Bahagi 3
Hindi ko binuksan agad ang email ni Carla.

Tinitigan ko lang ang subject: “For Angela – kailangan mong malaman ang totoo bago ka tuluyang maging Reyes.”

Nasa Cubao studio pa rin ako, mag-isa, alas-nuwebe na ng gabi. Si Carlo nasa BGC condo niya, nag-iwan ng message na “tawagan mo ako pag ready ka nang kausapin siya.” Pero hindi si Carla ang kinakatakutan ko. Ang kinakatakutan ko ay kung totoo ba talaga ang pitong taon na kwento na pinaniwalaan ko.

Binuksan ko rin sa wakas. Maikli lang ang email, pero may tatlong naka-attach na scanned documents.

Una, medical record mula sa ospital sa Makati kung saan na-confine si Carlo noong bumagsak siya. Nakalagay doon, blood type AB si Carlo. Si Carla, blood type O. Hindi sila compatible para sa direct transfusion na sinasabi niya. Ang nag-donate talaga ay anonymous donor mula sa blood bank, hindi si Carla. Pangalawa, minutes ng board meeting ng Reyes Group dalawang taon na ang nakalipas. Nakasaad doon na si Carla mismo ang nag-suggest na i-extend ang contract marriage nang tatlong taon kapalit ng pag-maintain ng investor confidence, at pumayag si Carlo dahil sa pressure ng parents niya. Hindi si Carlo ang nag-initiate ng extension. Pangatlo, sulat-kamay ni Lola Corazon mismo, photocopy, nakasulat: “Ang 30% shares ay regalo sa magiging apo kong manugang na mag-aalaga sa pamilya, hindi sa kontrata. Kung hindi magtatagal, ibabalik sa pamilya.”

Nanginig ang kamay ko.

Tinawagan ko si Lola Corazon. Umiiyak siya sa kabilang linya. “Angela, matagal ko nang gustong sabihin. Hindi totoong nag-donate si Carla. Nandun ako sa ospital. Nagsinungaling siya kasi gusto niyang manatili. At yung 30%, ako ang nagbigay, pero sabi ko kay Carla, kapag hindi totoo ang pagmamahalan ninyo ni Carlo, dapat ibalik niya. Pero natakot ako, natakot akong masira ang kumpanya.”

Doon ko naintindihan. Hindi si Carlo ang kontrabida. Si Carlo ay taong takot manindigan dahil sa utang na loob at sa bigat ng pangalan ng Reyes. Pero si Carla, ginamit ang takot na iyon para manatili sa loob ng pitong taon.

Pumunta ako sa BGC condo kinabukasan. Naabutan ko si Carlo na nakaupo sa sahig, nakapaligid ang mga papeles ng Reyes Group. Hindi siya naligo, hindi kumain. Pagkakita niya sa akin, tumayo siya agad.

“Angela, nabasa mo na ba?” tanong niya.

Ipinakita ko sa kanya ang email. Hindi siya nagulat sa dugo. Alam na pala niya mula pa noong nakaraang taon, pero hindi niya sinabi sa akin kasi nahihiya siya na naniwala siya agad kay Carla.

“Alam mo na hindi siya compatible?” tanong ko, medyo nanginginig ang boses ko.

Tumango siya. “Nalaman ko nung nagpa-audit ang ospital. Pero… natakot akong sabihin sa’yo. Kasi kung sabihin ko, ibig sabihin inamin kong nagpaloko ako ng pitong taon. At baka isipin mong tanga ako.”

Umupo ako sa harap niya. Sa unang pagkakataon sa pitong taon, hindi ako umiyak bilang biktima. Tinitigan ko siya bilang asawa.

“Kuya Carlo, hindi ka tanga. Mabait ka lang at marunong tumanaw ng utang na loob. Pero ang kabaitan kapag walang hangganan, nagiging kahinaan. At ang kahinaan mo, ginamit ni Carla para gawin tayong malamig ang unan nang pitong taon.”

Niyakap niya ako nang mahigpit. Ang tagal naming hindi nagsalita. Amoy pa rin niya yung dati, yung amoy ng lumang punda na nilabhan ni Lola.

Tapos bigla siyang tumayo at kinuha ang cellphone niya. Tinawagan niya ang abogado ng Reyes Group. “Ihanda mo ang lahat ng documents ng 30% shares. Gusto kong malaman ng buong board na ang shares na iyon ay conditional gift, hindi bayad sa kontrata. At ipatawag mo si Carla sa video call bukas.”

Pinigilan ko siya. “Huwag mo muna siyang awayin. Ako ang kakausap sa kanya.”

Nagulat siya. “Angela?”

Sabi ko, “Pitong taon akong naghintay at nagalit sa dilim. Ngayon kasal na tayo. Hindi na ako yung 21 years old na umiiyak sa NAIA. Designer na ako, may studio, may pangalan. Hindi ko na kailangang manalo sa pamamagitan ng pagsigaw. Kailangan kong manalo sa pamamagitan ng pagiging malinaw.”

Kaya imbes na makipag-away, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Tinawagan ko ang dati kong professor sa London at ang kaibigan kong may-ari ng gallery sa Makati. Sabi ko, maglulunsad ako ng bagong collection. Ang pangalan ng collection: “Pitong Taong Malamig na Unan – The Warm Return.”

Gagamitin ko ang lahat ng sketches na ginawa ko habang mag-isa ako sa Cubao. Yung mga gown na itim, yung mga dress na may nunal na detalye sa ilalim ng mata, yung mga tela na parang dugo at luha. Ipapakita ko sa buong Manila na hindi ako replacement. Ako ang original.

At bago ko i-send ang invitation kay Carla para sa launch, nag-print ako ng isang kopya ng sulat-kamay ni Lola Corazon at ng medical record. Inilagay ko sa sobre, at sinulatan ng pangalan niya. Hindi para manakot, kundi para sabihin na alam ko na ang totoo, at handa na akong protektahan ang pamilya ko.

Nang gabing iyon, magkatabi ulit kaming natulog ni Carlo sa BGC condo. Pero sa pagkakataong ito, ako ang nagpatay ng ilaw, ako ang nag-iwan ng night light para sa kanya. Sabi ko, “Matulog ka na, Kuya Carlo. Bukas, tayong dalawa ang haharap.”