Bahagi 4
Hinarap ko silang dalawa sa opisina sa Makati at doon mismo bumagsak ang lahat ng kasinungalingan ni Carlo sa harap ng boss niya

Alas nwebe ng umaga sa Makati, nasa conference room ng opisina si Carlo. Kasama si Bea, naka-blazer na puti, parang kabado pero pilit na kalmado. Nandoon din si Sir Robert, boss nila, at si Marco na nakatayo lang sa gilid.

Pumasok ako, naka-simple na dress, dala ang folder na may resibo ng hotel at kopya ng titulo ng condo. Hindi ako sumigaw pagpasok.

“Good morning,” sabi ko. “Pasensya na, personal sana to, pero ginamit ang company budget kaya naging office issue na rin.”

Tumingin si Sir Robert sa akin, tumango. “Grace, sige, makinig kami.”

Humarap ako kay Carlo. “Carlo, sabihin mo ulit dito, sino si Bea?”

Tumingin si Carlo kay Bea, tapos sa akin. “Staff namin sa Cebu, tinulungan ako sa client.”

“Staff na nakahiga sa dibdib mo sa tren? Staff na kasama mo sa isang room sa Grand Crest na worth ₱15,000 per night? Dalawang gabi, ₱30,000, charged sa project?”

Namutla si Bea. “Ma’am, hindi po—”

Pinutol ko siya pero mahinahon. “Bea, wala akong galit sayo na personal. Pero pitong taon kaming kasal. Kung staff ka lang, bakit ka nakayakap sa mister ko?”

Doon na bumigay si Bea. “Sir Carlo po kasi sabi niya single siya, hiwalay na daw kayo.”

Tahimik. Lahat ng tao sa room nakatingin kay Carlo.

“Carlo!” halos pasigaw ni Sir Robert. “Totoo ba to? Alam mo bawal ang ganitong expense na personal? At nagsinungaling ka pa sa client report mo na mag-isa ka lang sa hotel?”

Yumuko si Carlo. Sa unang pagkakataon sa pitong taon, nakita kong wala siyang maisagot na palusot.

“Grace, sorry. Nagkamali ako. Hindi ko alam kung paano nagsimula. Naging malapit kami ni Bea sa Cebu, akala ko walang makakaalam. Mali ako,” sabi niya, boses mahina.

“Akala mo walang makakaalam kasi nasa Cebu ka? Akala mo hindi ako sasama sa tren? Pitong taon akong nag-adjust sa schedule mo, sa mga ‘busy ako, love’, sa mga ‘may meeting’. Lahat ng mami na kinain ko mag-isa, lahat ng gabi na wala ka, inintindi kita. Tapos ito lang pala.”

Umiyak ako pero hindi ako huminto magsalita. Kasi kung hihinto ako, baka matakpan ulit ng sorry niya.

“Carlo, hindi ko na hihilingin na bumalik ka. Gusto ko lang malinaw. Itong condo sa Quezon City, ₱3.5 million, nakapangalan sa akin. Yung down doon galing sa ipon ko. Yung joint account natin na ₱800,000, hahatiin natin nang patas pero yung kalahati ko, sa akin na. Hindi mo na pwedeng galawin. At itong project sa Cebu, ayusin mo sa boss mo.”

Tumingin si Sir Robert kay Carlo. “Carlo, simula ngayon, tanggal ka muna sa Cebu project. Mag-leave ka ng one week, ayusin mo personal mo. At yung ₱30,000 na hotel, ikaw magbabayad, hindi company. Isusulat ko to sa HR.”

Tumango si Carlo, parang batang napagalitan. Si Bea naman umalis na ng room, umiiyak, dala ang bag niya.

Pagkatapos ng meeting, lumabas kaming dalawa ni Carlo sa hallway.

“Grace, saan ako pupunta?” tanong niya.

“Sa labas ng buhay ko,” sabi ko. “May dalawang araw ka para kunin ang gamit mo sa condo. Yung susi, iwan mo sa guard. Hindi na tayo pwedeng magsama sa iisang bubong habang nagsisinungaling ka pa rin.”

Hindi siya nakasagot. Tumingin lang siya sa sahig.

Umuwi ako mag-isa sa Quezon City. Pagdating ko, nilinis ko ang buong condo. Tinapon ang kalahating basong tubig, nilabhan ang kurtina, binuksan ang bintana.

Si Marco nag-message, “Ate, okay ka lang? Nandito lang kami.”

Nag-reply ako, “Okay ako, Marco. Salamat.”

Kinabukasan, nagpunta ako ng BGC, nag-enroll sa pottery class na matagal ko nang gustong gawin pero laging sinasabi ni Carlo na sayang sa pera. Ngayon, ako na ang magde-decide kung saan ko gagastusin ang pera ko.

Isang buwan ang lumipas, nalipat na si Carlo sa isang apartment sa Pasig. Nag-file ako ng legal separation, maayos naman dahil malinaw ang titulo at bank account. Wala nang sigawan.

Minsan dumadaan pa rin ang tren sa panaginip ko. Pero hindi na yung dating eksena. Ako na yung nasa window seat, mag-isa, may dalang mami, at ang ganda ng langit sa labas. Alam kong sa susunod na biyahe, ako na ang pipili kung sino ang katabi ko, at hindi na ako papayag na may nakahiga sa dibdib ng katabi ko habang ako ang niloloko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨