Bahagi 4
Hinarap ko ang biyenan ko sa huling pagkakataon sa harap ng barangay para bawiin ang dignidad ko at tuluyang protektahan ang kinabukasan ng anak ko

Makalipas ang dalawang buwan, hindi na kami nakatira sa likod ng palengke. Umuupa kami ng maliit na bahay na 40 sqm, ₱3,000 isang buwan, dalawang kanto lang layo sa dati, malapit na malapit sa school ni Bea. Yung bahay, bato na kalahati, yero yung kalahati, pero may sarili kaming pinto, may sarili kaming aparador na may susi na ako lang may hawak.

Si Joel, sumama sa amin. Hindi na siya umuuwi kay Aling Cora. Araw-araw, pagkatapos ng construction, dumidiretso siya sa amin. Tahimik pa rin siya minsan, pero natuto siyang makinig.

Si Aling Cora, naiwan sa dati niyang bahay. Wala na yung tindahan niya ng yosi. Wala na ring tao masyadong bumibili doon kasi nahiya siya. Pero hindi ko siya pinabayaan ng tuluyan. Hindi ko kaya. Nanay pa rin siya ni Joel, Lola pa rin siya ni Bea.

Nakita ko siya isang hapon, nagtitinda ng kakanin sa harap ng barangay hall. Puto, kutsinta, sapin-sapin na nasa bilao. ₱10 isang piraso. Pawis na pawis siya, pero hindi na nagbi-bingo. Sabi ni Kapitan, simula nung nangyari yun, hindi na siya nakita sa bingo sa covered court.

Lumapit ako sa kanya isang beses, kasama si Bea. Hindi para makipag-away.

“Nay, kumusta po tinda niyo?”

Nagulat siya. “Maritess… Bea…”

Si Bea, nagmano pa rin. “Lola.”

Sabi ni Aling Cora, umiiyak ulit, “Patawad talaga, Maritess. Wala na akong mukhang maiharap sa inyo. Alam kong sinira ko tiwala mo. Sinira ko pangalan mo sa barangay.”

Hindi ako sumagot agad. Tinitigan ko lang siya. Nakita ko yung kamay niyang nanginginig habang nag-aabot ng sukli.

“Nay, hindi ko po kayo pinapatawad para maging okay ulit lahat. Pinapatawad ko po kayo para hindi na mabigat sa dibdib ko. Pero hindi na po kami babalik sa bahay niyo. Kailangan po ni Bea ng tahimik na bahay. At ako, kailangan ko ng respeto.”

Tumango siya. “Naiintindihan ko. Tama yan. Ako na ang magbabayad ng kasalanan ko. Hindi na ako magbi-bingo. Kahit kailan.”

At doon nagkaroon ng huling paghaharap sa barangay hall. Pinatawag kami ni Kapitan para sa final na kasunduan. Nandoon kami lahat. Ako, si Joel, si Aling Cora, si nanay na galing probinsya ulit, at si Singh na sinama ni Kapitan para saksi na bayad na lahat.

Sabi ni Kapitan, “Maritess, nasa’yo pa ba titulo?”

“Opo, Kap. Pero wala na sa bahay. Nasa bangko na po.”

Tumango si Kapitan. “Mabuti yan. Para safe.”

Si Aling Cora, nagsalita sa harap ni Kapitan, malakas para marinig ng lahat ng tanod na nandoon.

“Ako po si Cora, 66 anyos. Ako po ang nagsangla ng titulo ni Maritess kay Singh ng ₱20,000 para sa bingo at sa utang kong ₱12,000 na naging ₱14,400. Ako po ang nagsinungaling at pinagbintangan ko si Maritess na ibinenta niya yung lupa na 200 sqm na worth ₱500,000. Si Maritess po ay walang kasalanan. Naglalaba lang po siya para sa anak niya. Ako po ang sugarol.”

Narinig yun ng buong barangay hall. At parang doon lang gumaan yung dibdib ko. Kasi sa wakas, hindi na bulong-bulungan. Malinaw na, sa record ng barangay, na ako ang biktima, hindi ang magnanakaw.

Pagkatapos ng araw na yun, binenta na namin yung lupa ng nanay ko. May buyer talaga, taga Quezon City rin, na nagbigay ng ₱550,000, cash. Mas mataas pa sa dati naming presyo na ₱500,000.

Umupo kaming tatlo, ako, si nanay, at si Joel, sa maliit na lamesa namin. Nagbilang kami.

Sabi ni nanay, “Hatiin natin nang maayos.”

Kaya ginawa namin, yung ₱300,000 nilagay namin sa bank account ni Bea, time deposit para sa college niya. Hindi na namin gagalawin, kahit anong mangyari. Yung ₱200,000, pinagawa namin ng maliit na bahay na bato, yung inuupahan namin dati, binili na namin ng hulugan, may kasulatan sa barangay. Yung ₱50,000, binigay namin kay nanay pang-maintenance at pang-check up niya, kasi senior na siya.

Isang gabi, habang nag-aaral si Bea ng assignment niya sa Math, tahimik yung bahay namin. Wala nang sigawan, wala nang bingo na naririnig sa labas.

Biglang nagtanong si Bea.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging abogado? Para pag may pinagbintangan na Mama na katulad ninyo, ipagtatanggol ko po. Kasi po hindi po tama na binenta daw ninyo titulo ng lupa na 200 sqm na ₱500,000 para sa sugal, tapos si Lola pala nagsangla sa Bumbay na si Singh na ₱20,000 para sa bingo na may utang na ₱12,000?”

Napatigil ako sa pagtutupi ng damit. Niyakap ko si Bea nang mahigpit. Amoy pa rin niya yung baby powder.

“Oo, anak. Maging abogado ka. Para walang batang 7 anyos na matatakot na mawalan ng titulo ng lupa ng Mama niya. At para walang Mama na pagbintangan na binenta ang pinaghirapan ng nanay niya.”

Umiyak ako, pero hindi na iyak ng sakit. Iyak na parang nakahinga na ako nang malalim pagkatapos ng matagal na paglunod.

At doon ko naintindihan, hindi dahil sa titulo na nawala at naibalik, hindi dahil sa ₱550,000, kundi dahil yung anak kong 7 anyos na si Bea, na First Honor, ang nagligtas sa pangalan ko sa harap ng buong barangay. Kung hindi dahil sa pink na notebook niya at sa katapatan niya, baka hanggang ngayon, ako pa rin ang magnanakaw ng ₱500,000 na lupa sa mata ng lahat.

Ngayon, yung brown envelope na may titulo, wala na sa aparador. Nasa vault na ng bangko sa Quezon City, hindi na sa bahay. At yung susi ng vault, hawak ni Bea. Sabi ko sa kanya dati, “Ikaw ang bantay ng pangarap natin.”

Ngumiti siya, may kulang na ngipin sa harap, hawak yung susi na nakasabit sa pink niyang bag.

“Opo, Mama. Ako po magbabantay. Hindi ko po hahayaang may kumuha ulit.”

At sa unang gabi namin sa sarili naming maliit na bahay na bato, mahimbing kaming nakatulog ni Bea, hawak ang susi ng pangarap na hindi na kailanman mananakaw ninuman.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨