Bahagi 3
Akala nila tatapusin ako ni Anton pero ako mismo ang naglatag ng mga resibo at nalaman kong peke rin pala ang tatlong minahan ng ginto niya.

Pagkasabi ko niyon, parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong sala. Si Anton nanigas, pero mabilis siyang nakabawi. Tumawa siya nang malakas at sinabing ang lakas daw ng loob ng isang manugang na puro bag lang ang alam.

Sabi niya, “Miss Angela, kung gusto mong magpa-cute, bumalik ka sa Greenbelt. Huwag dito.”

Hindi ako sumagot agad. Binuksan ko yung folder. Hindi ko naiintindihan lahat ng legal terms, pero nakikita ko ang mga pangalan ng minahan. Tatlong minahan sa Africa at South America daw. May nakalakip na assay report at bank certificate na nagsasabing nasa ₱50 bilyon ang value.

Tinaas ko ang papel at ipinakita kay Ate Liza. Si Ate Liza, sanay sa ganyan. Kinuha niya agad at binasa. Kumunot ang noo niya.

“Angela, saan mo nakita na peke ang relo?” tanong ni Ate Grace, seryoso pero hindi na galit.

“Sa Greenbelt, araw-araw kong nakikita ang totoo. Yung Patek na Nautilus na may diamond, yung marker sa 12 o’clock hindi kailanman tabingi. Yung clasp niya, platinum dapat, hindi gold-plated na naninilaw. Yung sa kanya, halatang replica na ₱15,000 lang sa Greenhills,” sabi ko.

Tahimik si Ate Liza tapos binulungan si Ate Grace. “Grace, yung report na ito, luma. 2019 pa. At yung bank na nag-issue, nagsara na noong 2021.”

Doon ko nakita na namula ang leeg ni Anton. Tumayo siya at hinablot ang folder pabalik.

“Wala kayong karapatang hawakan yan. Pirmahan niyo na lang at kunin ang ₱30 bilyon,” sigaw niya.

Si Miguel humarang ulit. “Huwag mong sigawan ang asawa ko.”

Si Don Ramon naman, kahit pagod, nagsalita. “Anton, kung totoo yang tatlong minahan mo, bakit ka naka-replica? Ang tunay na may-ari ng ginto, hindi magsusuot ng peke.”

Napangisi si Anton pero kita sa mata niya ang kaba.

Ako, masakit ang dibdib ko. Hindi dahil sa sinigawan ako. Masakit kasi naisip ko kung paano ako tinrato ng pamilya ko dati. Akala nila wala akong kwenta kaya tinatago nila ako. Pero ngayon naiintindihan ko na kaya nila ako tinatago kasi mahal nila ako. Natatakot silang masaktan ako.

At sa unang beses, hindi ako nasaktan na tawagin nilang walang alam sa finance. Kasi yung pagiging maarte ko pala, yun pa ang magliligtas sa kanila.

Tumingin ako kay Ate Grace. “Ate, pwede niyo ba i-check yung minahan? Tawagan niyo yung contacts niyo sa London at New York. Ako, i-che-check ko yung relo at yung mga papeles niya gamit ang mga kakilala ko sa auction.”

Si Ate Grace tumango agad. Sa unang beses, hindi niya ako tinignan na parang bata.

“Ano ka ba, Angela, auction ng bag lang alam mo,” sabi ni Ate Liza dati. Ngayon siya mismo ang nagsabi, “Sige, tulungan mo kami. Ikaw ang nakakita ng butas.”

Si Anton sinubukang tumawa ulit. “Seryoso ba kayo? Maniniwala kayo sa babaeng adik sa Hermès】 kaysa sa akin na may tatlong minahan?”

Hindi ko siya pinatulan. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang manager ng Patek boutique sa BGC at ang kaibigan kong authenticator sa Sotheby’s Manila. Pinicturan ko ang relo ni Anton nang palihim kanina habang bumababa ako. Sinend ko.

Makalipas ang sampung minuto, dumating ang reply. “Angela, fake. Super fake pero fake pa rin. Yung movement hindi Swiss.”

Pinakita ko kay Don Ramon. Si Don Ramon tumingin kay Anton nang diretso.

“Anton Sy, ilang taon ka nang nagpapanggap?” tanong ni Don Ramon.

Namula si Anton. “Isang relo lang yan! Anong kinalaman niyan sa minahan?”

“Malaki,” sagot ko. “Kasi kung totoong may ₱50 bilyon ka sa ginto, bibili ka ng totoong Patek na ₱8 milyon. Hindi ka magsusuot ng peke. Ibig sabihin, wala kang pera o ayaw mong gumastos kasi alam mong malulugi ka.”

Natahimik ang buong sala.

Si Ate Grace kumuha ng laptop at nagsimulang mag-type. Si Ate Liza tumawag sa dati niyang kasamahan sa isang fund sa Singapore. Ako nakaupo lang sa tabi ni Miguel, pero hindi na ako yung babaeng nakatago sa likod.

Pagkatapos ng isang oras, may lumabas na report si Ate Grace. Yung tatlong minahan, isa pala abandoned na since 2020, yung isa may kaso sa local government doon, at yung isa nakasangla na sa ibang bangko sa Dubai. Hindi na pwedeng gamiting collateral ulit.

Doon ko nakita ang takot sa mata ni Anton. Hindi galit, takot.

Sinubukan niyang manakot. “Kahit peke ang relo, hawak ko pa rin ang credit lines ninyo. Kaya ko pa rin kayong ilubog.”

Pero ngumiti si Ate Liza. “Hindi na. Kasi pag nalaman ng mga bangko na peke ang collateral mo, sila pa ang maghahabol sa iyo for fraud.”

Ako naman, may maliit na desisyon akong ginawa. Tumayo ako at hindi na bumalik sa second floor. Umupo ako sa bakanteng upuan sa tabi ni Don Ramon, sa main table kung saan nagmi-meeting ang pamilya.

Sabi ko, “Papa, simula ngayon, dito na ako uupo. Hindi na ako sa sofa lang.”

Tinitigan ako ni Don Ramon at sa unang beses, ngumiti siya nang may pagmamalaki.

“Simula ngayon, ikaw na ang bahala sa lahat ng authentication ng grupo. Lahat ng binibili at binibenta, ikaw ang titingin.”

At doon ko naramdaman na hindi na ako yung pang-walong manugang na display. Pero hindi pa tapos ang laban.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖