Bahagi 3
Akala ko tapos na ang gulo nang umalis si Sofia, pero bumalik siya sa opisina ng mister ko at sinabi niyang siya pa rin ang tunay na asawa

Nagising ako ng alas singko ng umaga na wala si Carlo sa tabi ko. Nasa sala siya, nakaupo, hawak ang cellphone. Ang daming missed call galing sa dati niyang numero na kilala ko, kay Sofia. Ang live namin kagabi nasa 62 million views na. Ang comment section puno ng babaeng galit kay Sofia, pero may ilan pa ring nagsasabi na kawawa raw si Sofia kasi pinangakuan siya ng 5 years.

Bumangon ako at hindi ko siya kinausap. Kumuha ako ng kape. Ang marriage certificate namin nasa ibabaw ng ref, kung saan ko iniwan kagabi. Ang plane ticket ni Sofia na printout, katabi nito. Dalawang papel lang pero bigat na bigat sa pakiramdam.

Alas otso, umalis si Carlo papuntang opisina niya sa Makati. Sabi niya may meeting daw siya na hindi puwedeng i-cancel. Hindi ko siya tinanong kung kasama si Sofia doon. Pero alam ko sa boses niya, kinakabahan siya.

Mag-isa ako sa condo namin sa BGC. Naglinis ako ng kama kung saan ako nag-live. Ang lipstick na binenta ko kagabi, ubos na ang stocks. May pumasok na ₱2.5 million sa bank account ko na nakapangalan lang sa akin, hindi joint account. Iyon ang unang beses na may pera akong ganun kalaki na ako lang ang may kontrol.

Tanghali, tumawag ang sekretarya ni Carlo. Si Ate Trining na matagal ko nang kilala. Sabi niya, Maam Mara, nandito po si Maam Sofia sa opisina. Gusto po kayong kausapin ni Sir Carlo. Hindi ko alam kung bakit kinabahan ako. Hindi dahil sa selos, kundi dahil alam kong may sasabihin na naman si Sofia na magpapagulo ulit.

Pumunta ako sa Makati. Pagpasok ko sa opisina ni Carlo, nandoon si Sofia. Naka-blazer, mukhang pagod sa biyahe pero ayos na ayos pa rin. May dala siyang lumang yearbook ng high school nila sa Quezon City. Binuklat niya sa harap ko. Sabi niya, tingnan mo, kami ni Carlo mula pa bata, ikaw dumating ka lang nung 2021.

Hindi ako sumagot agad. Tinitigan ko si Carlo. Sabi ni Sofia, nangako si Carlo na hihintayin siya ng 5 years. Sabi niya noong May 15, 2018 sa airport, “Sofia, hintayin kita, babalik ka.” Kaya raw may karapatan pa rin siya.

Doon ko nilabas ang plane ticket na dala ko. Printout lang pero malinaw ang date. Sabi ko, Sofia, ito ang ticket mo, May 15, 2018 ka umalis. Naghiwalay kayo ni Carlo nung araw na yun. Nagpakasal kami ni Carlo May 15, 2021. Tatlong taon pagitan. Saan ang pangako na 5 years? Kung naghintay siya ng 5 years, dapat 2023 pa siya nagpakasal, pero 2021 pa lang kinasal na kami. Ibig sabihin, tapos na kayo bago pa man ako dumating.

Namula si Sofia. Sabi niya, hindi, sinabi ni Carlo na kahit 5 years, hihintayin niya ako. Pero si Carlo mismo ang sumagot. Sabi niya, Sofia, sinabi ko yun nung 18 tayo, pero nung umalis ka at hindi ka nagparamdam ng isang taon, nag-break na tayo. Alam mo yan. Tumawag ako sa yo nung 2019, hindi mo sinagot.

Doon lumabas ang totoo. Hindi pala si Carlo ang nanakit kay Sofia, si Sofia ang naunang hindi nagparamdam. Umalis siya, nag-aral sa Stanford, nagkaroon ng ibang buhay. Si Carlo naghintay ng dalawang taon, pero wala siyang natanggap na tawag o sulat. Kaya nung nakilala niya ako sa isang event sa Quezon City, doon siya nagdesisyon na mag-move on.

Masakit pakinggan para sa akin. Kasi sinabi ni Carlo sa harap ni Sofia, Mara, nung una kamukha mo siya, pero nung tumagal, nakita ko na mas iba ka. Mas tahimik, mas totoo. Hindi mo ako iniwan. Si Sofia ang umalis. Doon ko naramdaman na parang sinaksak ako nang dahan-dahan. Oo, pinili niya ako sa huli, pero nagsimula ako bilang anino.

Umiyak si Sofia. Hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa hiya. Sabi niya, bumalik lang ako kasi akala ko madali lang kunin ulit si Carlo. Lahat ng kaibigan namin sa Quezon City nagsasabi na kami pa rin hanggang ngayon. Akala ko pag nag-presscon ako, matatakot ka at aalis ka.

Doon ako natauhan. Hindi na ako yung babaeng iiyak lang sa gilid. Sabi ko, Sofia, hindi ako aalis sa condo na binabayaran ng legal na mister ko. Hindi ako aalis sa kasal na may PSA copy. Kung gusto mong habulin si Carlo, dumaan ka muna sa papel na ito.

Pagkatapos ng gulo sa opisina, umuwi kaming dalawa ni Carlo na hindi nag-uusap sa kotse. Pagdating sa BGC, umakyat siya sa kwarto, ako naiwan sa sala. Tinitigan ko ang bank account ko sa cellphone. ₱2.5 million. Pera ko yun galing sa live, galing sa pagtayo ko para sa sarili ko, hindi galing kay Carlo.

Doon ako nagdesisyon ng isang maliit pero mahalagang bagay. Kinuha ko ang marriage certificate namin at ang print ng plane ticket ni Sofia, nilagay ko sa isang envelope at tinago ko sa sarili kong drawer na may susi, hindi sa drawer naming dalawa. At yung pera sa bank account ko, hindi ko ililipat sa joint account namin. Iiwan ko sa pangalan ko lang. Hindi dahil hindi ko mahal si Carlo, kundi dahil kailangan kong matutong tumayo nang hindi laging nakasandal sa kanya.

Kinagabihan, habang kumakain kami, sinabi ko kay Carlo, bukas sasamahan mo ako sa City Hall sa Quezon City, kukuha tayo ng certified true copy ng marriage certificate natin, at gusto kong ikaw mismo ang magpost sa Facebook mo na ako ang asawa mo, hindi ako kabit.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Humarap ako kay Sofia sa huling pagkakataon sa condo namin sa BGC at sinabi kong hindi na ako papayag na tawagin akong kabit kailanman

Kinabukasan, maaga kaming pumunta ni Carlo sa Quezon City Hall. Kumuha kami ng bagong certified true copy ng marriage certificate namin. Habang naghihintay sa pila, hawak niya ang kamay ko nang mahigpit. Sabi ng staff doon, Maam, 2021 pa kayo kasal, bakit ngayon lang kayo kukuha ng bagong kopya. Ngumiti lang ako at sabi ko, kasi may kailangang patunayan ulit.

Pagbalik namin sa BGC, nag-post si Carlo sa Facebook niya. Hindi mahabang post, pero malinaw. Picture namin dalawa na hawak ang marriage certificate, at caption na, “Si Mara de los Santos Rivera ang legal at nag-iisang asawa ko mula May 15, 2021. Kasal kami sa Quezon City Hall, may PSA record. Si Sofia Cruz ay childhood sweetheart ko lang at naghiwalay kami noong 2018 bago pa man ako ikasal. Tigilan na ang pagtawag sa asawa ko na kabit.” Pagka-post niya, 10k shares agad.

Akala namin tapos na. Pero alas tres ng hapon, dumating si Sofia sa lobby ng condo namin. Hindi siya pinapasok ng guard, pero tumawag siya sa intercom. Sabi niya, Mara, mag-usap tayo ng maayos, nasa baba ako. Sabi ni Carlo, huwag mo nang harapin. Pero sabi ko, haharapin ko, pero sa huling pagkakataon.

Bumaba ako mag-isa. Nandoon si Sofia, may dalang maleta. Hindi na siya mukhang matapang tulad nung nasa presscon sa BGC. Payat siya, puyat. Sabi niya, Mara, aalis na ako bukas pabalik ng Amerika, pero gusto kong linawin mo sa mga tao na hindi ako kabit. Sabi ko, Sofia, ikaw ang nagsimula ng lahat. Nag-presscon ka at tinawag mo akong kabit sa harap ng buong Maynila.

Umupo kami sa bench sa labas ng condo. Doon siya umamin. Sabi niya, hindi na maganda ang buhay ko sa Amerika. Natapos ang PhD ko sa Stanford pero hindi ako nakakuha ng trabaho na gusto ko. Na-expire ang visa ko at kailangan kong umuwi. Akala ko pag bumalik ako kay Carlo, madali lang, kasi nangako siya dati. Hindi ko alam na kasal na kayo. Nung nalaman kong kasal na kayo, nagalit ako, kaya nag-presscon ako.

Doon lumabas ang tunay na butas niya. Hindi pag-ibig ang nagpabalik sa kanya, kundi takot na wala na siyang mapuntahan. Sinabi niya na ginamit niya ang kwento ng 5 years para kaawaan siya ng mga tao. Pero ang totoo, siya ang unang nang-iwan.

Sabi ko, Sofia, alam mo ba kung ano ang ginawa mo sa akin? Tatlong taon akong naging tahimik na misis, hindi ako nagpo-post, hindi ako sumasali sa gulo. Tapos isang araw gigising ako at buong Maynila tinatawag akong kabit. Alam mo ba kung gaano kahirap patunayan na hindi ka kabit kahit may papel ka?

Umiyak siya. Sabi niya, pasensya ka na, Mara. Hindi ko naisip na may masasaktan ako. Akala ko laro lang ito ng mga mayayaman sa Makati at BGC.

Sabi ko, hindi ito laro. Kasal ito. At ang kasal na ito, may marriage certificate na may tatak ng Quezon City Hall, may pirma ni Carlo at pirma ko, at may plane ticket mo na nagpapatunay na umalis ka noong May 15, 2018. Hindi mo mabubura yun ng presscon lang.

Nung oras na yun, bumaba si Carlo. Hindi siya sumigaw. Lumapit siya at tumayo sa tabi ko. Sabi niya kay Sofia, Sofia, tapos na tayo noong 2018 pa. Hindi kita hinintay ng 5 years dahil iniwan mo na ako. Naghintay ako ng 2 years, tapos nakilala ko si Mara. Si Mara ang nag-alaga sa akin nung may sakit ang mama ko, si Mara ang kasama ko nung nalugi ang una kong negosyo. Hindi siya kamukha mo lang, siya si Mara.

Napaupo si Sofia. Sabi niya, Carlo, mahal mo pa ba ako kahit konti? Sabi ni Carlo, mahal kita bilang kaibigan, bilang kababata sa Quezon City, pero hindi na bilang asawa. Asawa ko si Mara.

Doon ko ginawa ang pagprotekta sa sarili ko. Kinuha ko ang cellphone ko at pinatay ang recording ng intercom na nagre-record pala sa lobby, para hindi na kumalat pa ang video ni Sofia na umiiyak. Sabi ko sa guard, pakidelete na lang po yung file, tapos na po ito. Ayaw ko nang may isa pang viral video na sisira sa kanya. Gusto ko tapusin nang tahimik.

Sabi ko kay Sofia, bukas pag alis mo papuntang Amerika, huwag ka nang babalik para manggulo. Kung gusto mong ayusin buhay mo sa Amerika, ayusin mo, pero huwag mo nang idamay ang kasal namin. At yung sinabi mong probinsyana ako, oo, taga-Pampanga ako, ampon ako, pero may sarili akong bank account ngayon na may ₱2.5 million galing sa pinaghirapan kong live. Hindi ko kailangan ng pera ni Carlo para patunayan na may halaga ako.

Tumango si Sofia. Sabi niya, salamat, Mara. Hindi ko inakala na ikaw pa ang magpoprotekta sa akin sa huli.

Umalis si Sofia kinabukasan. Nakita ko sa Instagram ng isang kaibigan niya, nasa airport na siya, pabalik ng California. Wala nang presscon, wala nang post. Yung hashtag na #ChildhoodSweetheartNiCarloIbinukingAngKabit, napalitan ng #MaraAngTunayNaMisis. Maraming babae ang nag-message sa akin, sabi nila natuto sila na dapat may hawak silang sariling kopya ng marriage certificate at sariling bank account.

Si Carlo at ako, hindi naging perpekto agad. Nag-usap kami nang matagal sa condo. Sabi ko, Carlo, kung gusto mong manatili ang kasal na ito, kailangan mong hindi na ako ikumpara kay Sofia kahit kailan. Sabi niya, Mara, simula ngayon, ikaw lang ang titingnan ko. At totoo naman, mula noon, siya na mismo ang nagluluto ng almusal namin, siya na ang nag-aayos ng mga papeles ng negosyo namin na sinasama na ang pangalan ko.

Isang linggo pagkatapos umalis ni Sofia, nag-live ulit ako. Pero hindi na para patunayan na hindi ako kabit. Nag-live ako para magbenta ulit ng lipstick, pero sa pagkakataong ito, kasama ko si Carlo sa tabi ko, at sa likod namin nakasabit ang marriage certificate namin na naka-frame na. Sabi ko sa live, “Dati tinawag akong kabit, ngayon ito ang sagot ko, legal na misis na may sariling bank account.”

Kumita ulit ang live ng mahigit ₱1 million. Pero mas mahalaga, maraming babae ang nanood at nagsabi na natuto silang huwag matakot ipaglaban ang papel nila.

Ngayong gabi, habang nakahiga kami ni Carlo sa kama kung saan ako nag-live dati na nakapantulog, hawak ko pa rin ang marriage certificate namin na kinuha namin sa Quezon City Hall, at alam kong bukas pag gising ko, ako pa rin ang gigising bilang legal na misis sa bahay na ito, may sariling pera sa bank account, at may mister na sa wakas natutong tumayo sa tabi ko hindi sa harap ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨