Bahagi 4: Sa Huling Pagkakataon Na Ninakaw Niya Ang Disenyo Ko Para Sa Forum At Ibinigay Kay Bianca Doon Ko Tuluyang Pinutol Ang Lahat At Pinili Ang Sarili Kong Muling Tumayo Mag Isa

Hindi ko siya sinugod.

Hindi ako sumigaw.

Sa Pilipinas, madaling maging kontrabida ang babaeng sumisigaw. Kaya nanahimik ako, pero kumilos.

Unang-una, nagpa-schedule ako ng meeting sa head ng institute namin. Dinala ko ang original CAD files ng Vigan project, may timestamp, may log ng bawat pag-edit. Dinala ko ang email thread kung saan sinabi kong trimmed version lang ang isesend kay Bianca.

Nakinig ang head namin. Galit siya. Hindi dahil asawa ko si Miguel, kundi dahil malinaw na intellectual theft iyon.

Gumawa ang institute ng formal letter sa organizer ng forum at sa PRC. Na-blacklist si Bianca sa tatlong major heritage projects.

Pangalawa, nilakad ko ang annulment ng joint account. Dahil conjugal property iyon at may proof ako na ginamit niya nang walang consent ko para sa third party, naka-freeze agad ang account. Kailangan niyang ibalik ang 450,000 sa loob ng 30 araw o kakasuhan siya ng estafa.

Nang malaman ni Miguel ang tungkol sa bank, dumating siya sa condo ni Ate Trish nang umuulan. Basang-basa.

“Andi, pera lang iyon. Babayaran ko. Bakit mo kailangang palakihin?” sabi niya.

Tinitigan ko siya. Noon, ang binti ko may brace pa rin, pero nakatayo na ako nang mas matuwid gamit ang isang saklay na lang.

“Pera lang? Miguel, iyon ang pangarap nating balkonahe. Iyon ang sinabi mong bibilhin mo para sa mga halaman ko. Ibinigay mo sa babaeng nagsabing mag-isa siyang bumangon sa gabi? Samantalang ako, mag-isa sa ER, tinatawagan ka ng dalawampu’t tatlong beses?”

Doon siya napaluhod. Hindi dramatic, pero totoo. Umupo siya sa sahig, sa harap ng brace ko.

“Takot lang ako na mawalan ka ng tiwala sa akin. Kaya hindi ko sinabi sa iyo na nalulugi na ang studio niya. Gusto ko lang tumulong bilang kaibigan.”

“Kaibigan,” ulit ko. “Alam mo ba, nung tinanong ako ng nurse kung asawa kita, sabi ko kaibigan lang kita. Kasi iyon ang trato mo sa akin nitong mga nakaraang taon. Parang kaibigan na lang na pwedeng iwan sa ospital.”

Umiyak siya. Pero hindi na ako naawa tulad ng dati. Kasi pagod na ako.

Pangatlo, bumalik ako sa trabaho.

Sa tulong ni Ms. Lilia, natapos ko ang rehab nang mas maaga sa inaasahan. Nakalakad ako nang walang saklay pagkalipas ng apat na buwan.

At sa National Architecture Awards sa may PICC, nanalo ang Vigan project ng Best Conservation Project of the Year.

Ako ang umakyat sa stage. Hindi si Bianca.

Nakita ko si Miguel sa audience. Nasa dulo siya, mag-isa. Pumalakpak siya nang pinakamalakas.

Pagbaba ko, hindi ko siya nilapitan.

Nilapitan ako ni Sir Jun, isang matandang arkitekto na mentor ko. Sabi niya, may opening sa Singapore para sa lead ng isang heritage team. Gusto niya akong i-recommend.

Tatlong buwan matapos ang award, naaprubahan ang working visa ko.

Bago ako umalis, pumunta ako sa dati naming unit. Kinuha ko ang mga halaman ko sa balkonahe. Iyong mga succulents na sabay naming tinanim.

Iniwan ko ang susi sa guard.

Nag-file na ako ng legal separation bago umalis. Hindi annulment, kasi ayokong maghintay ng sampung taon. Legal separation lang muna, para malinaw na hati na ang ari-arian at responsibilidad.

Si Miguel, kinailangan niyang ibenta ang big bike niya para maibalik ang 450,000. Nagsara ang studio ni Bianca matapos ma-blacklist at hindi na siya kinukuha ng mga dating kliyente niya sa BGC. Bumalik siya ng Amerika, ayon sa sabi-sabi.

At si Miguel? Nasa Laguna pa rin, pero hindi na bilang project manager. Bumaba siya bilang site supervisor ulit. Minsan, nagme-message siya. Hindi na pang-harass, pero pang-kumusta.

“Andi, nakita ko ang feature mo sa BluPrint. Congrats.”

Hindi ko na siya binlocked, pero hindi ko na rin nireplyan lahat.

Kasi ngayon, sa Singapore, may sarili akong maliit na balkonahe. Hindi kasing laki ng pinangarap namin dati, pero akin. Ako lang ang nagdidilig ng halaman tuwing umaga.

May bago akong PT sa Singapore, si Coach Amir. Sabi niya, kaya ko nang tumakbo nang dahan-dahan.

At isang linggo bago ang flight ko pabalik para sa Pasko, habang naglalakad ako sa may Gardens by the Bay, may batang nadapa sa harap ko. Agad akong lumuhod para alalayan siya.

Walang sakit ang binti ko.

Doon ko napagtanto, kaya ko na palang tumayo nang hindi na kailangang may sumalo sa akin.

At iyon ang pinakamagandang happy ending na pwede kong ibigay sa sarili ko.

Hindi dahil may bago akong lalaki. Hindi dahil gumanti ako nang bongga at nakita siyang lugmok.

Kundi dahil sa wakas, natuto akong piliin ang sarili ko nang hindi na naghihintay na piliin niya ako.

Kung nakaabot ka hanggang dito, ibig sabihin mahal mo rin ang mga kwentong may aral at may paghilom.

Minsan, ang pagiging mabuting tao ay hindi nangangahulugang kailangan mong manatili.

Minsan, ang pagmamahal ay ang pag-alis.