Bahagi 3
Akala ko tapos na nang ibalik ang motor sa barangay pero nang lumabas ang kasulatan na ₱15,000, mas nasaktan ako sa panghuhusga ng asawa ko

Pagkaluhod ni Aling Pining, hindi ako nakaramdam ng saya. Mas masakit pa yun kaysa nung pinagbintangan niya ako. Kasi yung babaeng humihingi ng tawad sa harap ko, biyenan ko pa rin. At yung asawa kong si Dante, nakatayo lang, hawak pa rin yung cellphone ni Chloe.

Dinala kami agad ni Kapitan sa barangay hall ng barangay namin sa Quezon City. Maliit lang yung hall pero amoy kape at pawis. Nandoon si Kuya Boy, dala pa rin yung Honda Click na puti na plaka 1234-MV. Nandoon din si Aling Nita na naniningil sa Tong-its.

Sa barangay, nilatag lahat. Yung kasulatan na may pirma ni Aling Pining, yung xerox ng OR/CR, yung picture ni Chloe na 3:15 PM. Malinaw na hindi ako nagbenta. Si Aling Pining ang nagsangla.

Pero ang problema, kailangan tubusin yung motor. ₱15,000 yung sangla. Wala ni piso si Aling Pining. Yung pera, natalo niya lahat kagabi sa Tong-its. Sabi ni Aling Nita, pati yung ₱15,000 na yun, natalo sa kanya.

Umiyak si Aling Pining sa harap ni Kapitan. “Kapitan, wala na akong pera. Yung tindahan ko ng bigas, wala nang laman. Yung baboy ko na lang.”

Si Kapitan, matanda na at kilala ang pamilya namin, nag-isip. Sabi niya, para matapos, ibenta yung dalawang baboy na alaga ni Aling Pining na worth ₱12,000 at yung natitirang 5 sako ng bigas sa tindahan na worth ₱8,000. Total ₱20,000.

Yung ₱15,000, ibabayad kay Kuya Boy para matubos yung motor na ₱85,000. Yung sobrang ₱5,000, ibabayad kay Aling Nita sa utang na ₱8,000. Yung kulang na ₱3,000, hulugan na lang daw ni Aling Pining ng ₱100 kada araw galing sa pagtitinda niya.

Nung narinig ko yun, hindi ako natuwa. Kasi alam ko, yung baboy na yun, alaga ni Aling Pining ng anim na buwan. Yung bigas, puhunan niya pa. Pero wala nang choice. Kailangan maibalik yung hanapbuhay ni Dante.

Pagkatapos ng kasunduan, ibinalik ni Kuya Boy yung susi ng motor kay Dante. Pero hindi agad kami umuwi. Naiwan kami sa labas ng barangay hall. Si Dante, hindi pa rin makatingin sa akin ng diretso.

Lumapit siya sa akin, hawak si Chloe. “Sorry, Rowena,” sabi niya, mahina. “Hindi kita pinakinggan. Akala ko talaga ikaw nagbenta ng motor ko na pinaghirapan ko ng 3 taon na ₱2,800 isang buwan.”

Tinitigan ko siya. Yung lalaking pinakasalan ko, delivery rider na kumikita ng ₱800 isang araw pag may biyahe, na halos hindi natutulog para lang makahulog sa motor. Pero yung unang naisip niya, magnanakaw ako sa sarili naming pamilya.

Sabi ko sa kanya, “Dante, ako ba nagsusugal? Araw-araw ako nagtitinda ng kakanin sa kanto, kita ₱300 lang, para may baon si Chloe na ₱30. Tapos pagbibintangan mo ako na binenta ko motor na ₱85,000 para sa Shopee at milk tea na ₱150 lang?”

Hindi siya nakasagot. Yumuko lang siya. Yung helmet na ₱1,200 na hawak niya, parang mas mabigat pa sa kanya kaysa sa motor.

Si Chloe, 7-anyos, na honor student at mahilig mag-drawing ng motor ni Papa, biglang sumingit. “Papa, si Mama po hindi nag- Shopee ng damit na sexy na ₱300. Yung Shopee niya po puro school supplies ko po na notebook na ₱20 at lapis na ₱10. Si Lola po lagi nasa Tong-its, nakita ko po.”

Doon napahagulgol si Dante. Niyakap niya kami ni Chloe nang mahigpit. Doon ko naramdaman na nagsisisi talaga siya. Pero hindi pa rin nawawala yung kirot sa dibdib ko.

Yung mga kapitbahay namin, nakikiusyoso pa rin sa labas ng barangay hall. Yung iba, bulong nang bulong. “Akala ko talaga si Rowena nagbenta.” “Buti na lang may picture yung bata.” Ang sakit pakinggan na yung pangalan ko, naging usap-usapan na sa buong barangay bilang babaeng nagbenta ng motor ng asawa para sa Shopee.

Pag-uwi namin, hindi na ako pumasok sa bahay ni Aling Pining. Umupo lang ako sa garahe, tinitignan yung motor na puti na 1234-MV. Yung motor na halos tatlong taon naming hinulugan. Naalala ko lahat ng pagod ni Dante sa pagde-deliver ng 30 parcels kada araw.

Si Aling Pining, nasa loob, umiiyak mag-isa. Hindi siya makalapit sa akin. Alam niyang malaki ang kasalanan niya. Hindi lang sa pera, kundi sa pagbintang.

Kinagabihan, habang tulog na si Chloe, kinausap ko si Dante. Sabi ko, hindi ko na kayang tumira sa iisang bubong na may taong kayang sirain pangalan ko para lang matakpan ang sugal niya. Hindi ako galit na galit, pagod na pagod lang ako.

Sabi ko, kailangan na nating bumukod. Kahit maliit lang na bahay. Kahit 35 sqm lang. Kahit mangupahan ng ₱2,500 kada buwan. Kailangan ni Chloe ng tahimik na lugar para mag-aral.

Nagulat si Dante, pero tumango siya. Sabi niya, naiintindihan niya. At doon ako gumawa ng isang maliit pero importanteng desisyon.

Kinuha ko yung original na OR/CR ng motor na nasa pangalan ni Dante. Hindi ko na ibabalik sa aparador sa bahay ni Aling Pining. Sabi ko kay Dante, ilagay natin sa vault ng bangko, o kahit sa safety deposit box. At yung susi, gagawa tayo ng dalawang kopya lang. Isa sa kanya, isa kay Chloe.

Bakit kay Chloe na 7-anyos? Kasi siya lang ang nagsabi ng totoo nung lahat kami nagbibintangan. Siya lang ang may lakas ng loob na magsalita.

Tumango si Dante. At doon, sa unang pagkakataon simula nung nawala yung motor na ₱85,000, medyo gumaan yung pakiramdam ko. Hindi pa tapos lahat, pero alam kong hindi na ako yung dating Rowena na tahimik lang pag pinagbibintangan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖