Bahagi 3
Inakala kong pag-amin ni Aling Toyang sa harap ni Kapitan ang magtatapos ng lahat ng paratang pero doon pa lang pala nagsisimula ang totoong paglilitis sa loob ng bahay namin

Dinala kami ni Kapitan sa barangay hall ng Project 8, Quezon City. Kasama namin si Janna na nakasuot pa ng pambahay at hawak pa rin yung lumang cellphone. Si Aling Toyang, nakayuko, hindi makatingin sa amin.

Sa barangay, pinagharap kami. Sabi ni Kapitan, simple lang. Kailangan maibalik yung gamot. Pinabalik ni Aling Nita yung plastic ng TGP. Andun pa yung Ambroxol na ₱150, Salbutamol na ₱120, Propan na ₱200, Amoxicillin na ₱250. Pero yung Ceelin na ₱180, wala na, bukas na at kalahati na nainom ng apo ni Aling Nita.

Doon ako napahagulgol ulit. Kasi yung Ceelin yung pinaka-importante para sa resistensya ni Janna. Sabi ng doktor sa center, araw-araw dapat yun. Si Aling Nita, nahihiya, sabi niya papalitan na lang niya.

Pero wala ring pera si Aling Toyang. Lahat ng pera niya, natalo na sa bingo. Yung ₱500 na pinagbentahan niya, pinang-taya niya ulit at natalo. Kaya sabi ni Kapitan, kailangan gumawa ng kasunduan.

Doon lumabas yung totoo. Hindi lang pala yung gamot ang binenta ni Aling Toyang dati. Sabi ni Aling Nita, dati na rin daw may binenta si Aling Toyang na kaldero at bigas namin. Hindi ko alam yun. Akala ko nawala lang.

Si Nonoy, tahimik lang buong oras. Hawak niya si Janna na umuubo pa rin. Tinitignan niya yung resibo ng TGP na hawak ni Janna. Yung resibo na ₱1,200, pinag-ipunan namin yun. Galing sa sahod niya sa construction na ₱700 isang araw.

Tapos biglang nagsalita si Nonoy. “Nay, bakit mo ginawa yun? Anak ko may hika. Alam mo hirap huminga si Janna. Bakit gamot pa ng bata?”

Sumagot si Aling Toyang, umiiyak. “Anak, nalulon na ako. Araw-araw ako tinatawagan ni Bumbay. Sabi niya pag hindi ako nagbayad ng ₱4,000, pupuntahan niya ako dito. Nahihiya ako sa inyo. Akala ko pag binenta ko gamot, wala makakapansin. Ibabalik ko rin sana.”

Sabi ni Kapitan, dahil senior si Aling Toyang at wala nang pera, maghahanap ng paraan. May naalala si Kapitan, may maliit na kalabaw si Aling Toyang sa may likod ng bahay sa may bakanteng lote, pamana pa ng mister niya na namatay na. Maliit pa, pero pwede ibenta ng ₱8,000.

Ayaw sana ni Aling Toyang. Pero sabi ni Kapitan, yun lang ang paraan para makabayad siya at makabili ng bagong gamot. Pumayag siya sa huli, umiiyak pa rin.

Kaya kinabukasan, binenta yung kalabaw ng ₱8,000. Yung ₱1,200, pinangbili agad ng bagong gamot sa TGP. Ako mismo bumili. Ambroxol ₱150, Salbutamol ₱120, Ceelin ₱180, Propan ₱200, Amoxicillin ₱250. Kumpleto ulit, may resibo ulit.

Yung sobra na ₱6,800, binayad sa utang. ₱6,000 kay Aling Nita, at ₱800 muna kay Bumbay. Yung kulang na ₱3,200 kay Bumbay, sabi ni Aling Toyang huhulugan niya galing sa pagtitinda niya.

Si Nonoy, nung gabi, lumapit sa akin. Tahimik lang siya, tapos biglang lumuhod din. “Sorry, Elisa. Hindi kita pinakinggan. Akala ko totoo sinasabi ni Nanay. Nasaktan kita.”

Tinitigan ko siya. Pagod siya, maitim mukha niya sa araw sa construction. Sabi ko, “Nonoy, ako ba magbebenta ng gamot ng anak nating 7 anyos na may hika para sa milk tea na ₱150? Tingnan mo, hinihingal si Janna, tapos ako magre-rebond ng ₱2,000? Saan ako kukuha ng pang-rebond? Wala nga tayong pang-ulam minsan.”

Hindi siya nakasagot. Niyakap niya lang ako. Si Janna, kahit hinihingal pa, sumingit. “Papa, si Mama po, kahit wala siyang pera, nangungutang pa sa center para sa gamot ko, hindi siya nagbebenta ng gamot. Si Lola po lagi nasa bingo.”

Doon ako mas nasaktan. Kasi yung anak kong 7 anyos, mas nakakaintindi pa kaysa sa asawa ko at biyenan ko. Siya pa nagtanggol sa akin.

Kinagabihan, habang pinapainom ko si Janna ng bagong bili na Salbutamol, nag-isip ako nang malalim. Hindi na puwede ganito. Hindi puwede na sa bahay ni Aling Toyang pa rin kami. Kailangan na namin bumukod. Kahit maliit lang, kahit upa lang.

Kinausap ko si Nonoy. Sabi ko, “Nonoy, bumukod na tayo. Kahit 30 sqm lang, kahit ₱2,000 isang buwan. Kaya natin yun. Hindi na safe si Janna dito. Paano kung susunod bigas na naman ibenta? Paano kung wala na tayong makain?”

Noong una, ayaw ni Nonoy kasi nanay niya yun. Pero nung nakita niya si Janna na hirap huminga ulit, pumayag siya. Sabi niya, “Sige, Elisa. Maghahanap ako ng mauupahan malapit lang sa site. Para hindi na maulit.”

At doon ako gumawa ng desisyon. Kinuha ko yung maliit na cabinet na may lock na binigay ng center dati. Sabi ko kay Janna, “Anak, simula ngayon, ikaw bantay ng gamot mo. Ikaw lang at ako may susi. Walang ibang makakakuha.”

Tumango si Janna, ngumiti kahit maputla. “Opo, Mama. Ako po bantay ng gamot ko.” Hinawakan niya yung susi na maliit, parang hawak niya yung hininga niya mismo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖