Bahagi 4
Akala ko hindi na kami makakaalis sa bahay ng biyenan ko pero isang desisyon namin ang nagpabago ng lahat at tuluyan kaming nakabukod

Makalipas ang isang buwan, nasa maliit kaming inuupahang bahay na 30 sqm lang sa may bandang dulo ng Holy Spirit, Quezon City. ₱2,000 isang buwan ang upa, yero ang bubong, pero amin lang. Walang sigawan ng Tong-its, walang amoy ng baboy sa likod, walang tao na bigla na lang magbibintang sa harap ng kapitbahay.

Si Baby Gio, 7 buwan na ngayon, malusog na. Hindi na siya yung iyak nang iyak na gutom. Malaki na pisngi niya, at yung Bonna na gatas na dati ₱1,800 isang lata, may stock kami ngayon na dalawa lagi sa cabinet na may lock. Yung EQ diaper na large na ₱550 isang pack na 50 pcs, may dalawa din kaming nakatago. Yung Ceelin na ₱150, nasa tabi ng gatas.

Si Sam, 7 anyos pa rin, pero iba na tindig niya. Honor pa rin sa Grade 2. Siya pa rin may hawak ng susi ng cabinet. Tuwing umaga bago pumasok sa school, chine-check niya kung buo pa yung 2 lata ng Bonna at 2 pack ng EQ. “Mama, buo pa po, 4,850 pa rin halaga,” sabi niya minsan, kabisado na niya presyo.

Si Aling Delia, hindi na nagto-Tong-its. Simula nung binenta yung baboy niya na ₱7,000 at pinambili ng bagong gatas at diaper na ₱4,850 at pinangbayad ng ₱2,150 sa utang niyang ₱6,000 kay Aling Nita, natauhan siya. May natirang utang pa siyang ₱3,850 kay Nita, binabayaran niya ng paunti-unti. Nagtitinda na siya ngayon ng kakanin sa tapat ng barangay hall, puto at kutsinta, kita niya ₱200 isang araw. Minsan dumadaan siya sa inuupahan namin, may dalang kakanin, pero hindi na siya pumapasok nang walang paalam.

Isang gabi, mainit pa rin kahit gabi na. Pinapadede ko si Gio na 7 buwan, katabi ko si Sam na gumagawa ng homework. Si Carlo, kakauwi lang galing biyahe ng tricycle, pagod, pero ngumiti agad pag nakita si Gio.

Doon nagkaroon kami ng huling paghaharap na hindi ko makakalimutan. Dumating si Aling Delia, may dalang plastic na may kakanin at sobre na may laman na ₱500. Kumatok siya. Si Carlo ang nagbukas.

“Nay, bakit po kayo nandito gabi na?” sabi ni Carlo.

“Carlo, Jenny, Sam, pwede ba ako pumasok? Gusto ko lang humingi ng tawad nang maayos,” sabi ni Aling Delia, boses niya mahina na, hindi na tulad ng dati na palasigaw sa labas.

Pinapasok namin siya. Umupo siya sa sahig kasi wala kaming upuan na marami. Inilapag niya yung kakanin at sobre.

“Jenny, alam kong malaki kasalanan ko sa inyo. Pinagbintangan kita na binenta mo gatas at diaper ng 6 na buwan mong baby na worth ₱4,850 para sa rebond na ₱2,000. Sinigawan kita sa harap ng buong barangay. Pero ako pala nagbenta kay Nita ng ₱2,000 para sa Tong-its na utang kong ₱6,000. Walang nanay na gagawa nun sa apo niya. Pero ginawa ko.”

Tahimik kami. Si Gio, tigil sa pagdede, nakatingin kay Lola niya.

Sabi ko, “Nay, hindi lang po yung gatas ang nawala. Yung tiwala po ng mga kapitbahay sa akin, nawala. Yung tingin nila sa akin na masamang nanay na kaya ibenta gatas ng 6 na buwan niyang baby para sa rebond at milk tea at Shopee. Isang linggo akong hindi lumalabas kasi nahihiya ako.”

“Alam ko, Jenny. Kaya nandito ako. Yung baboy ko, nabenta na ₱7,000. Yung ₱4,850 naibalik na natin kay Gio, yung ₱2,150 nabayad ko kay Nita. Pero kulang pa rin yun sa kahihiyan na binigay ko sa inyo. Kaya eto, nagtitinda ako ng kakanin, ₱200 isang araw, eto ₱500, ipon ko sa tatlong araw, para kay Gio, pandagdag sa diaper niya.”

Hindi ko kinuha agad yung sobre. Tiningnan ko si Carlo. Si Carlo, nagsalita, medyo nanginginig.

“Nay, hindi lang si Jenny nasaktan. Pati si Sam na 7 anyos, kailangan pa niyang mag-video ng 9:03 AM para lang maniwala kami sa nanay niya. Bata pa lang, kailangan na niyang maging abogado ng nanay niya. Ako, asawa, hindi ko pinagtanggol si Jenny. Naniwala agad ako sa bintang. Kasalanan ko rin.”

Si Aling Delia, umiyak na naman. “Carlo, Jenny, hindi ko hinihingi na bumalik kayo sa bahay ko. Alam kong mas maayos na kayo dito sa 30 sqm na upa niyong ₱2,000. Ang hinihingi ko lang, hayaan niyo akong makita si Gio at si Sam minsan, at hayaan niyong magbago ako.”

Si Sam, na tahimik lang kanina, biglang nagsalita. “Lola, pwede po kayo pumunta dito, pero wag niyo na po pagbintangan si Mama. Si Mama po, kahit pagod na pagod na sa paglalabada, inaalagaan pa rin kami. Si Mama po, hindi nagre-rebond.”

Doon ako tuluyan naiyak. Niyakap ko si Sam at si Gio na 7 buwan.

Sabi ko kay Aling Delia, “Nay, pinapatawad ko na po kayo, pero hindi na kami babalik sa bahay niyo. Dito na kami. Natuto ako na kailangan kong protektahan pamilya ko at ayuda ng anak ko. Yung cabinet na may lock, hawak ni Sam susi, hindi para pagdamutan kayo, pero para walang gutom ulit na mangyari kay Gio. Kung gusto niyo tumulong, pwede po kayo magtinda ng kakanin malapit dito, at pag may sobra kayong kakanin, bigay niyo kay Sam pang-baon, hindi na pera.”

Tumango si Aling Delia. Iniwan niya yung kakanin pero kinuha niya ulit yung sobre na ₱500. “Sige, Jenny. Yung ₱500 na to, ibibili ko na lang ng Ceelin at Bonna para kay Gio, ako mismo bibili, tapos ibibigay ko kay Sam na may resibo.”

Pumayag ako.

Pag-alis ni Aling Delia, tinanong ako ni Sam habang pinapadede ko si Gio.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging teacher? Para pag may pinagbintangan na Mama na binenta gatas at diaper ng baby na 6 na buwan na worth ₱4,850 para sa rebond na ₱2,000, tapos si Lola pala nagbenta kay Aling Nita ng ₱2,000 para sa Tong-its na utang na ₱6,000, ipagtatanggol ko po si Mama.”

Niyakap ko si Sam at si Baby Gio na mahimbing na sa dibdib ko.

“Oo, anak. Maging teacher ka. Para walang baby na 6 na buwan na magutom dahil binenta ng Lola niya gatas at diaper niya para sa Tong-its. At para walang nanay na katulad ko na kailangang patunayan pa na hindi siya masamang tao dahil lang sa bintang.”

Kinabukasan, maaga akong nagising. Si Carlo, maaga ring bumiyahe ng tricycle, pero bago umalis, iniwan niya sa lamesa yung kita niya na ₱400. “Pang-gatas ni Gio,” sabi niya. Si Sam, pumasok sa school, baon niya yung kakanin ni Lola Delia at yung susi ng cabinet. Ako, naglabada ulit, pero iba na pakiramdam. Yung maliit naming bahay na 30 sqm na upa lang ng ₱2,000, tahimik, malinis, at walang Tong-its.

Ngayon, yung ayuda ng DSWD para kay Baby Gio, nasa cabinet na may lock, at yung susi, hawak ni Sam na 7 anyos. Si Gio, 7 buwan na, tumatawa na pag nakikita si Kuya Sam niya. At ako, si Jenny na 29 anyos na minsang pinagbintangan sa harap ng buong barangay sa Quezon City na binenta ang gatas ng anak kong 6 na buwan na worth ₱4,850 para sa rebond, natutong tumayo, mag-lock ng cabinet, at maniwala na yung anak kong 7 anyos na may video sa cellphone na luma na kuha niya ng 9:03 AM na may box ng DSWD na gatas na Bonna at diaper na EQ, ang nagligtas sa pangalan ko at sa tiyan ng kapatid niyang 6 na buwan, at dahil sa kanya, may bahay kaming maliit pero may pag-asa kaming malaki.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨