Bahagi 4
Akala ko hanggang pag-iyak na lang ako pero nang harapin ko si Carlo at ang kabit niya sa barangay hall, doon ko nabawi ang tapang ko at ang titulo ng bahay namin

Pagkalipas ng dalawang linggo, pinatawag kami sa barangay hall sa Quezon City para sa mediation. Requirement daw bago mag-file ng kaso sa korte. Ayaw kong bumalik ng Maynila pero sabi ni Atty. Liza kailangan kong humarap. Kasama ko siya, at may dala kaming folder na makapal.

Pagpasok ko, nandoon na si Carlo. Maayos ang suot, parang papasok sa opisina. Kasama niya ang nanay niya at si Bianca. Si Bianca payat, maputi, naka-white dress, buhat si Ethan. Si Ethan tahimik lang, nakatingin sa sahig.

Pagkakita ko sa kanilang apat na parang isang pamilya, hindi ako nasaktan tulad ng inaasahan ko. Naawa ako. Naawa ako sa sarili ko dati na akala ko kailangan kong makipagkompetensya sa ganito.

Naupo ako. Sabi ng chairman, “Pag-usapan natin nang maayos para sa mga bata.”

Si Carlo ang unang nagsalita. “Chairman, gusto ko lang bumalik ang asawa ko at mga anak ko. Nagkamali ako pero anak ko si Ethan. Responsibilidad ko siya. Si Grace bilang asawa dapat intindihin iyon. Hindi ko naman siya pinabayaan, binigyan ko siya ng bahay, ng pera.”

Tiningnan ko siya. Yung tono niya parang amo na nagbibigay ng allowance sa kasambahay. Hindi na ako yung dating Grace na iiyak lang.

Tumayo si Atty. Liza at nilapag ang folder. “Chairman, bago po tayo mag-usap ng feelings, pag-usapan po muna natin ang batas. Itong condo sa BGC na conjugal property, bakit po na-donate sa nanay ni Mr. Mendoza walong buwan na ang nakakaraan nang walang pirma ni misis? Ito po ang titulo ng lupa na original na may pangalan nilang dalawa. At ito po ang deed of donation na may pirma lang ni mister.”

Nanahimik ang nanay ni Carlo. Si Carlo namula.

Sunod nilabas ni Atty. Liza ang bank statements. “Ito po ang ₱2.5 million na tinransfer ni mister sa nanay niya sa loob ng isang taon na nakalagay na investment. At ito po ang ₱350,000 na loan daw kay Ms. Bianca na walang bayaran hanggang ngayon. At ito po ang audio recording mula sa dashcam ng kotse ni mister kung saan pinagplanuhan nila ni Ms. Bianca kung paano iuwi si Ethan at paano pilitin si misis na mag-alaga.”

Pinatugtog ni Atty. Liza ang maikling parte. Boses ni Carlo, malinaw na malinaw, “Malambot ang puso ni Grace. Iiyak lang yan ng ilang araw tapos papayag din.”

Narinig iyon ni Bianca at biglang tumingin kay Carlo. Si Ethan nagsimulang umiyak. Ang chairman napakunot ang noo.

“Mr. Mendoza, totoo ba ito?”

Hindi nakasagot si Carlo. Tapos si Bianca ang nagsalita, nanginginig.

“Grace, sorry. Hindi ko alam na ganyan ang plano niya. Sabi niya hiwalay na kayo. Sabi niya papayag ka kasi mabait ka.”

Tiningnan ko si Bianca. Hindi ko siya kinamuhian. Pagod na akong mamuhi.

“Bianca, hindi kita kaaway. Pero si Ethan hindi ko responsibilidad. May nanay siya. At may tatay siya. Hindi ako.”

Tumayo si Carlo, pilit pa ring matapang.

“Grace, kung hindi mo aalagaan si Ethan, hindi mo makukuha ang kahit anong piso sa akin! Wala kang pera, wala kang trabaho na stable! Saan ka kukuha ng pangbuhay sa mga bata?”

Doon ako ngumiti. Yung ngiting hindi na takot.

“Carlo, limang taon akong walang stable na trabaho kasi sinabi mo na ikaw na bahala, mag-focus ako sa mga bata. Pero may tinapos ako. Financial Law. Hindi ako bobo. Habang nagtatago ka ng titulo ng lupa at bank account, nag-ipon ako. Yung apartment sa Tagaytay, sa akin iyon. Yung bank account na ginagamit ko ngayon para sa mga bata, akin iyon. Yung ebidensya na hawak ko, hindi galing sa langit. Galing sa kapabayaan mo.”

Nilapag ko ang huling papel. Enrollment form nina Emma at Liam sa bagong school sa Tagaytay, gamit ang apelyido ko. At authorization na ako ang sole guardian habang pending ang kaso.

“At hindi ko kailangan ng piso mo para palakihin ang mga anak ko. Kailangan ko lang na lumayo ka at ayusin mo ang kalat mo.”

Natahimik ang buong barangay hall. Yung nanay ni Carlo biglang nagsalita, “Grace, iha, pag-usapan natin, pamilya pa rin tayo. Ibabalik namin ang titulo.”

Sagot ko, “Tita, pamilya po ang tawag kung may respeto. Ang ginawa niyo, pagtatago ng conjugal property. Hindi na po ako babalik sa pamilyang kailangang itago ang titulo ng lupa para lang masabing akin ang bahay.”

Si Carlo napaupo. Hawak ang ulo. Si Ethan umiiyak pa rin sa kandungan ni Bianca.

Sabi ng chairman, “Mukhang hindi na talaga pwede ang areglo. I-refer na natin ito sa korte para sa custody at annulment. At yung titulo, kailangan niyong ayusin Mr. Mendoza, kasi may prima facie na fraud.”

Lumabas kami ni Atty. Liza na magkahawak-kamay. Sa labas, malakas ang araw ng Quezon City. Mainit pero maliwanag.

Pag-uwi sa Tagaytay kinagabihan, sinalubong ako nina Emma at Liam ng yakap. “Mama, may star ako sa school!” sabi ni Emma. Si Liam may dalang drawing na naman, tatlong tao pa rin, pero ngayon may aso na.

Niyakap ko sila nang mahigpit. Wala na kaming malaking condo sa BGC. Wala na kaming sasakyan na may dashcam. Pero mayroon kaming maliit na apartment na tahimik, may veranda na may puno, at may bagong school na malapit.

Makalipas ang isang buwan, dumating ang order mula sa korte. Temporary sole custody sa akin. At freeze order sa condo at sa bank account na may ₱2.5 million. Kailangang ibalik ang titulo ng lupa sa dati, na may pangalan naming dalawa habang nililitis ang kaso. Si Carlo kailangan magbigay ng sustento na ₱25,000 kada buwan para kina Emma at Liam, hindi para patahimikin ako kundi dahil obligasyon niya bilang tatay.

Si Bianca hindi na nagparamdam. Nabasa ko sa Facebook na bumalik siya sa Cebu kasama si Ethan. Hindi ko alam kung magkasama pa sila ni Carlo. Wala na akong pakialam.

Isang gabi, habang naghuhugas ako ng plato, lumapit si Liam. “Mama, saan na si Papa?”

Lumuhod ako para magkapantay kami. “Si Papa may ibang bahay na inaayos. Pero tayo, may bahay na tayo dito. At si Mama nandito lagi.”

Tumango siya. Parang naintindihan, parang hindi. Pero okay lang. Hindi ko kailangang ipaliwanag lahat ngayon. Ang mahalaga, alam niyang safe siya.

Ngayon, anim na buwan na mula nung gabing iuwi ni Carlo si Ethan. Nasa Tagaytay pa rin kami. Nag-freelance pa rin ako sa gabi kapag tulog na ang mga bata. Si Emma marunong nang magbasa ng English at Tagalog. Si Liam hindi na nagigising sa gabi na umiiyak.

Minsan may mga gabi pa rin na naalala ko yung tasa ng tsaa na binigay ko kay Carlo. Yung huling respeto. Pero hindi na masakit. Parang peklat na lang na nagpapaalala na minsan kailangan mong basagin ang tasa para matauhan ka na hindi ka kasambahay sa sarili mong bahay.

At sa tuwing tinitingnan ko ang veranda namin na may sampay na maliliit na damit at may tunog ng mga bata na naglalaro, alam kong tama ang desisyon ko. Hindi ko kinailangan ng malaking away. Hindi ko kinailangan ng sigawan. Kinailangan ko lang ng tapang na isara ang pinto nang mahinahon at huwag nang lumingon.

Ngayon may bago na kaming mundo, kaming tatlo lang, at sa wakas payapa na.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨