun bago ko pa siya nakita. Nilingon ko at nandoon si Miguel. Mas payat na siya kaysa dati, may ilang puting buhok na, pero ganun pa rin ang tindig ng isang surgeon. At sa tabi niya, nakakapit sa braso niya, si Angela.

Si Angela Cruz. Mas ayos na ang suot ngayon, naka-luxury bag, mukhang attending na sa St. Luke’s. Pero ganun pa rin ang mukha naalala ko mula sa picture na nakita ko dati sa ospital.

Magkahawak kamay sila. Parang pinapakita sa buong mundo na sa wakas nakuha na nila ang buhay na gusto nila. At ako, nakatayo sa harap nila kasama ang anak ko.

Tumingin si Elise sa lalaking hindi niya kilala at ngumiti. At nung ngumiti siya, parang may humampas kay Miguel.

Natigilan si Miguel. Nanigas ang buong katawan niya. Tinitigan niya si Elise mula ulo hanggang paa. Yung ilong, yung hugis ng mata, pati yung dimple sa kaliwang pisngi. Parang xerox copy ng mukha niya nung bata siya, yung mga lumang picture na pinakita sa akin ni Aling Gloria dati.

“Liza…” bulong niya. “Sino siya?”

Hinigpitan ko ang hawak kay Elise. “Anak ko.”

Hindi ko sinabing anak namin. Anak ko.

Si Angela ang unang nakabawi. Pilit na ngumiti pero kita sa mata ang kaba. “Ang cute naman niya. Ilang taon ka na, baby?”

“Six po,” masiglang sagot ni Elise.

Six. Mabilis nag-compute si Miguel. Pitong taon mula nung naghiwalay kami. Anim na taong gulang si Elise. Alam niyang marunong siya sa math. Alam niyang sakto.

“Imposible…” sabi ni Miguel, pero mahina. Tumingin siya sa akin, naghahanap ng sagot. “Liza, bakit hindi mo sinabi?”

Tiningnan ko siya diretso sa mata. Sa pitong taon, ngayon lang ulit ako nagsalita sa kanya nang ganito kalapit.

“Kailan ko sasabihin, Miguel? Nung araw na sinabi mong pipiliin mo si Angela? Nung nasa tea house ang nanay mo para bawiin ang BGC condo na ₱6 million at yung ₱2.5 million na stocks? O nung binlock ko kayo kasi ayokong madamay ang anak ko sa gulo niyo?”

Namutla si Angela. “Miguel, anong sinasabi niya? Anak mo?”

Hindi sumagot si Miguel. Nakatitig pa rin siya kay Elise na ngayon ay nagtatago na sa likod ko kasi natatakot sa tensyon.

“Miguel, mag-usap tayo,” sabi ko nang mahinahon pero matigas. “Pero hindi dito. At hindi kasama siya.”

Tumingin si Angela kay Miguel. “Miguel, umalis na tayo. Hindi natin kailangan ng drama dito sa labas.”

Doon pumutok si Miguel. “Drama? Angela, anim na taon! May anak ako na anim na taon at hindi ko alam!”

“At kasalanan ko ba yun?” balik ni Angela, tumaas na ang boses. “Sinabi mo sa akin noon na ayaw mo na sa kanya kasi hindi siya marunong lumaban, hindi siya nagbibigay ng anak! Tapos ngayon may anak pala kayo? Niloko mo rin ako!”

Natahimik ang ilang taong dumadaan at napatingin sa amin. Hinila ko si Elise papalayo nang konti at pinaupo sa bench. “Baby, dito ka lang ha. Mag-uusap lang si Mommy sandali.”

Bumalik ako kay Miguel. Sa wakas, lumabas na ang totoo. Hindi pala alam ni Angela na buntis ako nung naghiwalay kami. Akala niya baog ako gaya ng sinasabi ni Aling Gloria dati. Kaya pala ang lakas ng loob niyang kunin si Miguel.

“Alam mo ba, Angela,” sabi ko nang kalmado pero nanginginig ang kamay ko, “Alam mo nung una pa lang na kasal si Miguel. Pinili mo pa rin. Araw-araw kang bumibili ng breakfast? Siya ang naghahatid sa’yo? Hinayaan mo ang nanay niya na tawagin akong gahaman sa tea house para sa tatlong property na legal na akin?”

Hindi makasagot si Angela. Tumingin siya kay Miguel na parang humihingi ng tulong.

“Miguel,” sabi ko, “Wala akong hinihingi sa’yo ngayon. Hindi ko kailangan ng sustento mo. May titulo ako ng BGC condo at Makati condo, may sarili akong business na pinatayo gamit ang ₱2.5 million na iniwan mo, at may anak akong pinalaki nang mag-isa nang walang tulong niyo. Pero isang bagay lang ang hihilingin ko. Huwag mong guluhin si Elise.”

Lumuhod si Miguel sa harap ng bench kung saan nakaupo si Elise. Umiiyak na siya. “Liza, anak ko siya. Kamukha ko siya. Please, hayaan mo akong makilala siya.”

Tiningnan ko ang lalaking minsan kong minahal ng labing-isang taon. Yung lalaking pinirmahan ang annulment nang walang luha. Ngayon umiiyak siya sa harap ng anak na hindi niya nakilala.

“Gusto mo siyang makilala?” tanong ko. ” Nasa BGC kami tuwing Sabado. Nasa bookstore kami, kumakain ng ice cream. Pero hindi sa kondisyon na sisirain mo ang buhay na binuo ko. Kung gusto mo, dadaan ka sa abogado ko. Mag-uusap tayo nang maayos. Hindi yung bigla ka na lang lilitaw at aangkinin mo siya.”

Tumango si Miguel habang umiiyak. Si Angela, humakbang paatras. Tinanggal niya ang kamay niya sa braso ni Miguel.

“Miguel, pag-isipan mo. Kung totoo yan, paano na tayo? Paano na yung plano natin sa ospital?” sabi ni Angela.

Hindi siya sinagot ni Miguel. Doon ko nakita na sa pitong taon nilang dalawa, hindi pa rin pala buo ang tiwala nila. Isang bata lang na kamukha niya, gumuho na ang lahat.

Kinuha ni Angela ang bag niya at umalis. Hindi na lumingon. Naiwan si Miguel na nakaluhod, nakatingin kay Elise.

Lumapit si Elise at mahinang hinawakan ang buhok ni Miguel. “Mommy, bakit siya umiiyak?”

Yumuko ako at niyakap ko siya. “Kasi ngayon lang niya nalaman na may isang batang kasing tapang ng mommy niya.”

Tumayo si Miguel. Pinunasan niya ang mukha niya. “Liza, hindi ko hahayaan na mawala ulit kayo. Ayusin natin to. Legal, maayos.”

Tumango ako. Hindi dahil mahal ko pa siya. Kundi dahil karapatan ni Elise na malaman kung saan siya nanggaling, pero sa paraan na protektado siya.

Pitong taon na ang nakalipas mula nung iniwan ni Miguel ang lahat ng ari-arian para sa kalayaan niya. Akala niya yun na ang katapusan ng obligasyon niya. Hindi niya alam, iniwan din niya sa akin ang pinakamahalagang ari-arian na hindi nasusukat ng ₱14.5 million.

Habang papalayo kami ni Elise sa High Street, hawak niya ang slime niya at hawak ko ang kamay niya, narinig ko siyang tumawa. At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, hindi na mabigat ang dibdib ko. Magaan na ang bawat hakbang namin pauwi sa BGC condo namin, kung saan naghihintay ang bagong buhay na ako mismo ang bumuo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨