Bahagi 3: Nakipag-deal ako sa ina ng bilyonaryo para sa limang milyon kapalit ng paglisan sa anak niya at akala ko tapos na ang lahat hanggang sa mahuli niya akong hawak ang tseke ng nanay niya

Akala ko tapos na.

Akala ko madali lang.

Kunin ang isang milyon, magpanggap na heartbroken, maglaho na parang bula, tapos kunin ang apat na milyon.

Yun ang plano.

Pero hindi ko na-compute si Rafael Zobel de Ayala.

Nung gabing nakita niya ako sa labas ng tea lounge, hawak ko ang tseke, hindi siya sumigaw.

Hindi siya nag-eskandalo.

Umupo lang siya sa tabi ko sa sementong upuan sa labas ng High Street, kinuha ang yosi ng kaibigan niyang dumaan, at tinitigan ako.

“Magkano?” tanong niya.

Hindi ako makasagot.

Nanginginig ako.

Hindi sa takot na baka saktan niya ako.

Natatakot ako kasi sa unang pagkakataon, nakita kong hindi siya yung malamig na prinsipe.

May galit sa mata niya.

Pero mas may sakit.

“Magkano ka binayaran ng nanay ko para iwan ako?” ulit niya, mas mahinahon pero mas masakit.

“Limang… limang milyon,” bulong ko.

Tumawa siya.

Yung tawang walang saya.

“Limang milyon. Mura. Akala ko mas mahal ako.”

Tapos tumayo siya.

“Alam mo ba, Jessa, apat na taon na akong pinagagawa nito ng nanay ko. Lahat ng babaeng lumalapit sa akin, binabayaran niya. Yung iba, totoo namang gold digger. Yung iba, na-inlove talaga. Pero ikaw…”

Tumingin siya sa akin nang diretso.

“Ikaw ang unang babaeng ako mismo ang nilapitan araw-araw. Binilhan ako ng kape kahit ayaw ko. Nagligpit ng condo ko kahit ang kalat-kalat ng ugali ko. Nagdala ng pork meatballs kahit ayaw ko ng meatballs.”

Napahiya ako.

“Akala ko… akala ko trip mo lang. Akala ko baliw ka lang na may crush. Hindi ko alam na binayaran ka pala para magkagusto sa akin. Masakit pala yun.”

Doon ako unang nakaramdam ng hiya.

Hindi dahil nahuli ako.

Kundi dahil sa boses niya.

Parang bata.

Parang sa loob ng maraming taon, sinasabi sa kanya ng lahat na kaya lang siya nilalapitan ng tao dahil sa pera niya.

At pinatunayan ko.

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa tea lounge.

Nagkasakit si Lola.

Kailangan ng 80,000 pesos para sa emergency dialysis.

Yung isang milyong tseke, hindi ko pa na-encash.

Nasa bag ko lang.

Pero may tumawag sa akin.

Si Doña Victoria.

“Jessa, nasaan ka? Bakit andyan pa rin ang anak ko sa BGC? Sabi mo aalis ka na. Yung apat na milyon, gusto mo pa ba?”

Gusto ko.

Kailangan ko.

Pero nung gabing iyon, may kumatok sa pintuan ng bahay namin sa Tondo.

Si Rafael.

Naka-cap, naka-hoodie, walang driver.

May dalang paper bag ng Jollibee.

“Para sa Lola mo,” sabi niya.

Paano niya nalaman?

“Pinahanap kita sa driver ko. Hindi mahirap hanapin ang working student na taga-UST na nag-iwan ng ID sa condo ko.”

Pumasok siya.

Nakita niya ang bahay namin — maliit, mainit, may tulo ang bubong pag umuulan.

Nakita niya si Lola na nakahiga, payat.

Walang sinabi.

Umupo lang siya sa sahig namin na parang sanay siya.

“Jessa, kailangan mo ba talaga ng pera?” tanong niya.

Hindi ako umiyak.

Matagal na akong hindi umiiyak.

Sabi ko, “Oo. Kailangan ng Lola ko ng operasyon. Kailangan ko ng tuition. Kailangan kong mabuhay. Hindi ako tulad niyo na pag nagka-problema, may limang milyong itatapon lang.”

Tahimik siya.

Tapos sabi niya, “Gusto mo ba ng deal?”

Anong deal?

“Magpanggap ka pa rin na girlfriend ko. Pero sa akin ka magpapanggap. Hindi sa nanay ko.”

Nagulat ako.

“Bakit?”

“Dahil pagod na pagod na ako, Jessa. Pagod na ako na lahat ng tao sa buhay ko, binabayaran ng nanay ko para umalis. Yung best friend ko nung high school, binayaran para hindi na ako kaibiganin kasi daw adik. Yung first girlfriend ko, binayaran ng sampung milyon. Lahat sila umaalis. Gusto kong malaman kung ano pakiramdam ng may taong hindi umaalis kahit bayaran.”

Baliw.

Pareho kaming baliw.

Pero pumayag ako.

Hindi dahil sa pera.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, may nakakita sa akin hindi bilang “yung babaeng mukhang pera” kundi bilang tao.

Kaya sinimulan namin ang pinakamalaking palabas sa Makati.

Sa harap ng Doña Victoria, nag-aaway kami kunwari.

“Ayoko na sa’yo, Rafael! Masyado kang possessive!” sigaw ko sa lobby ng Ayala Tower.

At si Rafael, kunwari galit, “Jessa, please, wag mo akong iwan!”

Nakita iyon ng secretary ni Doña Victoria.

Agad-agad, tumawag si Doña.

“Jessa, very good! Narinig kong nakipag-break ka na sa kanya! Bukas, kunin mo na yung apat na milyon sa opisina ko!”

Kinabukasan, sa opisina niya sa 30th floor ng Ayala Tower, lahat ng salamin, lahat mamahalin.

Inilapag niya ang bank card.

“Apat na milyon. Nandito lahat. Basta mangako ka na hindi ka na magpapakita sa anak ko kahit kailan.”

Nanginginig ang kamay ko.

Ito na.

Makakabayad na ako sa ospital.

Makaka-graduate na ako.

Makakalipat na kami ni Lola sa mas maayos na apartment.

Kinuha ko ang card.

Pero bago pa mahawakan ng daliri ko ang plastic, may isang kamay na humawak sa pulso ko.

Mahaba, maputi, mainit.

Pamilyar.

Si Rafael.

Nakasuot ng itim na suit, kagagaling lang sa board meeting.

Ang mata niya, malamig pero nagbabaga.

Tumingin siya sa nanay niya, tapos sa akin.

At ngumiti nang malamig.

“Bakit bigla ka na lang hindi nagpakita sa akin, Jessa? May tinatago ka ba?”

Bumulong siya sa tenga ko, sapat lang para marinig ko.

“Dare mo akong gawing tanga, ha? Akala mo makakatakas ka?”

At sa harap ng mismong ina niya, hinila niya ako palapit at hinalikan ang noo ko.

Si Doña Victoria, natigilan.

Ang apat na milyong card, nahulog sa sahig.

At doon ko naintindihan, tapos na ang pekeng laro namin.

Nagsisimula pa lang ang totoong gulo.

Bahagi 4: Nahuli niya akong hawak ang bank card ng nanay niya at sa halip na ipahiya ako sa lahat ay hinila niya ako palapit para protektahan at doon nagsimula ang tunay naming paghihiganti na may masayang wakas

Tahimik ang opisina.

Yung klase ng katahimikan na mas maingay pa sa sigawan.

Si Doña Victoria nakatayo, nanginginig ang kamay na may hawak na Hermes bag.

Yung bank card nasa sahig, nakatihaya.

At si Rafael, hawak pa rin ang pulso ko.

Mahigpit pero hindi masakit.

Parang sinasabi niyang “Wag kang bibitaw.”

“Rafael! Anong ginagawa mo! Bitiwan mo yang babaeng yan!” sigaw ni Doña Victoria, pero halata sa boses niya ang takot, hindi galit.

Hindi takot sa akin.

Takot sa anak niya.

“Ma,” sabi ni Rafael, kalmado pero yung kalmado na parang bagyo, “Paulit-ulit mo na itong ginagawa. Nung high school ako, si Miguel, binayaran mo ng 500,000 para hindi na ako kaibiganin. Nung first year college ako, si Andrea, binayaran mo ng 10 milyon para makipag-break sa akin. Lahat ng tao sa paligid ko, binibili mo.”

“Ginagawa ko ito para sa’yo! Para protektahan ka! Lahat sila pera lang habol sa’yo!”

“At ikaw? Anong habol mo?” tanong ni Rafael. “Kontrolin ang buhay ko? Gawin akong parang puppet mo?”

Tumingin siya sa akin.

“Si Jessa, oo, binayaran mo. Pero alam mo ba kung bakit siya pumayag? Dahil yung Lola niya mamamatay na kung hindi ma-dialysis. Dahil working student siya na kahit 250 per hour pinapatulan para lang mabuhay. Hindi siya tulad ng mga babae mong nakasanayan na may condo sa BGC. Siya, may bahay sa Tondo na tumutulo pag umuulan.”

Napayuko ako.

Gusto kong maglaho.

Pero hinila niya ako palapit, at sa harap ng nanay niya, inakbayan niya ako.

“Ma, hindi mo siya pwedeng bilhin. Kasi ako ang bumibili sa kanya ngayon.”

Nagulat ako.

“Rafael, anong—”

“Hindi pera,” putol niya, nakatingin sa akin. “Oras ko. Atensyon ko. Buong buhay kong hindi pa binibigay sa iba kasi lahat umaalis pag binabayaran mo.”

Si Doña Victoria napasandal sa mesa.

Umiyak siya.

Sa unang pagkakataon, hindi siya yung matapang na bilyonarya.

Isa lang siyang nanay na natatakot mawalan ng anak.

“Rafael, natatakot lang ako… Natatakot ako na maiwan mo ako tulad ng Daddy mo. Lahat ng babae, kukunin ka sa akin…”

At doon ko naintindihan.

Hindi siya masamang tao.

Isa lang siyang babaeng nasaktan, na akala niya pag kinontrol niya ang lahat, hindi siya masasaktan ulit.

Lumapit ako.

Kahit nanginginig.

“Doña Victoria,” sabi ko, mahina, “Hindi ko po kukunin ang pera ninyo.”

Kinuha ko ang card sa sahig at ibinalik sa mesa niya.

“Yung isang milyon na binigay niyo, ibabalik ko po. Pag nakagraduate ako, unti-unti. Hindi ko po mahal si Rafael dahil sa pera niya. Sa totoo lang, nung una, oo, dahil sa pera niyo. Pero nung nakita ko siyang umupo sa sahig ng bahay namin at kumain ng tuyo kasama si Lola, na-realize ko, mas mayaman pala siya sa pera niyo.”

Tumingin si Rafael sa akin, gulat.

Ngumiti ako sa kanya, umiiyak na rin.

“Mas mayaman siya sa tapang. Kasi kahit alam niyang lahat binabayaran mo, hindi siya tumigil maniwala na may taong mag-stay.”

Si Doña Victoria umiyak nang tuluyan.

Lumapit siya sa akin at niyakap ako.

“Patawarin mo ako, hija. Ang dumi ng isip ko. Akala ko lahat nabibili.”

Hindi ko alam kung anong nangyari sa mga sumunod na oras.

Basta ang alam ko, hindi na ako pinalayas.

Sa halip, dinala ni Rafael si Lola sa St. Luke’s BGC, sa pinakamagandang ospital.

Siya ang nagbayad.

Hindi bilang donasyon.

Bilang utang.

“Bayaran mo ako sa ibang paraan,” sabi niya. “Mag-tutor ka sa akin sa Taxation. Bumagsak ako.”

Natawa ako.

Yung prinsipe ng Makati, bumabagsak pala sa Taxation.

Makalipas ang tatlong buwan.

Nagtapos ako ng cum laude sa UST.

Si Lola, gumaling.

At si Doña Victoria, imbes na magbigay ng pera para palayasin ako, nagbigay ng scholarship fund para sa mga working students sa UST, sa pangalan ko.

“Jessa Santos Scholarship.”

Sabi niya, “Para hindi na kailangang ibenta ng ibang bata ang dignidad nila para sa dialysis.”

At si Rafael?

Hindi kami naging mag-jowa agad.

Naging magkaibigan muna kami.

Magkatabi sa library.

Magkasama sa pagtulong sa mga projects ng foundation ng pamilya niya na ako na ngayon ang nag-ma-manage.

Isang gabi, sa rooftop ng tea lounge kung saan nagsimula ang lahat, habang pinapanood namin ang ilaw ng BGC, tinanong niya ako.

“Jessa, kung hindi dahil sa limang milyon ng nanay ko, lilingunin mo pa ba ako?”

Tumingin ako sa kanya.

Sa lalaking dati malamig, ngayon marunong nang tumawa nang totoo.

“Hindi,” sabi ko. “Kasi kung hindi dahil sa limang milyon ng nanay mo, hindi ko malalaman na yung lalaking akala ko suplado, marunong pala maglaba ng brief niya pag wala si Manang.”

Natawa siya nang malakas.

At doon, sa ilalim ng ilaw ng BGC, sa lugar kung saan dati tinitingnan ko lang ang mayayaman at naiinggit, hinalikan niya ako.

Hindi malamig.

Hindi mayabang.

Mainit, totoo.

Ngayon, isang taon na ang lumipas.

Ako pa rin si Jessa Santos.

Pero hindi na ako yung server na nangangarap ng limang milyon.

Ako na yung babaeng katabi ng prinsipe ng Makati, hindi dahil binili niya ako, at hindi dahil binayaran ako ng nanay niya para layuan siya.

Kundi dahil sa wakas, pareho kaming piniling mag-stay.

At yung limang milyon?

Nasa foundation pa rin.

Hindi namin ginalaw.

Kasi sabi ni Rafael, “Gawin nating paalala na minsan, yung mga bagay na akala mong mabibili ng pera, yun pala ang mga bagay na hindi dapat ibinebenta kailanman.”