Bahagi 3
Akala ko itatapon ko na lang ang bata sa basurahan kasama ng lab result, pero nung nalaman ng doktor na buntis ako, nagbago lahat ng plano ko at desisyon ko sa buhay

Hindi niya pinulot yung maleta. Natawa lang siya. Yung tawang nakakainsulto.

“Grace, buntis? Seryoso ka? Ginagamit mo pa talaga yan para hindi ako umalis?”

Hindi ako sumagot. Hinawakan ko lang yung tiyan ko. Hindi pa halata. Six weeks pa lang pala nung nalaman ko sa Makati Med. Pero ramdam ko na yung hilo tuwing umaga.

Umalis siya. Iniwan yung maleta sa labas. Sabi niya may pupuntahan lang daw siya saglit. Pero alam ko kung saan siya pupunta. Kay Sofia. Palagi namang kay Sofia.

Pagkasara ng pinto, bumagsak ako sa sahig. Hindi dahil sa lungkot. Dahil sa suka. Tumakbo ako sa banyo. Doon ko lang naalala, tinapon ko yung lab result sa basurahan ng ospital. Wala akong hawak na ebidensya. Pero naaalala ko sinabi ng doktor, nasa system pa daw nila.

Kinaumagahan, bumalik ako sa Makati Med. Hindi para maghintay kay Miguel. Para sa sarili ko. Hinanap ko yung OB na nakausap ko. Si Dra. Reyes. Mabait siya. Nung nakita niya ako, naawa ulit siya.

“Miss Grace, bumalik ka. Akala ko hindi mo na kukunin result mo.”

“Hinahanap ko po yung copy,” sabi ko mahina.

Binigay niya sa akin. Nakalagay dun, 6 weeks pregnant. Positive. May nakasulat pa na low iron, need ng vitamins. Inabot niya sa akin yung reseta. Tapos tinanong niya, “May kasama ka ba? Asawa mo?”

Umiling ako. “Wala na po.”

Hindi siya nagtanong pa. Parang naintindihan niya. Binigyan niya ako ng maliit na papel. “Kapag may naramdaman ka, bumalik ka agad. Wag mo pabayaan sarili mo. Hindi ka na nag-iisa ngayon.”

Hawak ko yung papel, lumabas ako ng ospital. Yung scarf ni Mama nasa leeg ko pa rin. Naamoy ko pa rin siya. Bigla kong naalala sinasabi niya dati tuwing hinahawakan niya tiyan ko nung bata ako. “Sana pag laki mo, may pamilya kang buo. Hindi tulad natin.”

Si Mama, lumaki akong kami lang dalawa. Maagang nawala si Papa sa Quezon City. Nag-iisa niyang tinaguyod ako. Naglaba, nagtinda ng kakanin sa palengke. Lahat ginawa para makatapos ako. Kaya nung nag-start kami ni Miguel sa maliit na online shop sa Mandaluyong, tuwang-tuwa si Mama. Akala niya may katuwang na ako.

Naalala ko yung simula namin. 2018. Wala kaming pera. Yung puhunan namin, ₱50,000 lang na inutang pa ni Mama sa kapitbahay. Nakatira kami sa basement na may daga. Ako nag-aasikaso ng accounting, ng inventory, ng customer service. Siya sa labas, sa sales. Ako gumigising ng alas singko para mag-pack ng orders. Siya umuuwi ng lasing galing sa client. Pero okay lang. Akala ko team kami.

Hanggang sa lumaki. Naging tunay na kumpanya na. May opisina na kami sa Makati. May sampung empleyado. Pero yung pangalan sa SEC, sa kanya lang. Sabi niya, “Mas mabilis kung isa lang pipirma. Pareho lang naman tayo, diba?” Naniwala ako. Kasi mahal ko siya. Kasi walong taon na kami.

Tapos dumating si Sofia. Intern. 23 years old. Maganda, maputi, ma-PR. Sabi ni Miguel, kailangan daw ng fresh ideas. Ako naman, pumayag. Tinuruan ko pa siyang mag-encode. Hindi ko alam, yung tinuturuan ko pala, yun na yung papalit sa akin.

Pag-uwi ko sa condo sa BGC, naamoy ko agad pabango ni Sofia. Nasa laundry basket yung damit ni Miguel na hindi ko pinalantsa. Katabi nun, may maliit na hair clip na pink. Hindi akin yun. Hindi ako nagsusuot ng ganun.

Binuksan ko laptop ko. Chinek ko yung bank account ng kumpanya. Joint account dapat yun dati, pero nung isang taon, nilipat niya sa personal account niya. Sabi niya for tax purposes daw. May ₱2.8 million na laman. Sa loob ng isang buwan, may sunod-sunod na labas. Hotel sa BGC, ₱8,500. Dinner sa High Street, ₱4,200. Shopping sa Zara, ₱12,000. Lahat nung oras na nasa ospital si Mama.

Nanginginig kamay ko pero hindi ako umiyak. Nag-screenshot ako. Hindi para kay Miguel. Para sa sarili ko.

Tumunog cellphone ko. Si Miguel. “Grace, nasa baba ako. Pwede ba tayo mag-usap?”

Hindi ako bumaba. Nag-message ako. “Wala ka nang gamit dito. Kinuha na ng guard yung maleta mo.”

“Grace, wag ka naman ganyan. Pagod lang ako. Hindi mo naiintindihan pressure ko kay Sofia. Bata pa yun, kailangan ng guidance.”

Bata. Lagi niyang sinasabi bata. Pero yung bata na yun, kaya nang manira ng pamilyang walong taon binuo.

Pumunta ako sa opisina kinabukasan. Hindi para makipag-ayos. Para kunin mga gamit ko. Pagpasok ko sa pantry, nandun si Sofia. Suot niya yung blazer ko. Yung blazer na regalo ni Mama nung college graduation ko.

Nakita niya ako, nagulat siya. “Ate Grace! Andito ka pala. Hinahanap ka ni Sir Miguel.”

“Hindi akin yang blazer,” sabi ko kalmado.

“Ay, pinahiram lang po ni Sir. Sabi niya kasi nilalamig ako sa aircon,” sabi niya, parang inosente.

Gusto kong sumigaw. Pero buntis ako. Kailangan kong huminga.

Dumating si Miguel. Nakita niya kami. Agad niyang hinila si Sofia palayo sa akin. “Sofia, balik ka muna sa desk mo. Ako na bahala dito.”

Tapos hinarap niya ako. “Grace, wag mo naman awayin. Wala siyang alam.”

“Wala siyang alam?” Natawa ako. Sa wakas lumabas na. “Miguel, walong taon. Siyamnapu’t siyam na beses akong nagmakaawa sayo para sa nanay ko. Limang minuto lang hinihingi ko. Pero kay Sofia, kaya mong magbantay ng buong gabi sa ospital dahil lang sa dysmenorrhea?”

Tahimik siya. Tapos sinabi niya yung totoo na matagal ko nang alam pero ayaw kong paniwalaan.

“Grace, kasi hindi kita nakikitang asawa. Si Sofia… iba siya. Magaan kasama. Hindi siya nangingialam. Ikaw kasi, lagi mo akong pinipilit sa pamilya mo, sa kasal, sa lahat.”

Dun sumabog lahat sa dibdib ko pero hindi ako nagwala. Kasi malinaw na. Hindi ako yung babaeng gusto niyang dalhin sa altar. Ako yung babaeng taga-plantsa, taga-luto, taga-ayos ng accounting habang siya naglalaro sa labas.

Tumingin ako sa kanya. “Alam mo ba kung magkano utang natin kay Mama? ₱50,000 na puhunan na hanggang ngayon hindi mo pa nababayaran. Pero may pang-hotel ka para sa kabit mo?”

Namula siya. “Wag mo siyang tawaging kabit!”

“Anong tawag dun? Intern na pinaglalaanan mo ng ₱8,500 na hotel habang yung nanay ko naghihingalo sa kabilang building?”

Hindi siya nakasagot.

Umalis ako ng opisina na dala yung box ng gamit ko. Isang maliit na box lang. Yung cactus na bigay ni Mama. Yung planner ko. At yung copy ng unang resibo ng negosyo namin. Yung ₱50,000.

Sumakay ako ng Grab papuntang Quezon City. Dun sa lumang apartment ni Mama. Maliit lang. Maalikabok. Pero dun ko naramdaman na safe ako. Binuksan ko bintana. Humiga ako sa sahig. Hinawakan ko tiyan ko.

“Sabi ni Mama dati, ayaw niyang mag-isa ako,” bulong ko. “Ngayon, hindi na ako mag-isa.”

Nung gabing yun, may isang desisyon akong ginawa. Maliit lang pero importante. Hindi ko itatapon yung bata. Hindi ko sasabihin kay Miguel na buntis ako hangga’t hindi ko naaayos sarili ko. Kukuha ako ng bagong OB sa Quezon City. At magre-resign ako sa kumpanya. Hindi na ako yung Grace na taga-plantsa ng polo.

Kinuha ko cellphone ko. Nag-type ako ng resignation letter. Maikli lang. “Effective immediately, I am resigning from my position as Operations Manager. Please settle my final pay and my share of the initial capital of ₱50,000 plus my unpaid salary for 3 months amounting to ₱180,000.”

Sinend ko kay Miguel. Tapos pinatay ko phone ko. Hindi ko na kailangan ng sagot niya ngayon.

Kinaumagahan, nagising ako na may liwanag na pumapasok sa bintana ng apartment ni Mama. Nagluto ako ng lugaw. Kumain ako kahit nasusuka ako. Tapos pumunta ako sa center para sa unang prenatal checkup ko. Mag-isa lang ako. Pero nung narinig ko yung heartbeat sa maliit na speaker, umiyak ako. Hindi dahil sa lungkot. Dahil sa wakas, may bago akong dahilan para lumaban.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖