Bahagi 3: Hindi lang pala pagkain ang inihanda nila kundi ang pagyurak sa akin, at habang tahimik ang asawa ko ay unti-unti kong nakita ang tunay na kulay ng pamilyang akala ko ay mabait

Pag-uwi namin sa apartment namin sa may Sucat, halos hindi kami nag-imikan ni Carlo sa biyahe.

Ako, nakatulala lang sa bintana ng jeep, hawak ang resibo na 48,750 pesos. Yung resibo na halos katumbas na ng dalawang buwan kong sahod.

Si Carlo, pagdating sa bahay, biglang naghubad ng sapatos at nahiga agad sa kama, talikod sa akin.

“Carlo, pwede ba tayong mag-usap? Bakit mo hinayaan? Bakit hindi ka nagsalita kahit isang salita? Asawa mo ako!”

Hindi siya sumagot kaagad.

Tapos, sa mahinang boses, sabi niya, “Liza, hayaan mo na. Si Mama kasi, may sakit si Papa, kailangan namin ng pera. Napag-usapan na namin yan ni Trish. Akala ko, konti lang oorderin nila. Hindi ko alam na ganun karami.”

Parang sinampal ako nang paulit-ulit.

“Anong napag-usapan niyo ni Trish? Anong sakit ni Papa? Kanina lang ang lakas pa uminom ng beer! Carlo, niloko niyo ako?”

Doon na siya bumangon, at doon ko nakita na umiiyak siya. Pero hindi dahil sa awa sa akin, kundi dahil sa takot.

“Liza, si Trish kasi, mangungutang sana ng 40,000 para sa renovation ng bahay nila sa Cavite. Si Mama, sabi niya, may paraan siya para hindi na mangutang. Ikaw daw, may ipon ka. Sabi niya, kapag manugang ka na, dapat tumulong ka. Hindi ko alam na sa restaurant niya gagawin. Akala ko, hihiramin lang namin sa iyo nang maayos.”

Gusto kong sumigaw, gusto kong magwala, pero wala akong boses. Ang sakit, hindi lang dahil sa pera, kundi dahil ang taong dapat magtanggol sa akin, siya pa ang nagbenta ng tiwala ko.

Kinabukasan, hindi ako pumasok. Nag-leave ako. Kailangan kong huminga.

Habang naglilinis ako ng kotse ni Carlo na hiniram namin kay Mang Roger, may nakita akong naiwan sa compartment. Isang maliit na itim na notebook, yung parang listahan ng utang sa tindahan. Kay Aling Delia pala.

Binuklat ko. At doon, mas lalo akong nanginig.

Nakasulat doon, sulat kamay ni Aling Delia:

“June 15 – Dampa MOA – Liza taya – target 40k-50k – para kay Trish renovation + 5k kay Tita Baby na nagdala ng bisita”

May kasama pang listahan ng mga oorderin: Lobster (2), King Crab 3kg, etc. Lahat ng 32 na putahe na inorder nila kagabi, nakalista na pala isang linggo pa lang ang nakakaraan. Planado. Lahat planado.

May isa pang pahina: “Kapag umangal si Liza, sabihin na walang respeto, hindi marunong makisama, i-post sa family GC na madamot ang manugang.”

Doon ko naramdaman na hindi lang ako pinahiya, pinagkaitan ako ng dignidad bilang tao.

Kinuha ko ang notebook, pinicturan lahat, at pumunta ako sa nanay ko sa Laguna. Doon ako umiyak nang umiyak. Sabi ng nanay ko, “Anak, kung ganyan ang pamilya nila, hindi pera ang isyu. Respeto ang isyu. Huwag kang papayag na apak-apakan ka.”

Bumalik ako sa Maynila na may desisyon. Hindi ako makikipag-away nang parang palengkera. Gagawin ko silang harapin sa paraang hindi nila inaasahan.

Tinawagan ko si Aling Delia. Sa mahinahong boses, sabi ko, “Ma, maraming salamat po sa dinner kagabi. Sobrang saya po. Gusto ko po sanang ulitin, pero sa bahay niyo naman po sa Imus, ako naman po ang magluluto. Invite ko po lahat, pati po yung mga tita. Para makabawi naman po ako sa kabaitan niyo.”

Natuwa si Aling Delia, akala niya nanalo siya. “Aba, syempre! Ganyan nga! Linggo ha, Linggo! Dalhin mo si Carlo!”

At habang papalapit ang Linggo, may isa pa akong ginawa na hindi nila alam. Humingi ako ng tulong sa pinsan kong nagtatrabaho sa BIR at sa isang kaibigan kong vlogger na may 200k followers sa Facebook na mahilig mag-expose ng mga modus sa pamilya.

At nang dumating ang Linggo, sa mismong bahay nila sa Imus, sa harap ng lahat ng kamag-anak nila na inimbita ko, doon ko inilabas ang notebook at ang resibo, at doon nagsimulang gumuho ang matamis nilang ngiti.