Bahagi 3
Akala ko malaya na ako sa New York, pero pagbalik ko sa Cebu nalaman kong si Bianca ang sumira sa titulo ng lupa ni mama.

Lumapag ang eroplano ko sa Mactan-Cebu International Airport ng madaling araw. Wala akong sinabihan na uuwi ako. Gusto ko munang makita ng sarili kong mata ang bahay namin sa Carcar. Ang bahay na bato na minana pa ni mama sa lola niya, yung may malaking akasya sa harap, yung kung saan ako lumaki.

Pagdating ko sa barangay namin, nagulat si Aling Nena. Payat na siya, pero malakas pa rin ang boses. “Amara! Bumalik ka na! Akala namin hindi ka na babalik dito sa Cebu!” Niyakap niya ako ng mahigpit. Amoy pawis at sampaguita. Dinala niya ako sa bahay. Ang gate, may bagong kandado. Hindi ko susi ang nakalagay.

“Si Bianca yan,” bulong ni Aling Nena. “Isang linggo na siyang pabalik-balik dito. Sabi niya, binili na raw niya ang lupa. May pinapakita siyang papel, may pirma ng mama mo raw. Sabi ko, imposible, kasi alam kong hindi magbebenta ang mama mo ng lupa. Diyan ka niya pinalaki.”

Pumasok ako sa bakuran sa pamamagitan ng likod. Ang akasya, nandoon pa rin. Ang lumang poso, nandoon pa rin. Pero ang bintana ng kuwarto ni mama, bukas. May ilaw sa loob. Si Bianca, nandoon, kasama ang anak niyang 4 years old. Nakaupo siya sa sahig, binubuklat ang mga gamit ni mama.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko. Malamig ang boses ko, pero nanginginig ang kamay ko.

Nagulat si Bianca. Tumayo siya agad, niyakap ang anak niya. “Ate Amara, nandito ka pala. Kinuha ko lang yung mga gamit na naiwan ni Tita. Sabi mo kasi dati, wala ka nang pakialam sa bahay na ito.”

“Hindi ko sinabing sa’yo na. At hindi mo bahay ito. Nasaan ang titulo ng lupa?”

Inilabas niya ang isang folder. Isang photocopy ng titulo. May pirma nga ng mama ko, pero halatang pineke. Kilala ko ang sulat-kamay ni mama. Maayos, maliliit, parang sulat ng teacher. Itong nasa papel, malaki, magulo. At ang petsa, 2019. Noong 2019, nasa ospital na si mama, hindi na makasulat.

“Bianca, pekeng pirma ito. Alam mo yan.”

Hindi siya sumagot kaagad. Tumingin siya sa anak niya, tapos sa akin. Biglang umiyak. “Amara, kailangan ko ng pera. Malaki ang utang ko sa Cebu. Yung batang ito, hindi kay Miguel. Sa ex-boyfriend ko sa US. Iniwan kami. Kailangan kong bayaran ang condo namin sa Quezon City, kailangan kong buhayin ang anak ko. Nakita ko ang bahay ninyo, walang nakatira, akala ko pwede ko nang ibenta.”

Doon ko nalaman ang buong katotohanan. Hindi lang pala ang jade bracelet ang ninakaw niya. Pati ang kuwento ng buhay ko, gusto niyang angkinin. Noong napulot niya ang bracelet ko sa Carbon sa halagang ₱500 lang, nakita niya ang resibo na may pangalan ko sa likod, Amara Cruz, Carcar. Sinundan niya ako. Nalaman niyang ampon ako, walang kapatid, at may kaunting lupa sa Carcar na malapit sa highway. At doon siya nagplano.

Nasaktan ako, pero sa unang pagkakataon, malinaw ang isip ko. Hindi na ako yung 15 anyos na batang takot at nalilito. Hindi na rin ako yung misis sa Forbes Park na tahimik lang habang sinasabihang kamukha ng iba. Alam ko na kung sino ako.

Tinanong ko siya, “Yung bata, sinabi mo kay Miguel na anak niya para pilitin siyang makipaghiwalay sa akin?”

Tumango siya, umiiyak pa rin. “Oo. Akala ko pag nalaman ni Miguel na may anak kami, iiwan ka niya agad. At tama ako, iniwan ka niya.”

“At yung bank account? Sinubukan mong kunin ang pera sa joint account namin?”

“Oo. Kailangan ko lang ng ₱2.5 milyon para sa utang. Hindi ko naman kukunin lahat.”

Umupo ako sa sahig na kahoy na kinis na ng panahon. Ang anak ni Bianca, tahimik lang, naglalaro ng lumang kotse-kotse na laruan ko pa noong bata ako. Naawa ako sa bata. Wala siyang kasalanan.

Sabi ko kay Bianca, “Lalabas ka sa bahay na ito ngayon din. Dadalhin mo ang anak mo. Hindi kita ipapakulong, pero kukunin ko lahat ng pekeng papel mo. At simula ngayon, hindi mo na pwedeng gamitin ang pangalan ko.”

Nagtaka siya, “Hindi mo ako ipapakulong?”

“Hindi. Pero may gagawin ako.”

Kinabukasan, pumunta ako sa munisipyo ng Carcar, sa registry of deeds. Dala ko ang orihinal na titulo ng lupa ni mama, na itinago ni Aling Nena para sa akin. Malinis ang titulo, walang encumbrance, nakapangalan pa rin kay mama at sa akin bilang tagapagmana. Pumunta rin ako sa bangko sa Cebu City, sa BPI. Pinakita ko ang resibo ng Carbon at ang diary ni mama. Pina-freeze ko ang lumang joint account at nilipat ko lahat ng natitirang pera ko sa bagong account na ako lang ang may access.

At ang pinakamaliit pero pinakamahalagang desisyon na ginawa ko, pumunta ako sa isang maliit na safety deposit box sa bangko. Doon ko itinago ang buong jade bracelet, yung dalawang kalahati na magkadugtong na ngayon. Hindi ko na ibabalik kay Miguel. Hindi ko na rin ibebenta. Itatago ko para sa sarili ko. Para maalala ko na minsan, may isang batang babae na matapang na bumuhat ng isang lalaki sa gitna ng ulan.

Habang nasa Cebu ako, tumawag si Miguel. Nasa NAIA na raw siya, papuntang Cebu. Gusto raw niya akong makausap kasama ang pamilya ko at ang abogado ng De Guzman Group. Gusto raw niyang ayusin ang lahat.

Sinabi ko sa kanya, “Sige, pumunta ka sa Carcar. Dito tayo mag-usap, sa harap ng bahay ni mama, hindi sa boardroom mo sa BGC.”

Ibinaba ko ang cellphone. Tumingin ako sa akasya sa harap ng bahay. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi ako natatakot sa pag-uwi.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap ng pamilya ko sa Cebu at ng board sa BGC, sinabi ko kay Miguel na hindi na ako ang babaeng kayang bilhin ng pera niya.

Dumating si Miguel sa Carcar bandang alas tres ng hapon. Hindi siya naka-suit. Naka-puting t-shirt lang siya, maong, at sneakers. Kasama niya ang isang matandang lalaki, ang abogado ng pamilya nila, at si Dr. Reyes na tinawagan niya mula sa Cebu Doctors Hospital. Walang bodyguard, walang driver na nakaabang sa labas. Naglakad siya mula sa kanto papunta sa bahay namin, sa ilalim ng init ng araw ng Cebu.

Nandoon si Aling Nena, si Mang Jose na kapitan ng barangay, at ako. Nakaupo kami sa mga lumang upuang kahoy sa balkonahe. Sa mesa, nakalagay ang kahon ni mama, ang diary, ang titulo ng lupa, at ang jade bracelet na buo na.

Naupo si Miguel sa harap ko. Pagod ang mukha niya.

“Amara,” simula niya. “Gusto kong humingi ng tawad. Hindi lang dahil sa nagkamali ako ng tao, kundi dahil ginawa kitang pamalit.”

Tahimik lang ako. Hinayaan ko siyang magsalita.

“Alam mo, noong naaksidente ako sa Mactan Bridge, akala ko mamamatay na ako. Tapos may humila sa akin. Naka-puting dress, basa ng ulan, maliit lang pero ang lakas. Hindi ko nakita ang mukha niya nang maayos kasi malabo ang mata ko sa dugo. Ang naalala ko lang, ang amoy ng sampaguita at ang boses niya na nagsasabing babalikan niya ako. Sampung taon kong hinanap ang boses na iyon.”

“Tapos dumating si Bianca,” sagot ko.

Tumango siya. “Oo. Dumating si Bianca sa BGC, dala ang kalahati ng bracelet. Sabi niya siya yun. Gusto kong maniwala. Kasi pagod na akong maghintay. At kamukha mo siya, Amara. Noong una kitang makita sa isang charity event sa Makati, akala ko siya ang nakikita ko. Kaya pinakasalan kita. Akala ko sapat na ang kamukha.”

“At noong bumalik siya na may kasamang bata, naniwala ka agad na anak mo?”

Napayuko siya. “Oo. Kasi gusto kong maging totoo. Gusto kong maging bayani ako para sa anak ko, kahit hindi ko naman talaga kilala si Bianca. Nagpadala ako agad ng pera, naghanda ng annulment papers. Hindi ko man lang tinanong kung totoo ba ang sinasabi niya. Hindi ko man lang tinanong kung okay ka lang.”

Doon pumasok si Bianca, galing sa likod ng bahay. Hindi ko siya tinawag, pero sumunod siya. Karga pa rin ang anak. Umiiyak na naman.

“Miguel, patawarin mo ako,” sabi ni Bianca. “Hindi mo anak si Ethan. Hindi ikaw ang tatay. Nagsinungaling ako. Kailangan ko lang ng pera. Malaki ang utang ko, ₱2.5 milyon sa lending sa Quezon City. Gusto kong ibenta ang lupa ni Amara para makabayad.”

Tumingin si Miguel sa bata, tapos kay Bianca. Walang galit sa mukha niya, pagod lang.

“Bianca, bakit mo ginawa ito? Binigyan kita ng trabaho sa opisina dati, tinulungan kita. Bakit kailangan mong manloko?”

“Kasi nagseselos ako,” sigaw ni Bianca. “Noong nakita ko si Amara sa opisina mo, ang bait niya, ang tahimik, pero lahat ng tao sa opisina mahal siya. Kahit yung guard sa BGC, kilala siya. Ako, kahit may bracelet ako, hindi mo ako tinitigan ng ganoon. Kaya naisip ko, kung hindi ako ang tagapagligtas, gagawa ako ng paraan para ako pa rin ang piliin mo.”

Tumayo si Mang Jose, “Bianca, may dala kang pekeng titulo. Pwede kang makasuhan ng falsification. At yung pagtatangka mong mag-withdraw sa bank account ni Amara, pwede ring estafa.”

Napaiyak lalo si Bianca. Lumuhod siya sa harap namin ni Aling Nena. “Huwag ninyo akong ipakulong. May anak ako.”

Tumingin ako sa anak niya, si Ethan. Tahimik lang siya, nakatingin sa jade bracelet sa mesa.

Lumapit ako kay Bianca, hindi para tulungan siyang tumayo, kundi para kunin ang folder ng pekeng titulo. Pinunit ko ito sa harap niya.

“Bianca, hindi kita ipapakulong. Pero makinig ka. Kukunin mo ang anak mo, babalik ka sa Quezon City, hahanap ka ng matinong trabaho. Yung utang mong ₱2.5 milyon, hindi ko babayaran. Pero bibigyan kita ng isang buwan para umalis sa condo na binayaran ni Miguel gamit ang pera ng kumpanya. At simula ngayon, hindi mo na gagamitin ang pangalan ko, ang kuwento ko, at ang pamilya ko.”

Tumango siya, umiiyak.

Pagkatapos, hinarap ko si Miguel.

“Miguel, salamat sa pagpunta dito sa Cebu. Pero tapos na tayo. Yung tseke na ₱10 milyon na binigay mo noong nag-divorce tayo, hindi ko ginalaw. Nasa bangko pa rin, sa safety deposit box kasama ng bracelet. Hindi ko kailangan ng pera mo para makalimot.”

“Amara, paano tayo? Paano ang sampung taon kong paghahanap?” tanong niya, nanginginig ang boses.

“Ang sampung taon mong paghahanap, natapos na noong nakita mo ako sa boardroom sa BGC. Pero ang sampung taon kong pagiging pamalit, tapos na rin. Hindi mo na ako kailangang hanapin, Miguel. Kailangan mo nang hanapin ang sarili mo.”

Binuksan ko ang kahon ni mama. Kinuha ko ang buong jade bracelet. Buo na, makintab, malamig sa kamay.

“Ang bracelet na ito, bigay ng mama ko. Hindi ito simbolo ng utang na loob. Simbolo ito ng tapang. Noong 15 ako, binuhat kita hindi dahil gusto kong may magbayad sa akin balang araw. Binuhat kita kasi kailangan mo ng tulong. At ngayon, sa harap ng barangay at ng pamilya ko, binabawi ko ang tapang na iyon para sa sarili ko.”

Tumayo ako, isinuot ang jade bracelet sa pulso ko. Sakto. Parang ginawa para sa akin.

“Mula ngayon, titira ako dito sa Carcar ng ilang buwan, aayusin ko ang bahay ni mama, aayusin ko ang titulo ng lupa. Pagkatapos, babalik ako sa Manila, pero hindi na sa Forbes Park. Kukuha ako ng maliit na condo sa BGC, malapit sa opisina ng bago kong trabaho. Nag-apply ako bilang finance consultant sa isang startup sa Makati, hindi na sa Wall Street. Gusto kong dito sa Pilipinas buuin ang buhay ko.”

Tumingin si Miguel sa bracelet sa kamay ko. Ngumiti siya, malungkot pero totoo.

“Bagay sa’yo,” sabi niya.

“Oo, bagay sa akin. Kasi sa akin talaga ito.”

Umalis si Miguel kinabukasan, bumalik ng Manila. Hindi na siya nangulit. Nagpadala na lang siya ng sulat sa barangay, humihingi ng tawad sa pamilya namin, at sinabing aalisin niya ang pangalan ni Bianca sa lahat ng company records sa BGC. Si Bianca naman, bumalik ng Quezon City kasama si Ethan. Narinig ko kay Aling Nena, nagtatrabaho na raw siya sa isang maliit na opisina sa Cubao, nagbabayad ng utang paunti-unti.

Ako, naiwan sa Carcar. Araw-araw, nagwawalis ako ng bakuran, nagdidilig ng halaman ni mama, nag-aayos ng mga papeles ng lupa. Gabi-gabi, suot ko pa rin ang jade bracelet, pero hindi na mabigat. Magaan na.

Isang umaga, habang nagkakape ako sa balkonahe, tinawagan ako ng dati kong boss sa New York. May offer daw ulit. Ngumiti lang ako at sinabing, “Thank you, pero dito muna ako sa Cebu. May bahay pa akong kailangang ayusin, at may sarili pa akong kailangang iligtas.”

Sa wakas, hawak ko na ang buong jade bracelet, at sa unang pagkakataon, isinuot ko ito hindi para sa iba, kundi para sa sarili ko, habang pinapanood ang araw na sumisikat sa ibabaw ng Mactan Bridge kung saan nagsimula ang lahat.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨