Bahagi 4
Sa harap mismo ng Deer House sa BGC sinabi ko ang lahat at doon ko binawi ang condo at pangalan ko habang sila ang naiwang walang masabi

Pumunta ako sa Deer House sa BGC nang alas singko ng hapon. Hindi dahil gusto kong kumain doon. Gusto ko lang tapusin kung saan nila sinimulan ang panloloko.

Nauna na sila. Si Carlo naka-white polo, yung sinabi ni Grace na bagay sa kanya. Si Grace naka-dress na kapareho ng suot ko dati nung isang beses na lumabas kaming tatlo. Sadyang sinadya niya.

Pag-upo ko, walang ngitian. Inilapag ko agad sa mesa ang folder ko.

“Ano yan?” tanong ni Carlo.

“Ebidensya na hindi ko na kailangan pero dinala ko pa rin para wala nang gaslighting,” sabi ko.

Binuksan ko ang folder. Una, screenshot ng chat nila. “Mag-away kunwari tayo bukas para makalusot.” Malinaw ang petsa at oras. Kagabi lang.

Pangalawa, picture ng bill sa Deer House na ₱12,000 na sinend ng kasama ko sa opisina. May nakasulat na name: Reservation under Ana Rivera. Ginamit nila ang pangalan ko.

Pangatlo, transaction ng membership card ko. ₱20,000 deposit, ako nag-load. Pero ang gumamit, si Grace. ₱3,500 kada order ng milk tea, halos dalawang beses sa isang linggo sa loob ng tatlong buwan. Kinwenta ko, mahigit ₱25,000 na ang nagastos sa pangalan ko.

Si Grace namula.

“Hindi naman ganun kalaki yun! Bakit mo pinapalaki?”

“Malaki para sa akin,” sabi ko. “Kasi pinaghirapan ko yun. At hindi mo man lang ako tinanong.”

Si Carlo sumingit.

“Ana, tama na. Nag-sorry na si Grace sa milk tea. Ako na magbabayad. Bakit kailangan pa ng folder?”

“Carlo, sampung taon,” sabi ko. Tumingin ako diretso sa mata niya. “Sampung taon kitang hinintay. Tuwing dadalhin ko sila Mama at Papa dito sa Manila, lagi kayong mag-aaway ni Grace para hindi mapag-usapan ang kasal. Akala mo hindi ko napapansin? Ang galing ninyo umarte sa harap ng hapag tapos sa labas magtatawanan kayo.”

Hindi siya nakasagot. Alam niyang totoo.

“Alam mo ba kung anong pinakamasakit?” tuloy ko. “Yung ice cream. Sabi mo binilhan mo ako. Pero sa picture ni Grace, yung ice cream na yun nasa sulok lang, parang isinama mo lang para may masabi ka. Samantalang yung cake na pinagpilahan mo ng dalawang oras, sa kanya.”

Si Grace biglang umiyak nang malakas. Yung iyak na ginagamit niya palagi para siya ang maging biktima.

“Ana, hindi mo naiintindihan! Kaka-break ko lang nun! Malungkot ako! Si Carlo lang ang nandyan para sa akin! Wala ka kasi, puro trabaho ka!”

“Wala ako?” Napataas ang boses ko pero pinigilan ko. “Grace, ako ang nagpasok sayo sa opisina. Ako ang nagturo sayo. Ako ang nagpatira sayo sa condo ko sa Quezon City nang walang bayad. Dalawang taon, Grace. Walang singil sa kuryente, tubig, at renta na ₱35,000 kada buwan ako ang nagbabayad. Tapos ako pa ang wala?”

Tahimik ang buong table. May ibang customer na napapatingin na sa amin.

Si Carlo hinawakan ang kamay ko sa mesa.

“Ana, mahal kita. Alam mo yan. Nalito lang ako. Si Grace kasi…”

Binawi ko ang kamay ko.

“Huwag mong hawakan ang kamay ko na parang wala lang. Carlo, kung mahal mo ako, bakit hindi mo ako kailanman ipinaglaban sa harap nina Mama at Papa? Bakit laging si Grace ang mas importante? Kahit payong nung umuulan, sa kanya mo ibinigay lahat?”

Naalala ko yung sinabi ni Manong driver. Hindi ko sinabi sa kanila dati pero ngayon sinabi ko.

“Pati si Manong driver nakakita. Sabi niya ang sweet ninyo. Akala niya kayo ang mag-jowa.”

Doon na hindi nakapagsalita si Grace. Si Carlo napayuko.

Inilabas ko ang huling papel sa folder. Kopya ng titulo ng condo at kontrata. Nasa pangalan ko.

“Simula bukas, papalitan na ang lock ng condo. Binigyan ko na kayo ng tatlong araw para kunin ang gamit ninyo. Naka-inform na ang admin at barangay. Wala kayong karapatang tumira doon nang walang pahintulot ko.”

“Ana, saan kami titira?” tanong ni Grace, nanginginig.

“Hindi ko na problema yun,” sabi ko. “Problema mo yan nung nagdesisyon kang gamitin ang bahay ko na parang sayo.”

Tumingin ako kay Carlo.

“Yung joint account natin na ₱150,000, kinuha ko na yung ₱120,000 na akin. Yung ₱30,000 iniwan ko. Wala akong kinuha na hindi akin. At yung transfer ko sa Cebu, tuloy na. ₱85,000 ang sweldo doon, mas mataas, at malapit kina Mama at Papa. Doon ako magsisimula ulit.”

Umiyak si Carlo. Sa unang pagkakataon sa sampung taon, nakita kong umiyak siya hindi dahil sa pasyente sa ospital kundi dahil sa akin.

“Ana, sayang ang sampung taon natin. Pwede pa nating ayusin.”

“Sayang nga,” sabi ko. “Kaya ayoko nang sayangin pa ang susunod na sampung taon.”

Tumayo ako. Hindi ko ginalaw ang pagkain sa harap namin. Hindi ko na kailangan ang Deer House na yan.

“Tapos na tayo, Carlo. Tapos na rin tayo, Grace.”

Naglakad ako palabas ng restaurant. Hindi ako lumingon.

Paglabas ko ng BGC, tumawag ako kay Mama.

“Ma, tapos na. Nakuha ko na ulit ang lahat.”

Sabi ni Mama, umiiyak siya sa tuwa. “Umuwi ka na, anak. Ipagluluto kita ng tinola.”

Kinabukasan, sumakay ako ng bus papuntang Cebu. Hindi na train kasi mas mabilis ang bus at barko.

Pagdating ko sa Cebu, sinalubong ako nina Mama at Papa sa terminal. Niyakap nila ako nang mahigpit. Walang maraming tanong.

Yung condo sa Quezon City, nakuha ko na. Umalis si Grace at Carlo pagkatapos ng tatlong araw. Iniwan nilang magulo pero at least wala na sila. Pina-deep clean ko at pinaupa ko muna habang nasa Cebu ako. Yung renta na ₱35,000, ngayon napupunta na sa ipon ko.

Sa Cebu branch, maganda ang welcome sa akin. Yung boss ko doon, babae, supportive. Yung mga kasama ko, hindi tsismosa. Natuto akong lumabas ulit, kumain ng lechon na hindi ko kailangang i-share sa taong hindi marunong magpasalamat.

Isang buwan pagkatapos, nakita ko sa Facebook na nag-unfollow na sa akin si Grace. Si Carlo nag-message pa ng ilang beses, “Kamusta ka na?” Hindi ko na ni-reply. Binlock ko na.

Hindi dahil galit pa ako. Kundi dahil ayoko nang buksan ulit ang pinto na isinara ko na.

Natutunan ko na ang pinakamahal na bagay hindi yung ₱20,000 na membership o yung ₱12,000 na dinner sa BGC. Ang pinakamahal ay yung respeto sa sarili na sampung taon kong ibinigay sa maling tao.

Ngayon, gabi-gabi, binubuksan ko ang bintana ng maliit na apartment ko sa Cebu. Kitang-kita ang ilaw ng dagat sa malayo. Humihinga ako nang malalim. At sa unang pagkakataon sa sampung taon, alam kong bukas, akin na ulit ang buong araw.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨