Bahagi 3: Dumating Siya Sa Huling Minuto Sa Ospital At Tinawag Akong Asawa Sa Harap Ng Lahat Pero Pagkatapos Ng Checkup Ay Bigla Siyang Nawala At Natagpuan Ko Ang Sarili Ko Sa Condo Niya Sa Rockwell Na Hindi Ko Kailanman Napasok Dati

Hindi ko makalimutan ang mukha niya.

Si Rafael.

Pawisan. Hingal. Nakasuot pa rin ng business suit pero gusot na ang polo. Hawak ang bag ko na kanina pa nangangalay ang braso ko.

“Rafael?”

Hindi siya sumagot. Hinila niya ako palapit at pinaupo sa bakanteng upuan na kakaalis lang ng pasyente.

“Sorry, na-late ako. May board meeting sa Makati na hindi ko matakasan. Napatakbo ako mula parking.”

Ako lang ba o may kakaiba? Hindi siya malamig ngayon. Nag-aalala ang boses niya.

“126, Noelle Cruz.”

Tinawag na ang pangalan ko.

Tumayo ako. Aakbay sana siya pero tumunog ang phone niya.

“Shit.”

Sinagot niya.

Habang naglalakad ako papasok sa clinic, naririnig ko pa rin ang boses niya sa labas, galit pero mahina.

“Ano ba, Marco? Sinabi ko nang ayusin mo! Hindi ko pwedeng iwan ang asawa ko dito!”

Asawa.

Tinawag niya akong asawa.

Sa loob, ngumiti ang OB ko na si Dra. Lim.

“Nasaan si Daddy? Hindi sumama ngayon?”

“Nasa labas po, may tawag lang.”

“Ang sweet ni Daddy ah, kahapon pa tumatawag ang secretary niya para i-reschedule ang appointment mo para masigurong makakasama siya.”

Kahapon pa?

Natapos ang checkup nang mabilis. Healthy si baby. Babae daw.

Paglabas ko, wala na siya sa hallway.

Wala na rin ang bag ko. At ang cellphone ko na nasa loob ng bag ko.

Nataranta ako. Lumingon sa hagdan, sa waiting area, sa CR ng mga buntis.

Wala.

“Rafael?”

Maya-maya, may narinig akong sigawan sa may OB ward.

“Hoy! Lalaki! Bawal pumasok diyan! Puro buntis diyan!”

“Sorry po, hinahanap ko lang ang asawa ko! Nasa loob po ba si Noelle?”

Boses niya yun.

Nakita ko siyang pinipigilan ng guard, namumula ang tenga.

“Rafael! Nandito ako!”

Nang makita niya ako, parang bata siyang nalungkot.

“Asawa ko, saan ka nagpunta? Kanina ka pa hinahanap.”

Hinila niya ako palabas ng ospital na parang takot na mawala ako ulit.

Hindi niya ako dinala pabalik sa Tagaytay. Dinala niya ako sa Rockwell, sa private condo niya na hindi pa kailanman nababanggit ng pamilya.

Pagpasok ko, gulat ako. Akala ko magulo, pero malinis. Black and white lang ang tema. Malamig, parang siya. Pero sa center table, may baby book. May listahan ng mga pangalan ng bata. May vitamins na kapareho ng iniinom ko.

“Gabi na, delikado bumiyahe pa-Tagaytay. Dito ka muna matulog. Bukas na kita ihahatid.”

Tumango ako. Pagod na pagod na ako.

Nag-volunteer siyang magluto. Habang nasa kusina siya, tinawagan ko si Tita Margarita para hindi mag-alala.

Nang ibaba ko ang phone, narinig ko si Tita sa kabilang linya na bumubulong, “Sa wakas, natauhan na rin ang anak kong manhid.”

Pagbalik ko sa dining, may steak na medium rare, ma-butter, ma-bango.

Pero sa pang-amoy ng buntis na anim na buwan na suka nang suka sa unang trimester, lason ang amoy.

Naramdaman kong bumaliktad ang sikmura ko.

“Ayaw mo?”

Kita sa mata niya ang takot na ma-reject. Ang Rafael na laging perfect, na laging mataas ang standard, na kapag may mali sa proposal ay pinapabalik lahat.

“Hindi… kakain ako.”

Pinilit kong sumubo ng isang hiwa. Pagkalunok, tumakbo ako sa banyo at sumuka nang sumuka.

“Noelle! Ayos ka lang ba? Masakit ba ang tiyan mo?”

Kumakatok siya nang malakas.

Pinunasan ko ang mukha ko sa salamin. Pawis na pawis ako. Pagbukas ko ng gripo, mali ang napihit ko. Shower ang bumukas, malamig na tubig ang bumuhos sa mukha at damit ko.

“Aray! Rafael! Paano ba ito patayin!”

Biglang bumukas ang pinto. Basang basa ako. Nakadikit ang damit sa katawan. At siya, nakatayo sa pintuan, hawak ang tuwalya, pero ang mata niya, hindi na malamig.

Pulang pula. Nanginginig ang kamay. At sa unang pagkakataon, nakita kong takot siya — hindi dahil sa galit ng tatay niya, hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa akin.

“Noelle…”

At doon, sa banyo na iyon, habang basang basa ako at suka pa rin ang bibig, biglang niyakap niya ako nang mahigpit na mahigpit na parang ayaw na niya akong pakawalan pa kailanman, at may ibinulong siyang sikreto na siyang dahilan kung bakit kailangan kong magdesisyon kung aalis pa ba ako o mananatili.