Bahagi 4: Pumirma Ako Ng Kasunduan Na Hindi Kasal Kundi Co-Parenting At Doon Ko Nakita Kung Paano Siya Nagbago Para Maging Tunay Na Ama At Sa Huli Ako Pa Rin Ang Pumili Kung Babalik Ako Sa Kanya

Hindi ko pinirmahan ang remarriage contract.

Pinunit ko sa harap ni Atty. Ramirez at ni Marco.

“Ano to? Binibili mo ba ang anak ko? 100 million? Akala mo ba dahil ulila ako at mahirap lang ang tita ko, mabibili mo ako? Hindi ako si Cinderella at hindi ka si Prince Charming na darating na may cheque!”

Tahimik si Marco. Tumingin siya kay Atty. Ramirez. “Lumabas ka muna.”

Nang kami na lang dalawa, lumuhod siya.

Oo, lumuhod ang bilyonaryong si Marco Antonio De Guzman sa harap ng maliit kong condo sa Ortigas, sa sahig na may bakas ng sinigang na natapon ko kaninang umaga.

” Sofia, tanga ako. Bobo ako sa pag-ibig. Pero hindi ko binibili ang anak mo. Binibili ko ang pagkakataon na itama ang lahat. Yung 100 million, hindi yun para sa’yo. Para yun sa anak natin. Para hindi niya maranasan na kailangang magtrabaho ng 16 hours a day tulad ng nanay niya para lang makabayad ng renta.”

Umiiyak na ako.

“Ayoko ng kasal na dahil lang sa bata. Pagod na pagod na ako sa kasal na walang pagmamahal.”

“Hindi na yun ang kasal na inaalok ko. Ang inaalok ko, co-parenting. Walang kasal. Pero gusto kong nandito ako. Samahan kita sa check-up. Samahan kita sa ultrasound. Gusto kong matutunan kung paano magpalit ng diaper. Gusto kong malaman kung anong tunog ang gusto niya para makatulog.”

Doon ako napaisip.

Sa kulturang Pilipino, ang hirap maging single mom. Lalo na sa industriya namin na mapanghusga.

Pero mas mahirap kung ipipilit ko na ako lang.

Kaya gumawa ako ng sarili kong kontrata.

Kumuha ako ng papel at ballpen.

“Okay, eto ang deal. Number one, walang remarriage hangga’t hindi mo ako nililigawan ulit na parang hindi mo pa ako naging asawa. Manliligaw ka, magdadala ka ng bulaklak galing sa Dangwa, hindi sa mamahaling flower shop. Maghihintay ka sa labas ng studio kahit umuulan. Number two, co-parenting tayo. Pero sa bahay ko siya titira. Pwede kang bumisita pero hindi ka pwedeng magdesisyon mag-isa. Number three, yung trust fund, 50 million lang. Yung kalahati, i-donate mo sa orphanage kung saan ako lumaki sa Quezon City. Number four, kailangan mong mag-therapy. Couples therapy at individual therapy. Kasi pareho tayong may trauma. At number five, hinding-hindi mo na ako ikakahiya. Kung ipapakilala mo ako, asawa mo ako o nanay ng anak mo, hindi babaeng nabuntis mo lang.”

Binasa ni Marco ang sulat-kamay kong kontrata. Ngumiti siya.

“Deal.”

At doon nagsimula ang tunay na pagbabago.

Tuwing Martes at Biyernes, sinasamahan niya ako sa St. Luke’s. Siya ang nagbubuhat ng bag ko. Siya ang nagtatanong kay Dra. Elena kung anong dapat kong kainin.

Natuto siyang magluto ng tinola, kasi sabi ni Dra. Elena yun daw ang maganda para sa buntis.

Nag-leave siya sa isang board meeting para lang samahan ako sa gender reveal namin na simpleng salo-salo lang sa condo kasama si Maya at si Dra. Elena. Babae ang anak namin.

Si Maya, na dati ay takot sa kanya, ngayon ay tinatawag na siyang Kuya Marco at inuutusan pa siyang bumili ng taho sa labas.

Yung blind item na sumira sa akin, pinahanap ni Marco kung sino ang nagpakalat. Isa palang dating kaagaw ko sa hosting job na inggit. Nag-public apology siya.

Yung tita ko na nagsabing malas ako, pinuntahan ni Marco sa Laguna. Hindi para awayin, pero para bigyan ng puhunan para sa sari-sari store niya, pero may kondisyon na hindi na niya ako mumurahin.

Unti-unti, nakita ko ang Marco na hindi ko nakita sa dalawang taon naming kasal. Yung Marco na marunong mag-alala, marunong magtanong kung kumusta ang araw ko, marunong mag-kiss sa noo ko bago matulog kahit hindi kami magkatabi.

Isang gabi, 8 months na akong buntis, habang pinapanood namin ang Netflix at kumakain ng mangga na may bagoong, bigla siyang nagsalita.

” Sofia, alam mo ba kung bakit ako pumayag agad sa secret marriage noon?”

“Bakit?”

“Kasi nung bata tayo, pumunta ka sa bahay namin sa Batangas kasama ang Lolo mo. Umiiyak ka kasi nawala ang manika mo sa ilog. Tapos sabi ko, hahanapin ko. At hinanap ko talaga buong hapon. At nung nakita ko, ngumiti ka. Sabi ni Lolo, ikaw daw ang magiging asawa ko balang araw. At mula noon, ikaw na ang nasa isip ko. Kaya nung sinabi ni Lolo na ikakasal tayo, pumayag agad ako kasi natatakot akong maunahan ako ng iba. Secret marriage kasi natatakot ako na pag nalaman ng media, huhusgahan ka. Na gold digger ka. Gusto kitang protektahan sa maling paraan.”

Doon ko lang nalaman. Lahat ng lamig niya, takot lang pala.

Nanganak ako noong February 14, sa St. Luke’s. Normal delivery. Nandoon si Marco, hawak ang kamay ko, pinapawisan at mas kabado pa kaysa sa akin.

Babae, 3.2 kilos, malusog. Pinangalanan naming Amara Elise De Guzman Reyes.

Pagkalabas ni Amara, hindi umiyak si Marco. Pero nanginginig ang kamay niya habang karga si Amara.

“Hi, baby. Ako si Daddy. Sorry kung late ako natutong maging Daddy. Pero promise, hindi na ako aalis.”

Umiyak ako. Pero masaya.

Fast forward ngayon, one year old na si Amara.

Hindi pa kami kasal ulit ni Marco.

Pero nanliligaw siya. Araw-araw may dalang sampaguita na galing sa palengke. Araw-araw sinusundo ako sa ABS-CBN pagkatapos ng show ko.

At yung De Guzman Holdings, may bago nang policy, 6 months paid maternity leave at may daycare sa office, dahil sa suggestion ko na pinakinggan ni Marco.

Yung condo ko sa Ortigas, pinalaki namin. Ginawa naming dalawang unit. Yung isa, playroom ni Amara.

At kagabi lang, habang pinapatulog namin si Amara, lumuhod ulit si Marco. Pero ngayon, may maliit na kahon.

“Sofia Reyes, pwede ba kitang ligawan habang buhay? Hindi dahil kailangan ng anak natin ng tatay, kundi dahil kailangan kita. At kailangan mo ba ako? Kahit hindi mo ako kailangan, pwede ba nandito lang ako?”

Ngumiti ako. Hindi ko agad sinagot. Pinaglaruan ko muna ang singsing.

“Depende. Marunong ka na ba magpalit ng diaper na may tae nang hindi nasusuka?”

Tumawa siya. “Master na ako. Tanungin mo pa si Amara.”

At sumagot ako ng oo. Pero sa kondisyon na ang kasal namin sa susunod, hindi na secret. Sa Tagaytay, sa harap ng pamilya ko na si Maya at si Dra. Elena at mga bata sa orphanage, at sa harap ng buong mundo na dati ay humusga sa amin.

Dahil sa wakas, hindi na ako yung babaeng naduwal sa harap ng kamera dahil sa takot.

Ako na yung babaeng naduwal dahil may buhay na nabuo sa pagmamahal, kahit na sa maling paraan nagsimula, natutong itama sa tamang paraan.

At si Marco? Natuto rin sa wakas na ang tunay na yaman ay hindi nasa bank account, kundi nasa pag-uwi sa bahay na may naghihintay na mag-ina.

At doon nagtapos ang bangungot at nagsimula ang totoo naming pamilya.