Bahagi 3
Akala ko tapos na ang kahihiyan nang umamin si biyenan, pero sa barangay hall pala lalabas ang totoong dahilan kung bakit niya ako kailangang pagbintangan

Dinala kami ni Kapitan sa barangay hall. Kasama si Aling Nita na dala pa rin yung plastic ng Mercury na may maintenance ni Nanay Pining na worth ₱1,500. Si Nanay Pining hindi na makatingin sa amin, nakayuko lang, hawak yung bimpo niya na kanina pa tuyo.

Pagdating sa center, nandoon si Midwife, 40 anyos, kakilala namin simula pa nung pinanganak si Elise. Kinuha niya yung digital BP apparatus ni Boyet na worth ₱1,200 at kinabitan si Nanay Pining.

“120 over 80, Nay,” sabi ni Midwife, medyo mataas ang boses. “Normal BP niyo. Hindi kayo high blood ngayon. Drama niyo lang yan kanina. Pero pag hindi kayo uminom ng Losartan at Metformin at Amlodipine niyo na worth ₱1,500, doon kayo talaga ma-high blood at ma-diabetes. Gusto niyo ba ma-stroke?”

Tahimik si Nanay Pining. Tapos umamin ulit, mas buo na.

“Patawad talaga. Nalulong ako sa bingo at Tong-its. May utang ako kay Nita na ₱8,000, hindi ako makabayad kasi natatalo ako lagi. Kahapon, may blackout sa bingo na ₱5,000 ang premyo, gusto kong tumaya. Naisip ko, ibenta ko muna maintenance ko na worth ₱1,500. Binenta ko ng ₱700 kay Nita para may pang-bayad at may pang-taya pa. Tapos naisip ko, pag nagkunwari akong na-high blood, kawawa ako, kakampihan ninyo ako, hindi ako pagagalitan ni Boyet. Alam ko kasing pag na-high blood ako, si Annie pa rin mag-aalaga sa akin.”

Si Boyet napahawak sa ulo. Yung mukha niya pulang-pula, hindi dahil sa pagod sa palengke, kundi sa hiya at galit.

Si Aling Nita naman, nahihiya rin. “Kapitan, ibabalik ko yung gamot, pero nabuksan na ng asawa ko yung Enervon na ₱300, akala kasi namin vitamins lang, pinainom niya na.”

Si Kapitan nag-isip. Kilala niya si Nanay Pining simula bata pa siya. “Pining, wala kang pera ngayon. Paano natin bibilhin ulit yung maintenance mo na ₱1,500? Yung Losartan at Metformin at Amlodipine at Enervon at Salbutamol, hindi yan pwedeng wala.”

Wala talagang pera si Nanay Pining. Yung pensyon niya na maliit, naibayad na sa Tong-its. Kaya sabi ni Kapitan, may lumang TV si Nanay Pining sa bahay, 32 inches, hindi na masyadong ginagamit kasi mas madalas siya nasa bingo. Worth ₱3,000 daw yun pag binenta sa second hand.

“Ganito na lang,” sabi ni Kapitan. “Ibenta natin yung TV. Yung ₱1,500 pambili ulit ng bagong maintenance na Losartan at Metformin at Amlodipine at Enervon at Salbutamol sa Mercury. Yung sobra na ₱1,500, ibayad mo kay Nita sa utang mong ₱8,000. Kahit papano, nabawasan.”

Pumayag si Nanay Pining. Pumayag din si Aling Nita. Ako, nakikinig lang, pero yung dibdib ko parang binibiyak. Hindi dahil sa pera, kundi dahil sampung taon na kaming mag-asawa ni Boyet, at ngayon lang niya ako pinagdudahan ng ganito.

Maya-maya, sa harap mismo ng center, lumuhod si Boyet sa harap ko. Maraming tao, may mga kapitbahay, may mga tanod.

“Sorry, Annie. Patawad. Akala ko totoo binenta mo maintenance ni Nanay na worth ₱1,500 para sa Shopee. Hindi ko naisip na si Nanay pala mismo magbebenta ng sariling gamot niya para sa bingo,” sabi niya, umiiyak.

Tinitigan ko siya. “Boyet, sampung taon na tayo mag-asawa. Kailan ko ba pinabayaan si Nanay? Ako pa nagpapaalala ng maintenance niya araw-araw na Losartan at Metformin, ako pa bumibili sa Mercury pag wala na. Tapos ako pagbintangan na binenta ko maintenance niya na worth ₱1,500 para sa Shopee na damit na sexy na ₱300? Ano tingin mo sa akin?”

Si Elise, 7 anyos, nasa tabi namin, hawak pa rin yung BP apparatus na ₱1,200.

“Papa, si Mama po, araw-araw pinapaalala kay Lola na inom gamot, may alarm pa po sa cellphone na 7 AM at 7 PM para sa Losartan at Metformin, hindi siya nagbebenta ng gamot. Si Lola po lagi nasa bingo at Tong-its,” sabi niya, boses bata pero diretsong-diretso.

Doon ko naramdaman na kahit masakit, kailangan kong maging mas malinaw. Hindi na pwedeng ako lang lagi ang nag-aadjust. Kaya nung pauwi na kami, habang bitbit ni Boyet yung bagong resibo ng Mercury para sa bagong maintenance ni Nanay Pining na worth ₱1,500, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon.

Sabi ko kay Kapitan at kay Midwife, “Simula ngayon, yung maintenance ni Nanay na worth ₱1,500, ilalagay ko sa pill organizer na may alarm at may susi. Hindi na pwedeng nasa plastic lang ng Mercury sa lamesa. Ako magbibigay araw-araw, pero kailangan may listahan, may pirma. Para walang mawawala at walang mapagbintangan ulit.”

Pumayag si Kapitan. Pumayag si Midwife. Si Nanay Pining tumango lang, umiiyak pa rin. At si Boyet, sa unang pagkakataon nung araw na yun, hinawakan niya ulit ang kamay ko hindi dahil kailangan niya ng kakampi, kundi dahil alam niyang ako ang naagrabyado.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖