Bahagi 4
Madaling araw na nung nagising si Miguel.

Ako yung nakaupo sa tabi ng kama, nakatulog kakaiyak, hawak pa rin ang kamay niya. Yung kamay niya malamig pa rin pero gumalaw.

Dahan-dahan niyang ginalaw ang isa pang kamay at hinaplos ang buhok ko. Paos pero malinaw ang boses.

“Grace…”

Nagising ako, tinitigan siya. Wala na yung tuliro sa mata niya. Yung dati, yung pamilyar, yung malambing pag nakikita akong umiiyak dahil sa drawing, yun na ulit.

“Miguel?” bulong ko, nanginginig. “Naalala mo na ako?”

Tumango siya, hinila ako palapit at niyakap nang mahigpit, parang natatakot na mawala ako ulit. “Naalala ko na lahat, Grace. Lahat. Sorry. Sorry sa lahat ng pinagdaanan mo. Hinayaan kitang mag-isa. Ang sama kong tao, nakalimutan ko kung sino asawa ko.”

Doon na ako bumuhos, umiyak ako sa dibdib niya, lahat ng sakit ng dalawang buwan lumabas.

Bumukas ang pinto, pumasok si Tita Cynthia at si Andrea. Nakita nilang magkayakap kami, namutla si Andrea, napabuntong-hininga si Tita Cynthia, alam niyang tapos na ang laban.

Tumingin si Miguel kay Andrea, pero malamig na ang boses, bumalik yung tunay na Miguel na kilala ko, yung may respeto pero may hangganan.

“Andrea, salamat sa pag-aalaga mo sa akin nung nasa ospital ako, pero ang mahal ko ay asawa ko, si Grace. Tapos na ang nakaraan natin. Bumalik ka na sa New York, huwag ka nang mag-stay sa Manila.”

Nanginginig si Andrea, umiyak. “Pero Miguel, ako yung naaalala mo, ako yung mahal mo dati, tatlong taon lang kayo, kami apat na taon!”

“Hindi nasusukat sa taon ang pagmamahal,” sagot ni Miguel, hawak pa rin ang kamay ko. “Nung nakalimutan ko si Grace, ang puso ko hindi siya nakalimutan. Kaya kahit hindi ko siya maalala, nasasaktan ako pag nakikita ko siyang umiiyak. At ikaw, Andrea, paano mo nagawang angkinin ang paintings na alam mong mahalaga sa amin? Yung tatlong painting na yun, bawat isa may kwento ng pag-aalaga niya sa akin. Hindi mo man lang naisip na magnanakaw ka ng hindi lang painting kundi memorya?”

Hindi nakasagot si Andrea. Lumapit si Tita Cynthia, pinagalitan siya nang mahina. “Andrea, umuwi ka na muna. Mali yung ginawa mo.”

Tumakbo palabas si Andrea, umiiyak, bitbit ang designer bag niya. Alam ng lahat sa circle namin sa Makati kinabukasan, kumalat sa social media ang video ng exhibit. Yung gallery mismo ang nagbaba ng paintings niya at nag-public apology sa akin.

Naiwan kami ni Tita Cynthia sa kwarto. Lumapit siya, sa unang pagkakataon hinawakan niya ang kamay ko nang totoo, hindi pakitang tao.

“Grace, anak, sorry. Mali si Mama. Hinusgahan kita agad. Akala ko malas ka, pero ikaw pala ang nagdala ng liwanag sa anak ko. Ikaw ang nagturo sa kanya paano magmahal nang totoo. Patawarin mo ako. Mula ngayon ikaw na ang tunay na reyna ng pamilyang ito.”

Ngumiti ako, tumulo luha ko pero magaan na. “Okay lang po, Tita. Naiintindihan ko po, nag-aalala lang kayo kay Miguel.”

Isang buwan matapos gumaling si Miguel, nag-organize siya ulit ng kasal. Pero hindi na contract. Tunay na kasal. Siya mismo ang nag-design ng wedding gown ko, simple lang na white silk pero may burda ng tatlong maliliit na pusa na parang yung clay cats ng mga bata sa school. Siya mismo ang nag-drawing ng invitation, kami ni Grace na magkasama sa ilalim ng ulan sa Tagaytay, nakangiti.

Sa kasal sa isang garden sa Quezon City, lumuhod siya sa harap ko, hawak ang maliit na kahon na may singsing, nanginginig boses pero buong-buo.

“Grace, tatlong taon na ang nakalipas pinakasalan kita dahil sa kontrata, hindi kita pinahalagahan. Nung nawala memory ko, nakalimutan kita at nasaktan kita. Ngayon gusto kitang pakasalan ulit, hindi dahil sa kontrata, hindi dahil sa responsibilidad, kundi dahil mahal kita. Hindi ko alam kailan, basta isang araw paggising ko, ikaw na ang mundo ko. Kung wala ka, wala ring saysay buhay ko. Grace, papakasalan mo ba ako ulit? Sa pagkakataong ito, buong buhay kitang aalalahanin, hindi na kita makakalimutan kailanman.”

Tumango ako, umiiyak, pero masayang masaya.

Niyakap niya ako sa harap ng lahat, at sa wakas, sa ilalim ng mainit na araw ng Manila pagkatapos ng mahabang bagyo, alam kong hindi na ako mag-iisang naghihintay sa restaurant.

Simula noon, gabi-gabi may naka-ilaw pa rin sa maliit na studio namin sa Cubao, pero dalawa na kaming nagdo-drawing doon, at alam kong sa bawat guhit, naaalala niya ako.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨