Bahagi 3: Hinila Niya Ako Sa Hallway Ng Ospital At Sinabing Iuwi Niya Ako Pero Sumigaw Ako Na Hindi Na Kami Kasal At Hindi Sa Kanya Ang Batang Ito Kaya Tumakbo Ako Papasok Sa Elevator Habang Nag-aapoy Sa Galit Ang Mga Mata Niya

Nakatayo kami sa hallway ng OB-GYN department ng St. Luke’s, alas tres ng hapon, maraming tao pero parang kaming dalawa lang ang naroon.

Hawak pa rin ni Marco ang pulso ko. Hindi mahigpit na masakit, pero sapat para hindi ako makawala.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko, pilit pinapatatag ang boses.

“Sinusundo ka. Uuwi ka sa bahay,” sagot niya.

Bahay? Anong bahay? Yung bahay sa Dasmariñas Village na binigay niya sa akin pagkatapos ng divorce na ni minsan hindi ko tinirhan? O yung penthouse niya sa Grand Hyatt?

“Wala na tayong bahay, Marco. Tapos na tayo. Nag-divorce na tayo, tandaan mo? Ikaw mismo ang pumirma.”

Kumunot ang noo niya. “At sino ang ama ng bata kung hindi ako?”

Napalunok ako. Ito na ang plano ko.

“Malay ko. Baka hindi naman sa’yo. Baka sa iba,” sabi ko, pilit ngumiti na parang biro.

Pero si Marco, hindi tanga. Sanay siya sa negosasyon. Kita niya agad na nagsisinungaling ako.

Tumawa siya nang mahina, mapang-asar. “Sofia, magaling ka magsinungaling sa camera, pero hindi sa akin. Six weeks. Sakto sa huling beses nating magkasama bago ka umalis sa bahay. Yung gabi na umiyak ka kasi sabi ng tita mo na baog ka raw at hindi ka magkakaanak.”

Natameme ako.

Naaalala ko yung gabing yun. Lasing ang tita ko na kapatid ng mama ko, sinabihan akong malas sa pamilya. At si Marco, tahimik lang, pero niyakap niya ako buong gabi. At kinabukasan, parang wala lang.

“Marco, please. Hayaan mo na ako. Kaya kong buhayin ang batang to mag-isa. May trabaho ako. May ipon ako. Hindi ko kailangan ng pera mo.”

“At anong sasabihin ng tao? Anak ng De Guzman tapos walang ama?”

“Wala akong pakialam sa sasabihin ng tao!”

“Pero may pakialam ako.”

Sa mga oras na yun, biglang bumukas ang pinto ng clinic ni Dra. Elena De Guzman, ang mama ni Marco, head ng OB department.

Lumabas siya, nakangiti pero seryoso.

” Sofia, anak, nandito ka na pala. Kanina pa kita hinihintay. Marco, bitawan mo ang asawa mo.”

Asawa. Hindi ex-wife. Asawa pa rin ang tawag niya sa akin.

Doon ko naintindihan. Lahat ng medical records namin nasa system ng ospital. Pag may nagpa-pregnancy test na De Guzman, automatic na nag-aalert sa kanya. Kaya alam agad ni Marco.

Gusto kong maiyak sa inis.

“Sabi ko na nga ba,” bulong ni Marco, “kaya pala bigla kang naduwal sa interview. Akala ng mama mo may nakain ka lang na panis sa pantry.”

Hinila ako ni Dra. Elena papasok sa office niya. Pinaupo. Binigyan ng tubig.

“Anak, 6 weeks ka na. Malusog ang bata. Pero kailangan mo ng pahinga. Anemic ka. At stressed.”

Tumingin ako kay Marco na nakatayo sa pinto.

“Doc, pwede po ba akong umuwi? May work pa po ako bukas.”

“Work? Sofia, buntis ka. Kailangan mong mag-bed rest kahit dalawang araw.”

Tumango si Marco. “Ako na bahala sa kanya, Ma.”

At doon ako sumabog.

“Hindi ka na bahala sa akin! Hindi mo na ako asawa! At hindi mo pag-aari ang batang to!”

Tumayo ako at kinuha ang bag ko. Lumabas ako ng clinic at tumakbo papunta sa elevator.

Buti na lang, pababa na ang elevator.

Pumasok ako, pinindot ang G.

Bago magsara ang pinto, sumingit si Marco ng kamay.

Nakaharang siya.

“Sofia, mag-usap tayo.”

“Tapos na tayong mag-usap! Ang gusto ko lang, hayaan mo ako!”

“Magpapakasal tayo ulit.”

Natigilan ako.

“What?”

“Magpapakasal tayo ulit. Sa Westin Manila next week. Ako na ang bahala sa lahat.”

Parang sinampal ako.

Tumawa ako. Malakas. Kahit nanginginig ako.

“Marco, baliw ka ba? Akala mo ba dahil mayaman ka, bibili mo ako ulit? Hindi mo ako mahal! Sa dalawang taon nating kasal, kailan mo ba akong tinanong kung kamusta ako? Kailan mo ba akong hinatid sa trabaho nang hindi dahil kailangan mong ipakita sa driver mo na mabait kang asawa?”

Kumuyom ang kamao niya.

“Akala mo ba gusto ko ang kasal na yun? Pinilit lang ako ni Lolo!”

“At ako rin! Pero ako, umasa ako na kahit papano, matututunan mo akong mahalin! Pero hindi! Mas mahal mo pa ang laptop mo kesa sa akin!”

Bumukas ang pinto ng elevator sa ground floor.

Tulak ko siya palabas.

“Alam mo kung ano ang gusto ko? Gusto kong palakihin ang batang to nang walang anino mo! Kaya kong maging nanay kahit walang tatay ang anak ko! Maraming babae ang kayang gawin yun! Hindi kita kailangan!”

Sumigaw ako sa harap ng maraming tao sa lobby.

“IIWAN KO ANG APELYIDO MO, AT ITATAGUYOD KO ANG ANAK KO MAG-ISA!”

At tumakbo ako palabas ng ospital, sumakay ng taxi, at umiyak nang umiyak hanggang makarating sa condo ko.

Pagdating ko sa bahay, nag-lock ako ng pinto.

Tinawagan ko si Maya.

“Be, samahan mo ako. Natatakot ako.”

Dumating si Maya after 30 minutes may dalang lugaw at Yakult.

“Be, totoo ba yun? Si Sir Marco ang ama? Yung bilyonaryo?”

Tumango ako habang umiiyak.

“My gosh, Ate! Akala ko yung taga-lighting department!”

Kinuwento ko sa kanya lahat. Yung secret marriage, yung arranged marriage ng mga lolo namin na parehong sundalo dati sa Pampanga, yung malamig na pagsasama, yung divorce.

“Alam mo, Ate, may napansin ako kanina,” sabi ni Maya habang inaayos ang kumot ko. “Nung naduwal ka, si Sir Marco, biglang namutla. Tapos nung sinabi mong buntis ka daw, parang gusto niyang tumalon sa saya pero pinipigilan niya. Hindi siya galit, Ate. Natatakot siya.”

Natakot? Si Marco? Imposible.

Pero hindi ako makatulog buong gabi.

Kinabukasan, nag-leave ako sa work.

Pero pagbukas ko ng GCash ko, may pumasok na 500,000 pesos. Galing kay Marco.

May note: Para sa check-up at vitamins. Huwag ka magpuyat.

Gusto kong ibalik. Pero kailangan ko ng pera para sa prenatal.

At doon nagsimulang maging magulo ang lahat.

Pumunta ang mama ni Marco sa condo ko na may dalang mga prutas at mga libro about pregnancy.

” Sofia, anak, kahit hiwalay na kayo, apo ko pa rin yan.”

Mabait si Dra. Elena. Pero alam kong gusto niya lang akong pabalikin sa pamilya nila.

Sunod, yung HR ng De Guzman Holdings, tumawag sa boss ko.

“Mr. Tan, pwede ba naming i-request na huwag muna bigyan ng night shift si Ms. Reyes? Medyo sensitive ang condition niya.”

Kumalat na pala.

Sa loob ng isang linggo, alam na ng buong industry na buntis ako at si Marco De Guzman ang ama.

At ang pinakamasakit, may lumabas na blind item sa isang sikat na showbiz page: “Isang sikat na female host, nabuntis ng bilyonaryong ex-husband para makabalik sa marangyang buhay. Gold digger moves!”

Nag-comment ang mga tao. “Kaya pala biglang nag-divorce, drama lang para mas malaki makuha.”

Gusto kong mag-resign.

Isang gabi, alas onse, may kumatok sa pinto ko.

Si Marco, basa ng ulan, may dalang payong at isang supot ng Jollibee Chickenjoy, paborito ko nung buntis ako na hindi ko naman alam.

“Pinabantayan kita. Sabi ni Maya hindi ka kumakain.”

“Umalis ka dito. Stalker ka na.”

” Sofia】, please. Hindi ako magaling magsalita. Pero nung sinabi mo na kaya mong palakihin mag-isa, nasaktan ako. Hindi dahil sa pride ko. Kundi dahil gusto kong nandoon ako.”

Tumingin ako sa kanya. Basang-basa siya. Yung dating laging plantsado ang polo, ngayon gusot.

“Gusto mong nandoon ka? Nung namatay ang Lolo ko last year, nasaan ka? Nasa Singapore ka for a business trip. Nung na-ospital ako dahil sa ulcer, nasaan ka? Nasa board meeting ka. Marco, hindi ka marunong maging asawa. At natatakot ako na hindi ka rin marunong maging tatay.”

Napayuko siya.

“Totoo yan. Hindi ako tinuruan ng tatay ko kung paano maging pamilya. Akala ko pag nag-provide ako ng bahay, ng pera, sapat na. Mali ako.”

Doon ko nakita, unang beses, na umiyak si Marco.

Hindi malakas. Tahimik lang. Pero tumutulo ang luha.

“Ayokong lumaki ang anak natin na walang ama tulad mo na lumaking walang magulang. Ayokong maramdaman niya yung naramdaman mo.”

At doon ako natahimik.

Pero hindi pa tapos ang gabi na yun.

Dahil may isa pang kumatok.

Si Atty. Ramirez, abogado ng pamilya De Guzman, may dalang papel.

“Ms. Reyes, pinapirmahan po ni Sir Marco ang joint custody agreement at 100 million pesos trust fund para sa bata. At kung gusto ninyo, kasama na rin ang remarriage contract.”

At doon ko naintindihan na hindi lang pala simpleng habol ang ginagawa ni Marco. Mas malalim pa.