Bahagi 3: Lumuhod siya sa harapan ko hawak ang singsing na diyamante at sinabing hindi na bawal ang pagmamahal niya, pero ang buong pamilya ay gumuho dahil sa isang rebelasyon na mas masakit pa sa pagpapalayas

Natigilan ako.

Si Kuya Mico, ang Mico na laging nakasimangot, laging galit, laging sinasabihan akong bobo pag hindi ko nasagot ang Math, ngayon ay nakaluhod sa harap ko sa pasilyo ng condo niya sa BGC.

Bukas ang kahon. Kumikinang yung singsing. Hindi yung malaking bato na pang-mayaman lang, pero yung simpleng solitaire na mukhang pinili nang matagal.

“Anong… anong ginagawa mo?” Halos pabulong kong tanong.

Tumayo siya, pero hindi niya sinara yung kahon. Namumula ang tenga niya. Si Kuya Mico na CEO na ng isang fintech startup sa Toronto, namumula ang tenga.

“Mara, makinig ka. Apat na taon kong tinago to. Apat na taon akong tumakas.”

Isinara niya ang pinto ng kwarto ko, pero nanatili kami sa labas.

“Alam mo ba kung bakit ako umalis papuntang Canada nang walang paalam? Hindi dahil galit ako sa’yo sa garapon na binasag mo. Umalis ako kasi… kasi nung gabing nag-away tayo, nung sinigawan mo akong ayaw mo na akong maging kuya… natuwa ako.”

Napaatras ako.

“Natutuwa ka?”

“Oo. Kasi sa wakas, may dahilan ako para hindi ka na maging kapatid ko sa isip ko. Mara, hindi kita kailanman tiningnan bilang kapatid. Bata ka pa lang, ten years old ka, inaasar mo ako. Sixteen ka, nanligaw sa’yo yung Ateneo player, kaya ko pinunit yung sulat hindi dahil babaero siya… nagsinungaling ako. Mabait siya. Pinunit ko kasi nagseselos ako. Hindi ko kaya.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

“Anong sinasabi mo? Kuya kita…”

“Hindi! Hindi na! At salamat sa Diyos! Kaninang umaga tumawag si Mama, umiiyak, sabi napagpalit ka daw sa ospital, hindi ka daw tunay na Dela Cruz. Alam mo ba ang una kong naramdaman? Hindi awa. Hindi gulat. Ginhawa. Mara, huminga ako nang maluwag sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon. Kasi hindi na bawal. Hindi na incest. Hindi na ako masamang tao para mahalin ka.”

Hindi ako makapagsalita. Ang lalaking pinaka-kinaiinisan ko, ang lalaking akala ko ayaw sa akin, ay mahal pala ako? Sa paraang hindi dapat mahalin ng kuya ang kapatid?

“Ano ka ba, Mico… hindi… hindi pwede. Kakagaling ko lang sa impyerno, pinalayas ako, wala akong pera, wala akong pamilya, tapos…”

“Ayoko ng sagot ngayon,” putol niya. “Ayokong pilitin ka. Gusto ko lang malaman mo. Nandito ang kwarto mo. Pink pa rin, kasi nung binili ko tong condo na to nung 22 ako, sabi ko balang araw pag natuto akong maging lalaking karapat-dapat sa’yo, dadalhin kita dito. Kahit bilang kapatid lang dati. Pero ngayon… pwede na pala higit pa.”

Iniwan niya yung kahon sa maliit na mesa sa harap ng kwarto ko at pumasok sa kwarto niya.

Naiwan akong nakatulala, hawak ang singsing.

Kinaumagahan, hindi ako tumakas. Nanatili ako. Kailangan ko ng matutuluyan, totoo. Pero mas kailangan kong intindihin kung ano ako ngayon.

Nagsimula akong maghanap ng trabaho. Hindi ko ginamit ang pangalang Dela Cruz. Ginamit ko ang Santos, ang tunay kong apelyido.

Nakapasok ako bilang barista at junior graphic designer sa isang maliit na cafe sa may Maginhawa, Quezon City. Malayo sa BGC, pero gusto ko ng malayo.

Si Kuya Mico, o si Mico na lang, hinahatid ako tuwing umaga bago siya pumasok sa co-working space niya sa may Ortigas. Hindi siya namilit. Hindi niya ulit binanggit ang singsing. Pero tuwing gabi, nagluluto siya. Sinigang, adobo, yung mga pagkaing namimiss ko.

Isang linggo ang lumipas. Tinawagan ako ni Mama Celeste.

“Mara, anak, pwede ba tayong magkita? Sa may Rockwell?”

Nagkita kami. Kasama niya si Andrea.

Si Andrea, iba na ang itsura. Hindi na galit. Umiiyak.

“Mara, sorry,” sabi ni Andrea. “Sorry sa pagiging masungit. Takot lang ako. Akala ko kukunin mo pa rin lahat. Pero sabi ni Mama, ikaw pa mismo nag-iwan ng susi ng condo sa Alabang, at hindi mo ginalaw ang mga gamit mo. Ikaw pa ang nahiya.”

Doon ko nalaman ang totoo. Hindi aksidenteng nagkapalit. Yung yaya na kumuha sa amin sa nursery noong 2004, si Aling Delia, pinsan pala ng tunay kong nanay na si Aling Teresita Santos. Ginawa niya sadya para mabigyan ng magandang buhay ang pamangkin niya. Si Teresita, may sakit sa puso, hindi na kayang mag-alaga ng isa pa. Akala nila mas mabuti na mapunta ako sa mayaman.

Galit ako, pero mas naawa ako.

Habang naguusap kami, biglang dumating si Mico. Sinundo niya ako.

Nakita ni Mama Celeste kung paano niya ako alalayan, kung paano niya hawakan ang kamay ko.

“Mico?” tanong ni Mama. “Anak, anong ibig sabihin nito?”

Doon sumabog ang pangalawang bomba.

Tumayo si Mico sa harap nilang dalawa at sinabing manliligaw siya sa akin. Na mahal niya ako. Na hindi na kami magkapatid sa dugo.

Natahimik ang buong cafe sa Rockwell.

Si Mama Celeste, napaupo. Si Andrea, natulala.

“Mico! Baliw ka ba! Kapatid mo si Mara! Pinalaki kayong magkasama!” sigaw ni Mama.

“Pero hindi pala, Mama. At matagal ko na siyang mahal. Bago pa natin malaman. Kaya ako umalis ng apat na taon. Para takasan siya.”

Si Andrea biglang tumayo. Hindi dahil sa gulat, pero dahil sa selos at galit na naipon.

“So habang ako, naghihirap sa Tondo, ikaw? Nagsasaya ka sa mansyon tapos pati ang kuya na dapat ay kuya ko rin, sa’yo pa napunta? Pati ba naman lalaking dapat maging kakampi ko, inagaw mo rin?”

“Mali ka ng iniisip, Andrea,” sabi ko, pero huli na.

Kinuha ni Andrea ang baso ng tubig at binuhos sa akin.

“Magnanakaw ka pa rin! Kahit hindi mo ninakaw ang apelyido ko, ninanakaw mo pa rin ang pamilya ko!”

Nagkagulo. Kumuha ng video ang mga tao.

Kinagabihan, nasa balita na kami. “Forbes Park Baby Swap Scandal: Fake Heiress Agaw Pati Kuya?”

Tinawagan ako ng Papa kong si Don Ramon.

“Mara, umalis ka sa poder ni Mico. Nakakahiya. Gumagawa ka ng iskandalo. Kung may respeto ka pa sa pamilyang nagpalaki sa’yo, layuan mo ang kuya mo.”

At doon ako gumuho ulit. Akala ko tanggap na nila na wala akong kasalanan. Pero sa mata ng lipunan, ako pa rin ang kontrabida.

Si Mico, galit na galit. Gusto niyang sagutin ang Papa niya, pero pinigilan ko siya.

“Mico, tama sila. Hindi dapat ganito. Kakalabas ko lang sa isang pamilya, ayokong sirain ang isa pa.”

Nagsimula akong mag-impake ulit.

Pero bago ko maisara ang maleta ko, tumunog ang phone ni Mico. Si Mama Celeste, umiiyak.

“Mico, si Andrea… nawawala. Iniwan niya ang sulat. Sabi pupuntahan niya ang tunay mong Mama sa Tondo, at isusumbong daw niya na pinabayaan siya…”

At kasabay noon, may kumatok sa pinto ng condo. Malakas. Parang pulis.

Pagbukas ni Mico, dalawang pulis at si Aling Teresita, ang tunay kong nanay na hindi ko pa nakikilala, nakatayo, hawak ang isang lumang bracelet ng ospital at sumisigaw na ninakaw ko raw ang kwintas ng pamilya Dela Cruz bago ako umalis.