Bahagi 4
Sinugod niya ako sa opisina at sinigawan na sinira ko buhay niya, pero sa harap ng lahat ng empleyado, ako ang may huling halakhak at hustisya

Pagkatapos kong isend yung resignation, akala ko tapos na. Akala ko hahayaan na niya ako.

Nagkamali ako.

Tatlong araw akong walang paramdam. Nasa Quezon City lang ako. Naglilinis ng apartment ni Mama. Naglalaba ng scarf niya. Nagpapahinga. Hindi na ako nagsusuka masyado. Pero isang umaga, habang nagwawalis ako sa labas, may humintong itim na SUV. Si Miguel.

Mukhang hindi siya natulog. Gusgusin. Galit.

“Grace! Lumabas ka dyan! Anong kalokohan tong resignation mo? Anong share sinasabi mo?”

Lumabas ako. Hindi na ako takot sa kanya. “Yung totoo lang, Miguel. Yung ₱50,000 na galing kay Mama. At yung tatlong buwan na hindi mo ako pinasahod kasi sabi mo ipunin muna natin.”

“Anong share? Wala kang share! Ako nagpagod dun! Ako naghanap ng kliyente!”

“At sino nag-ayos ng BIR? Sino nagpuyat para sa payroll ng sampung tao? Sino nag-ayos ng supplier nung iniwan ka nila? Ako, Miguel. Habang ikaw, nasa hotel kasama si Sofia.”

Namula mukha niya. Lumapit siya, parang mananakit. Pero may lumabas na kapitbahay, si Aling Nena. Matagal nang kilala si Mama.

“Miguel, umalis ka dito. Huwag mo guguluhin yang bata. Kagagaling lang ng libing ng nanay niyan!”

Umatras siya. Pero bago sumakay ng SUV, sumigaw siya. “Hindi pa tayo tapos! Pupunta ako sa opisina mo! Ipapakita ko sa lahat kung anong klaseng babae ka! Nabuntis ka sa iba tapos ako sisisihin mo!”

Dun ako kinabahan. Paano niya nalaman na buntis ako? Si Dra. Reyes lang nakakaalam. Tapos naalala ko, may access pala siya sa HMO card ko dati. Baka chineck niya.

Kinabukasan, maaga akong pumunta sa opisina sa Makati. Kailangan kong kunin yung titulo ng lupa na sinanla ni Mama para sa puhunan namin. Nasa vault pa yun. At kailangan ko din kausapin yung accountant.

Pagpasok ko, tahimik lahat. Nakatingin sa akin mga dati kong kasama. Si Sofia nasa reception, umiiyak. Si Miguel nasa gitna, hawak yung lab result ko na na-screenshot pala niya mula sa email ng clinic. Nagbayad pala siya ng IT para i-hack email ko dati.

“Andito na yung babaeng sinungaling!” Sigaw niya. “Tingnan niyo! Buntis siya! Hindi ko anak yan! Kaya pala nagmamadali siyang makipaghiwalay, may iba na siya!”

Lahat napatingin sa akin. Yung mga dati kong tinulungan mag-ayos ng SSS, ng loan. Ngayon parang huhusgahan ako.

Huminga ako nang malalim. Hawak ko pa rin yung scarf ni Mama sa bag ko. Naalala ko sinabi ni Dra. Reyes, hindi ako nag-iisa.

Lumapit ako. Hindi ako sumigaw. Kalmado lang.

“Miguel, six weeks akong buntis. Six weeks. Kailan ka huling umuwi sa condo? Two months ago. Kailan tayo huling nagsiping? Three months ago bago ka pa naging busy kay Sofia. So kung hindi sayo to, kanino?”

Tahimik yung buong opisina. Narinig ko yung aircon lang.

“At yang hawak mo, private medical record ko yan. Paano mo nakuha? Pumasok ka sa email ko nang walang pahintulot. Alam mo bang pwede kitang kasuhan sa Data Privacy Act?”

Namutla siya. Hindi niya inexpect na lalaban ako. Dati kasi tahimik lang ako.

Nilabas ko yung folder na dala ko. Nandun yung kopya ng bank transfers. Yung hotel receipts. Yung resibo ng Zara na sinuot ni Sofia. Lahat galing sa company account.

“Mga kasama,” sabi ko sa lahat ng empleyado, “alam niyo ba na yung bonus niyo na delay ng dalawang buwan, napunta sa hotel at shopping ng intern? Alam niyo ba na yung pondo na dapat para sa SSS niyo, pinang-date nila?”

Nagbulungan yung mga tao. Si Mang Jose na driver, tumayo. “Kaya pala sabi ni Sir Miguel wala daw budget pang-gas. Pero nakita ko yung resibo, BGC to Tagaytay, ₱2,500 na gas isang gabi lang.”

Si Sofia biglang tumayo. “Hindi totoo yan! Hindi kami… hindi kami…”

Tiningnan ko siya. Hindi na ako galit sa kanya. Naawa ako. Bata pa siya. 23. Pero pinili niyang pumatol sa may karelasyon ng walong taon.

“Sofia,” sabi ko mahina pero naririnig ng lahat, “yung blazer na suot mo kahapon, regalo ng nanay ko bago siya mamatay. Yung lalaking inaalagaan mo sa ospital nung namamatay nanay ko, boyfriend ko ng walong taon. Yung polo na hindi ko naplantsa? Suot niya yun nung sinundo ka niya sa clinic.”

Umiyak siya. Tumakbo palabas.

Si Miguel, nanginginig na. “Grace, pag-usapan natin to nang pribado. Wag dito.”

“Hindi,” sabi ko. “Dito natin pag-uusapan. Kasi dito mo ako pinahiya. Dito mo piniling ipagpalit yung walong taon sa limang minutong hindi mo maibigay sa nanay ko.”

Binuksan ko yung huling papel. Yung kasulatan na pinapirma niya sa akin dati na wala daw akong habol sa kumpanya. Pero may mali sa pirma. Hindi ko pirma yun. Pinagawa niya sa iba.

“Pineke mo pirma ko, Miguel. Akala mo hindi ko mapapansin? Dinala ko to sa PAO kanina. Sabi nila, falsification to. Pwede kang makulong.”

Doon siya tuluyang napaupo. Yung taong dati ang yabang-yabang, na laging nagsasabing maghiwalay na tayo tuwing hindi ako sumusunod, ngayon parang batang nahuli.

Lumapit si Aling accountant. “Grace, totoo ba to? Yung ₱2.8 million, halos ₱300,000 na pala nagastos sa personal?”

Tumango ako. “Chineck ko. At yung titulo ng lupa ni Mama na nasa vault, kukunin ko na ngayon. Hindi mo na pwedeng isanla ulit.”

Kinuha ko yung titulo mula sa vault. Nandun pa. Yung lupa sa Quezon City na maliit lang pero pinaghirapan ni Mama ng buong buhay niya. Yung lupa na sinanla niya para sa ₱50,000 na puhunan namin.

Paglabas ko ng vault, hawak ko yung titulo at yung box ng gamit ko. Tiningnan ko si Miguel sa huling beses.

“Miguel, hindi kita sinira. Ikaw sumira sa sarili mo. Akala mo pag sinabi mong makipaghiwalay, babalik ako at magso-sorry tulad dati. Pero hindi na. Kasi may bago na akong dahilan para hindi na bumalik sayo.”

Hinawakan ko tiyan ko. Hindi pa halata pero alam kong nandun siya.

“Mula ngayon, hindi na kita pipilitin. At hindi mo na ako mapipilit na manatili.”

Umalis ako sa opisina na yun. Hindi ako lumingon. Narinig ko lang na pinapatawag na siya ng HR at ng accountant para magpaliwanag. Yung mga empleyado, yung iba lumapit sa akin sa labas, niyakap ako. Sabi nila matagal na nilang alam na may nangyayari pero natakot silang magsalita.

Lumipas ang dalawang buwan. Nag-file ako ng case sa DOLE para sa unpaid salary ko at sa falsified document. Naibalik sa akin yung ₱50,000 plus ₱180,000 na sahod. Hindi malaki pero sapat para makapagsimula. Binalik din nila yung titulo ni Mama nang walang problema nung nalaman nilang may abogado akong kasama galing sa PAO.

Si Miguel, iniwan din siya ni Sofia nung nalaman niyang wala na palang pera yung kumpanya at nalulugi na dahil sa ginawa niya. Yung condo sa BGC, kailangan niyang ibenta para mabayaran utang ng kumpanya. Yung huli kong balita, bumalik siya sa Mandaluyong, sa dati naming tinitirhan na basement.

Ako, nanganak ako nang mag-isa pero hindi ako nag-iisa. Nandun si Aling Nena, si Dra. Reyes, at yung mga dati kong katrabaho na naging tunay kong kaibigan. Lalaki yung baby ko. Pinangalanan kong Mateo, pangalan na gustong-gusto ni Mama dati.

Ngayon, nasa Quezon City kami. Maliit lang apartment namin. Ako pa rin nag-aasikaso ng maliit na online shop, pero sarili ko na. Yung scarf ni Mama, nakasabit pa rin sa dingding. Katabi ng ultrasound picture ni Mateo.

Minsan tinatanong ako ng mga tao kung galit pa ba ako kay Miguel. Sabi ko hindi na. Kasi kung hindi niya ako sinaktan nang ganun kasakit, hindi ko sana nalaman na kaya ko palang tumayo mag-isa. Na kaya ko palang maging nanay at tatay sa anak ko.

Kagabi, habang pinapatulog ko si Mateo, hinawakan niya daliri ko nang mahigpit. Tiningnan niya ako. At sa unang beses pagkatapos ng mahabang panahon, ngumiti ako nang totoo. Hindi na dahil may Miguel na magpoprotekta sa akin. Kundi dahil ako na mismo yung poprotekta sa amin ng anak ko, at alam kong bukas, mas magiging maayos pa ang lahat kaysa kahapon.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨