Bahagi 4
Sa harap mismo ni Kapitan sinabi kong bubukod na kami at hindi na muling hahawakan ng biyenan ko ang kahit anong gamit pang-eskwela ng anak ko kahit pa siya pa ang may-ari ng bahay

Pagkatapos ng kasunduan sa barangay, akala ko tapos na. Pero hindi pala. Pag-uwi namin sa bahay ni Aling Pasing sa Commonwealth, Quezon City, tahimik na tahimik. Yung dalawang kulungan ng manok panabong, wala na. Nabenta na nga ni Kapitan ng ₱3,000. Yung ₱2,500 binayad kay Kuya Boy, yung ₱500 binigay kay Aling Nita. Pero may natira pa siyang utang na ₱6,500 kay Aling Nita at buong ₱5,000 kay Bumbay.

Si Aling Pasing, nakaupo sa sahig, walang bingo card. First time ko siyang nakitang walang hawak na baraha. Tumingin siya sa akin, namamaga mata.

“Mylene, patawarin mo na ako. Hindi ko sinasadya na pagbintangan ka. Natakot lang ako kay Ramil. Alam kong magagalit siya pag nalaman niyang nagsangla ako ng gamit ng apo ko.”

Hindi ako sumagot agad. Kasi kung dati, oo agad ako magpapatawad. Pero ngayon iba na. Niyakap ko si Andrei na katabi ko, hawak yung Infinix Hot 12 na may bago nang screen protector na ₱150 na binili namin sa palengke.

“Nay, hindi lang cellphone yun,” sabi ko. “Pangarap yun ni Andrei. Grade 2 pa lang siya, honor student, gusto niya maka-Zoom. Tapos sasabihin niyong binenta ko para sa milk tea na ₱150 at rebond na ₱1,500? Yung load na ₱100 na nilo-load ko araw-araw para sa kanya, saan galing yun? Sa paglalabada ko sa palengke.”

Biglang sumabat si Ramil, galit pero hindi na sa akin. “Ma, tama na. Tama na yung bingo at Tong-its. Ilang beses ka na naming pinagsabihan. Yung ₱12,000 na utang mo, halos doble ng halaga ng cellphone ni Andrei na ₱6,500. Paano kung hindi nakita ni Andrei? Paano kung naniwala kami na si Mylene nga nagbenta? Anong mukha ihaharap ni Mylene sa buong barangay?”

Napayuko si Aling Pasing. “Alam ko, Ramil. Adik na ako. Hindi ko na kontrol. Nung nanalo ako dati ng blackout na ₱5,000 sa bingo, akala ko madali lang manalo ulit. Tapos natalo, nangutang ako kay Nita ng ₱7,000 pang-taya. Natalo ulit. Nangutang kay Bumbay ng ₱5,000.”

Doon ko nakita yung totoo. Hindi siya masamang tao, nalulong lang. Pero hindi pwedeng hanggang awa na lang.

Kaya sa harap ni Kapitan na sumama pa pala sa bahay para i-check yung manok, sinabi ko ng buo, malakas, para marinig ng lahat.

“Kapitan, Ramil, Nay, bubukod na po kami. Hindi na po kami dito titira. Uupa kami ng maliit na bahay na 30 sqm lang dito lang din sa Quezon City, ₱2,200 isang buwan. Kahit mahirap, kakayanin namin ni Ramil. At simula ngayon, hindi na po hahawakan ni Nanay Pasing yung kahit anong gamit ni Andrei, lalo na yung cellphone na Infinix Hot 12 na ₱6,500 na pang-online class niya. May password na yun at fingerprint lang ni Andrei at akin ang makakabukas.”

Nagulat si Aling Pasing. “Mylene, paalisin niyo ako? Iiwan niyo ako?”

“Hindi po namin kayo iiwan, Nay,” sabi ko. “Pero kailangan namin ng hangganan. Kailangan matuto si Andrei na safe yung gamit niya. Yung charger niya, nasa cabinet na may lock na, hawak lang ni Andrei susi. Yung load na ₱100 araw-araw, ako pa rin magbibigay, pero sa bahay na namin.”

Si Ramil, humawak sa kamay ko. First time ulit simula nung bintang. “Ma, tama si Mylene. Bubukod kami, pero tutulungan ka pa rin namin sa utang mo. Pero hindi na sa pamamagitan ng pagbenta ng gamit ng anak namin. Magtatrabaho ako extra sa palengke.”

Si Kapitan, tumango. “Magandang desisyon yan, Mylene, Ramil. Para sa bata. Aling Pasing, ikaw naman, magbago ka na. Hindi na bingo ang sagot sa utang.”

Lumipas ang tatlong linggo. Nakalipat na kami sa maliit na paupahan na 30 sqm, malapit lang sa palengke kung saan pahinante si Ramil. ₱2,200 isang buwan, maliit pero malinis, walang sigawan ng bingo. Si Andrei, tuloy pa rin online class, may cellphone na Infinix na may bagong screen protector na ₱150 at may load na ₱100 araw-araw para sa Zoom. Naka-fingerprint na, sabi niya, “Mama, ako po bantay ng cellphone pang-Zoom.”

Si Aling Pasing, hindi na nagbi-bingo at Tong-its. Nagtitinda na siya ng kakanin sa harap ng barangay hall, kita niya ₱200 isang araw. Araw-araw dumadaan siya sa paupahan namin, nagdadala ng puto. Hindi na siya nanghihingi ng pera.

Isang gabi, habang nag-Zoom si Andrei na 7 anyos para sa assignment, tinanong niya ako.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging IT? Para gumawa ako ng maraming cellphone na pang-online class na Infinix na ₱6,500 para sa mga batang 7 anyos na binenta ng Lola nila cellphone nila na pang-Zoom para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱7,000 kay Nita at ₱5,000 kay Bumbay at pinagbintangan Mama nila na binenta cellphone na ₱6,500 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Niyakap ko si Andrei nang mahigpit. Naiyak ako, pero hindi na dahil sa sakit, dahil sa pag-asa.

“Oo, anak. Maging IT ka. Gumawa ka ng maraming cellphone para walang batang 7 anyos na hindi makaka-Zoom dahil sa bingo. At tandaan mo, anak, ikaw ang nagligtas sa pangalan ni Mama. Kung hindi dahil sa notebook mo na may assignment na ‘What I saw yesterday’ na sinulat mong nakita mo si Lola Pasing na kinuha cellphone mo at binigay kay Kuya Boy sa computer shop para isangla ng ₱2,500, baka hanggang ngayon masamang nanay pa rin ako sa mata ng buong barangay.”

Ngumiti si Andrei. “Opo, Mama. Ako po bantay ng cellphone pang-Zoom. At bantay mo rin po.”

At sa maliit naming bahay na 30 sqm na upa ay ₱2,200, na may isang Infinix Hot 12 na ₱6,500 na may password at fingerprint lang namin, natuto akong hindi na kailangang manahimik para lang matawag na mabuting manugang. Natuto akong ipaglaban ang anak ko at sarili ko, kahit biyenan ko pa ang kalaban.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨